Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem eſt laborioſius ꝙͣ ſi eis precipit̉: vt in huius mūdi actibus nō laborent. Nam ſepe quidā repulſi ab actiōe: terrena deprecatur vt redeāt: rogant vt premant̉: graue ſe incurriſſe periculū quietē putāt. Attri ta ergo fronte ſunt: qui nō ſolum labores nō fugiūt: ſed neqꝫ īportū videri in laboribus qͥ ſibi negant̉ erubeſcūt. Sequit̉. Ecce dedi faciē tuam valen tiorē faciebus eoꝝ: ⁊ frontē tuā duriorem frontibus eoꝝ. Sicut verecūdia laudabilis eſt in malo ita reprehēſibilis eſt in bono. Erubeſcere em̄ malū ſapientie eſt. Bonū vero erube ſcere fatuitatis. Vnde ſcriptū eſt. Eſt cōfuſio adducēs peccatū: ⁊ eſt cōfuſio adducens gloriam. Eccī. 4. Qui enim erubeſcit penitēdo mala que fecit: ad vite libertatē peruenit: qui vero erubeſcit bona facere: a ſtatu rectitudinis cadit: atqꝫ ad dampnationē tendit. Sicut per redēpto rem dicit̉: Qui me erubuerit ⁊ meos ſemones: hūc filius homīs erubeſcit cū venerit in maieſtate ſua. Luce. 9. Et ſunt qͥ bona iam in mēte cōcipiūt: ſed necdū malis aperte cōtradicūt. Hi nimirū quia boni ſunt in mēte: ſed auctoritatē nō habēin locutiōe: apti ad veritatis defenſionē non ſunt. Ille em̄ eſſe veritatis defenſor debet: qui qd̓ recte ſentit: loqui nec metu it: nec erubeſcit. Vnde nūc in magno mu nere ꝓphete promittit̉. Ecce dedi faciem tuā valentiorē faciebus eoꝝ: ⁊ frontē tuā duriorē frōtibus eoꝝ. Quid eſt autē pec cator: niſi vulneratus? Et qͥd p̄dicator: ni ſi medicus? Si ergo nō erubeſcit peccator qui iacet in vulnere: cur erubeſcat me dicus: qui per medicamēta ꝓuidet ſalutem. Sepe vero cōtingit vt predicator re uerēter audiat̉: nonnūquā vero a peruer ſis ita deſpicit̉: ac ſi eis nihil vtilitatis lo quar. Vnde recte nūc ſubdit̉. Ut adamantem ⁊ vt ſilicē de di faciem tuam. Adamas ⁊ ſilex vtraqꝫ dura: ſed vnū ho rum p̄cioſum eſt: alterū vile. Adamas ad ornamentū ſumitur: ſilex ab itinerātibus calcat̉. Et ſepe cōtingit: vt hos quos correptionē ſuam cōſpicimus nimis humili ter audire: verecūdemur eis aliqua dicere. Nonnūquā vero euenit: vt eos quos increpationē ſuā videmus poſtponere: ⁊ deſpectui habere: trepidemus eis verbū predicatiōis inferre. Sed ſi recte ſapimꝰ ⁊ ad eos a quibus honorari cōſpicimus: ⁊ ad eos a quibꝰ nos deſpici videmꝰ: auctoritatē exhortatiōis vel increpatios ſi mimus: vt nec illoꝝ humilitatē debeamꝰ erubeſcere: nec hoꝝ ſuperbiā formidare. Dicat̉ gͦ. Dedi faciē tuam vt adamantē: ideſt ſi ab auditoribus honoraris. Dedi faciē tuam vt ſilicē: ſi ab auditoribꝰ conculcaris atqꝫ deſpiceris: vt nec per illatū honorē refrenet̉ lingua ex verecūdia: nec per deſpectū taceat ex infirmitate. ſequit̉ Ne timeas eos: neqꝫ metuas a facie eorum: quia domus exaſperans eſt. Hoc iam ſuperius dictū eſt. Sed notan dum quā aſpera domus habet̉: cuiꝰ aſpe ritas tam crebro replicat̉. Increpandus itaqꝫ peccator eſt: ⁊ nūquā timēdus: quia domus exaſperās eſt. Timeri em̄ homo debuerat: ſi ip̄e auctorem omniū vt homo timuiſſet. Nam qui ratiōis ſenſuꝫ ad timorē dei nō habuit: tanto in nullo timē dus eſt: quāto hoc quod eſſe debuit: non eſt. Sequitur. Et dixit ad me. Fili hominis omnes ſermones meos quos lo quor ad te aſſūme in corde tuo: ⁊ auribus tuis audi ⁊ vade ingredere ad tranſmigrationē filioꝝ populi tui. Uigilanter intuendū eſt qd̓ voce domini ad prophetā dicit̉: vt prius ſermones audiat: ⁊ poſtmodū loquat̉. Audimꝰ em̄ verba dei ſi facimus. Et tūc ea proximis recte loquimur: cū prius ip̄i fecerimus.
zum Hauptmenü