Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem uerat: ⁊ tamē pauore vnius mulieris territus per deſerta fugebat. 3. Regū. 18. et 19. et. 4. Regū. i. Apparet fugiēti angelus: cibum prebet: quia longū iter reſtat p̄dicit ⁊ tamen timorē de corde nō excutit: quia in corde ꝓphete mentis magna erat cuſtodia ſortitudinis illa infirmitas timoris. Sequitur. Pone cor tuuꝫ in omnia que ego oſtendā tibi: quia vt oſtendatur tibi adductus es huc. Ad nuncia omnia que tu vides domui iſrahel. Pone cor tuū. Ac ſi dicat̉: Conſidera: quia vt oſtendant̉ tibi adductus es huc. Et annūcia om̄ia que vides Ad hoc ideo es adductus huc: vt videas. Et ideo vides: vt adnūcies. Quia quiſquis ſpiritalia vidēdo ꝓficit: oportet vt hec loquēda etiā alijs ꝓpinet. Uidet quippe vt annū ciet qui ideo qd̓ in ſe ꝓfecerit: ⁊ predicādo de ꝓfectu ꝓximi curā gerit. Vnde et alibi ſcriptū eſt. Qui audit: dicat veni. Apocal̓. 22. Cui em̄ iam vox vocātis dei efficit̉: in corde neceſſe eſt vt ꝓximi per p̄ dicatōis officiū erumpat in voce. Et iccico aliuꝫ vocet: quia iam ip̄e vocatus eſt. Unde ⁊ ſpōſus quoqꝫ in cāticis canticoꝝ loquit̉ dicens: Que habitas in ortis ami ca: auſculta: fac me audire vocē tuā. Can ticoꝝ. 8. In ortis em̄ ſancta eccleſia. In ortis vnaqueqꝫ anima habitat: que etiā viriditate ſpei eſt ⁊ bonoꝝ operū repleta. Sicca quippe ſpes eſt huiꝰ ſeculi: qꝛ om nia que hic amant̉: cū ſeſtinatiōe marceſcūt. Et petrus nos apl̓us feſtinare admo net dicēs: In hereditatē incorruptibilē: incontaminatā: immarceſſibilē. 1. Petri I Que ergo in ortis habitat: oportet vt ſponſū ſuū vocem ſuā audire faciat: ideſt canticū bone predicatiōis emittat: in qua ille delectet̉ quē deſiderat: quia amici au ſcultāt: videlicet om̄es electi: quia vt ad celeſtē patriam reuiuiſcāt: verba vite audire deſiderant. Sed iam ꝓpheta ea nobis que videt aperiat. Sequit̉. Et ecce murus forinſecus in circuitu domus vndiqꝫ. Plerūqꝫ in ſacro eloquio ex protectiōis ſue munimīe murus dici ip̄e incarnatus dn̄s ſolet: ſicut de ſctā eccleſia ꝑ ꝓphetā dicit̉: Ponet̉ in ea murus ⁊ antemurale. Eſaie. 26. Ipſe em̄ nobis murus eſt: qui nos vndiqꝫ cuſtodiendo circūdat. Antemurale autē muri noſtre ꝓphete oēs furūt: qui priuſꝙͣ dn̄s appareret in carne ad conſtruendā fidē: ꝓphetando miſſi ſunt. In ſancta ergo eccleſia dn̄s murus nobiſ ⁊ ꝓphete eius antemurale ſūt poſiti. Qꝛ ad nos quos ip̄e perfecte ꝓtegit: etiā pro phetaꝝ verba in fidei conſtructionē vene rūt. Vnde ⁊ bene prius murus ⁊ poſt antemurale ponit̉: quia vocati ex gentibus niſi prius dn̄m cognoſceremꝰ: ꝓphetarū illiꝰ dicta minime ſuſcepiſſemꝰ. Et notādū ꝙ iſte murꝰ ſpiritalis edificij eſſe forin ſecꝰ dicit̉. Murꝰ quippe qui ad munitionē edificij cōſtruit̉: nō interiꝰ ſꝫ exteriꝰ po ni ſolet. Quid ergo neceſſariū fuit vt diceret̉ forinſecꝰ: dū nunꝙͣ poni muros intrinſecꝰ ſoleat: qꝛ neceſſe ē vt exteriꝰ poſt tus ea q̄ intus ſunt: defendat. Sꝫ in hoc verbo: quid aꝑte niſi ipſa dn̄ica incarnatio demōſtrat̉? Murꝰ enī nobis intꝰ ē de us: murꝰ vero foris ē deus homo. Unde ⁊ ꝑ quendā ꝓphetā dicit̉. Exiſti in ſalutē populi tui: vt ſaluos facies chriſtos tuoſAbac. 3. Iſte etenī murꝰ incarnatus: vicꝫ dn̄s murꝰ nobis nō eſſet: ſi forinſecꝰ non fuiſſet. Qꝛ intꝰ nos nō ꝓtegeret ſi exterinō appareret. Sed neqꝫ hoc negligenter pretereundū eſt qd̓ idē murꝰ poſitꝰ dicit̉ incircuitu domꝰ vndiqꝫ. Domꝰ qͥppe dei nō ſoluꝫ angeli ſancti de quibꝰ pſalmiſta ait: Dn̄e dilexi decorē domꝰ tue: ⁊ locuꝫ tabernaculi glorie tue. p̄s. 29. Sed etiaꝫ nos ſumꝰ quorū mētes inhabitare digna tur. Et murꝰ iſte vndiqꝫ incircuitu domꝰ eſt: qꝛ vnigenitꝰ patris qͥ ſurſum eſt firmitas angelorū: ipſe deorſum factus eſt redemptio hominū. Illis fortitudo ne ci
zum Hauptmenü