Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem B Qua in re nobis diligēti perſcrutatione querendū eſt: que ſint quattuor pēne ſanctoꝝ: ex quibus due ſuperius extēſe iungunt̉: due vero eoꝝ corpora ꝯtegūt Si em̄ vigilanter aſpicimus: quattuor eſ ſe virtutes inuenimꝰ: que a terrenis acti bus omne pennatū anīal leuant. In futu ris videlicet amor ⁊ ſpes: de p̄teritis aūt timor ⁊ penitentia. Penne ergo ſibimet iūcte ſuperius extendunt̉: qꝛ ſanctoꝝ me tē amor ⁊ ſpes ad ſuperna eleuant. Que aꝑte quoqꝫ cōiuncte nomīant̉: quia electi ꝓculdubio: ⁊ amāt celeſtia que ſperāt: et ſperant que amāt. Due vero corpora cōtegūt: quia timor ⁊ penitētia ab om̄ipotē tis dei oculis eoꝝ mala preterita abſcondūt. Due itaqꝫ vt dictū eſt penne iungūtur ſurſuꝫ: quādo amor ⁊ ſpes electoꝝ coda ad ſuperiora eleuāt: ad celeſtia ſuſpen dūt. Due autē penne regūt corpora: quādo eoꝝ mala preterita a ꝯſpectu eterni iu dicis timor ⁊ penitētia abſcondūt. In eo em̄ quod ſe peccaſſe meminerūt: quia per timeſcūt ⁊ deflent: quid aliud ꝙͣ corpus cō operiūt: qui peccata carnalia per ſuperducta bona opera a diſtricto examīe abſcondūt. Scriptū quippe eſt. Beati quoꝝ remiſſe ſunt iniquitates: ⁊ quoꝝ tecta ſunt peccata. p̄s. 31. Peccata em̄ tegimus cū bona facta malis actibus ſupponimus. Omne em̄ quod operit̉ inferius ponit̉: ⁊ hoc vnde operit̉ deſuper ducit̉. Quādo ergo abdicamus mala que fecimꝰ: ⁊ eligimus que faciamus bona: quaſi tegmē et rei ſuꝑducimus: quā erubeſcimꝰ videre. Quālibet em̄ ſancti viri in hac adhuc vi ta ſunt: habet tamen qd̓ ante dei oculos operire debeāt. Quia om̄ino eſt impoſſibile vt aut in opere: aut in locutōe: aut in cogitatiōe nunꝙͣ delinquāt. Vnde ⁊ bea tus Iob qui perfecta quidē hominibꝰ dixerat: dei tamen vocē audiens: ſeip̄m de ip̄a ſua perfecta locutiōe reprehendēs di cebat. Manū meam ponā ſuper os meū. Iob. 39. In manu quippe oꝑatio: in ore locutio eſt. Manū ergo ſuꝑ os ponere eſt peccata locutiōis per virtutē boni operis tegere. Libet fratres chariſſimi ad hurei teſtimoniū magiſtrū gentium vocare: qualiter ſanctū illud animal alis quatuor innitat̉ aſpicere: ex quibꝰ duabus ad ſuperiora euolat: duabus vero pēnis corpꝰ cōtegit: quia preterita que egerat abſcōdit. Uideamus igit̉ quātus hūc amor ad celeſtia eleuet. Mihi viuere xp̄s eſt ⁊ mo ri lucrū. Phil̓. 1. Cognoſcamus quanta ſpe ad ſuperiora tollit̉. Noſtra cōuerſatio ī celis eſt: vnde etiā ſaluatorē expectamꝰ dominū noſtrū ieſum xp̄m. Phil̓. 3. Uideamus ſi ⁊ in tātis virtutibꝰ poſitus ad huc timet. Caſtigo corpus meū ⁊ in ſerui tutē ſubijcio: ne forte cū alijs predicaueri ip̄e reprobus efficiar. 1. Corinth̓. 9. Cōgnoſcamus ſi hunc mala feciſſe peniteat. Ego ſū minimus apoſtoloꝝ: qui nō ſum dignus vocari apl̓us: quia perſecutꝰ ſum eccleſiā dei. 1. Corinth̓. 25. In cuiꝰ verbis quid aliud ꝙͣ duritia noſtre mētis ac cuſat̉? quia ip̄e plangit qd̓ ante baptiſma cōmiſerat. Nos ꝟo ⁊ poſt baptiſma multa commiſimus: ⁊ tamē flere recuſamus. Quattuor itaqꝫ pēnis ſancta anīalia vtū tur: qꝛ per amorē ⁊ penitentiā facta in ſe illicita deplorāt. Sed qꝛ dictū eſt. Due penne ſinguloꝝ iungebant̉. Hoc fortaſſe intelligit̉: ꝙ nō pennas ꝓprias eleuātes iungāt: ſed vnius ad alterū penne coniūcte ſint: vt penne videlicet eleuate viciſſim ſibi in cōiunctiōe cōcordent. Qua in re queſtio orit̉: quia ſi due penne que eleuant̉ amorē ⁊ ſpem. Due vero que corpora cōtegūt: timorē ⁊ penitentiā deſignāt. Cur due que extenſe ſunt: dicuntur eſſe coniūcte: ⁊ due que corpus cōtegunt nō dicunt̉. Sed hac in te facilis largiēte do mino ratio occurrit. Qd̓ ſanctoꝝ penne coniūcte ſunt amor ⁊ ſpes. Due vero pen ne que corpora cōtegunt: ſibimetip̄is ad alterutrū coniūcte nō ſunt: timor ⁊ penitentia. Dauid em̄ pro lapſu carnis timē do ⁊ penitēdo affligit̉. Petrus caſū perfi die fleuit amare. Paulus in ſe crudelitatē preterite perſecutiōis plangi. Om̄es tamen vnā patriā appetūt: ad vnū aucto
zum Hauptmenü