Liber I Omelia III Ante nos em̄ eterna ſunt: poſt nos tem poraliaqꝫ: quia ⁊ illa pergētes inuenimꝰ ⁊ iſta recedētes quaſi poſt dorſum relīqui mus. Unde ⁊ magnū illud pennatū animal dicebat: qd̓ vſqꝫ ad celi tercij ſecreta volauerat. Vnū vero que retro oblitus in ea que ſunt ante extendēs me: ſequor ad palmā ſuperne vocatōis. Phil̓. 3. In an teriora etem̄ extentus eoꝝ que retro ſunt oblitus fuerat: quia temꝑalia deſpiciēs: ſola que ſunt eterna requirebat. Ante fa ciē ergo ſuam gradiunt̉ ſancta animalia: quia ⁊ ea que reliquerūt: nullo iā appetitu reſpiciūt: ⁊ in eternis que appetūt: ſub cōtemplatiōis ſue oculos boni operis pe dem ponūt. Quiſquis itaqꝫ iam ante faciē ſuā ambulare decreuerit: magna ei cō ſi deratiōe penſandū eſt: qd̓ aliter retroſpicit̉ ex opere: atqꝫ aliter ex cogitatōe. Sūt etem̄ quidā qui magna deliberāt: ⁊ pecca toꝝ cōſcij multa ex his que poſſidēt: egenis diſtribuere pertractāt: vt culpas ſuas ante dei oculos miſericordie viſceribꝰ redimāt. Iāqꝫ hec operari inchoāt: ⁊ ple rūqꝫ cū operant̉ pauꝑtatis timor eoꝝ animū concutit: atqꝫ timētes ne egeant erga egentes tenaces fiūt: ſeſeqꝫ ab ea quā ceperāt: bona operatiōe ſuſpendūt. Hi nimirū incedētes reuerſi ſunt: quia ante factē ſuam ambulare noluerūt. Cōtra quos recte per ſalomonē dicit̉ Propter frigus piger arare noluit: mēdicabit ergo eſtate ⁊ nō dabit̉ ei. Prouer. 20. Qui em̄ nūc propter pauorē mentis atqꝫ torporē bene operari negligit: cū ſol iuſticie in iudicio velut in eſtate claruerit: mēdicabit vitā: ſed nō accipit: quia ꝓpter illā bona operari ꝯtempſit. Alius deſpectis carnis de ſiderijs cūcta relinquere: ⁊ om̄ipotentis dei ſe ſubdere ſeruitio pertractat: ſeſeqꝫ ip̄m reſtringere ſub cōtinentie ⁊ caſtitatifreno deliberat: ſed cū cecidiſſe alios etiā poſt caſtitatē conſpicit: hocip̄m facere qꝛ deliberat: pertimeſcit. Fitqꝫ vt retro per cogitationē redeat: qui ad anteriora reſpi ciens: iam mētis greſſibus addita ibat. De quo bene per ſalomonem dicit̉. Qui obſeruat ventū non ſeminat: ⁊ qui cōſide rat nubes: nunꝙͣ metit. Eccl̓s. 11. Venti quippe noīe malignꝰ ſpiritus: qui mentē temptatiōibus impellit. Nubis vero appellatiōe peccator exprimit̉: qui temptatiōis impulſione cōmouet̉. Qui ergo attendit ventū non ſeminat: ⁊ qui cōſiderat nubes nunꝙͣ metit. Quia is qui tempta tiōes maligni ſpiritus metuēs: ⁊ iniquorū lapſus cōſpiciens: ſemetip̄m deſperat: neqꝫ nūc exercet̉ in bono ſemine oꝑis: neqꝫ poſt reficit̉ de munere iuſte retributionis. Sunt vero nōnulli qui bona quidē que nouerūt operant̉: atqꝫ hec operantes meliora deliberāt: ſed retractātes meliora que deliberāt immutāt: ⁊ quidē bona agūt que ceperāt: ſed a melioribꝰ que deliberauerāt ſuccūbūt. Hi nimirū ante hu mana iudicia ſtare vident̉ in oꝑe: ſed ante om̄ipotentis dei oculos ceciderūt in de liberatiōe. Unde ſit plerūqꝫ vt ⁊ bonum opus eoꝝ minus deo placeat: quia cū pauore mētis in meliori gradu deliberationis incōſtanter ponit̉: hoc ip̄a cogitatiōis incōſtantia accuſat. Sed qꝛ perfecti quiqꝫ magna ſe diſcretiōis ſublimitate: al̓s ſubtilitate conſpiciūt: ne ad deteriora vn ꝙͣ vel in opere vel in cogitatiōe dilabantur: quantū quottidie ꝓficiāt inceſſanter penſant. Recte de his dicit̉. Non reuertebant̉ cū incedederent: ſed vnūquodqꝫ ante faciem ſuam gradiebatur. Inter hec igit̉ conſiderari libet nos: ad iſta tractāda qui ſumus: vnde venimꝰ: ⁊ vſqꝫ ad ſacri eloquij myſteria perſcrutan da ſubleuamur. Certe in antiquis parēti bus noſtris cultores idoloꝝ fuimus: ſed ecce per ſpiritū gratie verba iam celeſtia rimamur. Vnde hoc nobis? impleuit redemptor humani generis qd̓ per prophe tā dixit. Et deſerta in vbertatē verſa aduene comede̓t. Eſaie. 5. Hec quippe pro phetarū dicta deſerta apud iudeos fuerūt quia per intellectū myſticū ea excolere in quirēdo noluerūt. Nobis autē in vberta
zum Hauptmenü