III fast nie's isch allewill fründli und macht gern e Chüßli—'s hät scho acht Zändli's isch mit allem sfriede was mer em git und was mer em nimmt. Nei und das fründli Lächle's cha ein mit de ganz Welt vorsöhne. An ganz ernstraft isches wenn is ufem Arm ha mit d' Stube hintere u füre trag, do machts e ganz fierli unt wichtig Schnüfeli und weder d' Mutter no d' Tante bringes z' lache, und s isch so gern gno! A de Sanntige chumts zu üs dure u sitzt i sim Kinderschtühli mit am Tisch, do hanem am letzte Sanntig Caviar geh— do het em aber emol geschmeckt, die andere händ zwar welle balge 's hät em aber gwiß nüt gschadet. Jez dankene aber an für Ihr lieb Büchli, Se händ mer e Fraid demit gemacht aß Se sich denke chönne. Üse Dialekt will ich hart gar nümmer usreiche wemme so recht dankbar si will ine seit halt: Vergeltsgott! oder macht e hnder en Gschspass 's isch ein allewil me vergeb sich öffis oder me veschnepfsi wemme öffis zarts sage will oder e Kumpliment mache will, aber i sag iez doch liebi Fau Haemmeri Se send do öffis so schöstes zemmegfaßt daß me it mi alte Großvater, sondere alli di wo Freid dra hend eis vo de schönste Gfühle die mer im Herze trage an in so schöner Form festghalte z' gseh, dankbar si münd. Lebe Se wohl! i und mi Schwester grüßese In ufrichtiger Verehrig sig Hans Thoma.
zum Hauptmenü