Liber I Omelia VIII diunt̉: vt eoꝝ mētes in aliqua ſui fiducia eleuent: ſed protinus ad occulta dei iudi cia recurrūt: quomodo alij ex virtutibus ad infernū per elationē corruūt: alij ex vi cijs correcti: ad celū per humilitatē leuā tur. Vnde nos ad humilitatē reuocās ꝓ pheta terribiliter al̓s terret ⁊ admonet di cens. Uenite ⁊ videte opera dn̄i: ꝙͣ terribilis in cōſilijs ſuper filios hominū. p̄s. 65. Quis em̄ digne conſiderare valeat. quātus ſuper nos terror ſit cōſilioꝝ dei. quādo alter ex virtutibus in fine tēdit ad vicia: alter ex vicijs in virtutibus cōcludit finē. Quia iuxta Salomos vocem. Sunt iuſti atqꝫ ſapientes ⁊ opera eoꝝ in manū dei: nec tamen ſcit homo vtrū amore: an odio dignus ſit: Eccl̓s. ꝯ. ſed omnia in futuro ſeruant̉ incerta. Ibidē. Et eſt vita que videt̉ hominibus recta: ⁊ nouiſſimū eius ducit ad mortē. Prouerb̓. 14. Hec itaqꝫ occulta iudicia ⁊ profunda cogitare: quid aliud eſt ꝙͣ alas deponere id eſt de nulla iā virtute cōfidere: ſed ſub magno timore trepidare? Siue em̄ omni potētis dei natura cōſiderēt: ſiue eius iu dicia perpendāt: trepidant: pertimeſcūt. Eis ergo quaſi alas deponere: eſt virtutes quas habēt humiliare. Sic abraham alas depoſuit: qui quādo loqui cū deo ce pit: puluerē ⁊ cinerē ſe eſſe cognouit dicens: Loquar ad dominū meū cū ſim pul uis ⁊ cinis. Geneẜ. 18. Sic moyſes alas depoſuit: qui eruditus om̄i ſcientia egyptioꝝ: mox vt verba dn̄i audiuit: verba ſe nō habere deprehēdit dicens: Obſecro dn̄e nō ſum eloquēs ab heri ⁊ nudiuſtertius: ex quo locutus es ad ſeruū tuū impe ditioris ⁊ tardioris lingue ſum. Exod̓. 4 Ac ſi aperte diceret: Poſtꝙͣ a te verba vi te audio: cōfuſum me in verbis prioribus agnoſco. Sic eſaias cuiꝰ vita domīo ad predicandū placuerat: cū eundē dominū cōtemplatus carbone de altari in ore tactus eſt: ait: Ve mihi quia tacui: quia vipollutis labijs ego ſum. Eſaie. 6. Ecce ad ſuperiora ſubleuatus: ſibimetip̄i de la bioꝝ pollutiōe diſplicuit: niſi em̄ celeſtis mūdicie alta cōſpiceret: ſeſe iudicabilem nō inueniſſet. Sic loquēte domino hiere mias clamat: A a a dn̄e deus: ecce neſcio loqui: quia puer ego ſum. Hierem̄. j. Iu xta ea enim verba que audiebat: verba ſe nō habere cognouerat. Sic daniel ſublimem viſionē videns: per plurimos dies elanguit ⁊ egrotauit. Daniel̓. 8. Quia ⁊ hi qui in virtutibus fortes ſunt: cū altiora dei conſpiciūt: in ſua ſibimet eſtimatio ne infirmi atqꝫ imbecilles fiūt. Sic beatꝰ Iob de quo dominꝰ amicis illius dixit: Non eſtis locuti corā me rectū: ſicut ſernus meus iob. Iob. 42. Cum verba dei colloquētis audiret: reſpōdit dicens: In ſipienter locutus ſum: ⁊ que vltra modū excederēt ſcientiā meam. Ibidē. Et paulopoſt. Iccirco ip̄e me reprehendo: ⁊ ago penitentiā in fauilla et cinere. Ibidem. Qui em̄ quantū ad homines ſapiēter lo cutus fuerat: loquentē ſibi deū audiens: inſipienter ſe locutum fuiſſe reprehēdit. Quia in cōtemplatiōe vere ſapiētie: ſua ei ſapientia viluit. Ad vocē ergo deſuper venientē anīalia alas deponūt: quia virtutē dei ſiue in natura ſua cōtemplari requiramus: ſiue in occultis iudicijs inueſtigare cogitemus: pro eo qd̓ eius alta no bis impenetrabilia ſunt: noſtra nobis ſiqua ineſſe bona credebant̉ vileſcunt. Et qui inquātilacūqꝫ ſcientia volare credeba mus inuiſibilē ſuper nos naturā: ⁊ impe netrabilia eius iudicia perpēdentes: ſub miſſis alis humiliter ſtamus. Sequit̉. D Et ſuper firmamentū quod erat imminēs capiti eoruꝫ: quaſi aſpectus lapidis ſaphyri: ſimi litudo throni. Et ſuper ſimilitudinē throni: ſimilitudo quaſi aſpectus hominis deſuper. Quid per thronū: niſi ille virtutes angelice deſignant̉: que ip̄os quoqꝫ angelos dignitate loci ſuperioris excedūt. Nā cum angeli nūcij dicant̉: ⁊ ſepe angeli ad annūcianda quedā hominibus veniant:
zum Hauptmenü