Ca. LXVII vt imbecillis ⁊ impotēs eſt inter il los: ideo vos eū iuuate. Hec ⁊ his ſimilia orabat dn̄a noſtra toto affectu ⁊ conatu ſuo: ⁊ cū amaritudine magna. Compatere igit̉ ei quā ſic cernis afflictā. Quomodo principes duxerunt Ieſum ad Pylatum mane. ¶ Ca. LXVII Ane aūt facto tempeſtiue redierunt pͥncipes ⁊ maiores ppl̓i ⁊ fecer̄t ei ligari manupoſt tergū dicentes. Ueni nobiſcū latro: veni ad iudiciū: hodie cōplebunt̉ maleficia tua: mō apparebit ſapīa tua: ⁊ ducebāt eum ad pylatū ⁊ ip̄e quaſi nocēs ſequebat̉ eos. cū eſſet agnus mitiſſimꝰ. Cum aūt mater ⁊ Iohānes ⁊ ſocie: nam ſūmo mane exierūt vt venirēt ad euꝫ: occurrer̄t ei in biuio: vidētes eū ſic vituperabil̓r ⁊ enormiter ab ill̓ ad duci canibꝰ: qͣꝫto dolore replerent̉: dici nō poteſt. In illo autē mutuo aſpectu fuit dolor vtriſqꝫ. Nā ipſe dn̄s affligebat̉ multū ex cōpaſſiōe erga illos maxīe qͦ ad matrē. Nam ſciebat ꝙ pro ip̄o dolebat vſqꝫ ad mortē: ⁊ vſqꝫ ad ſeparationē aīe a corꝑe. Conſidera ⁊ intuere qͣꝫ compaſſiua ſūt oīa iſta. Ducit̉ ergo ad Pylatū: ⁊ ſui eū a longe ſequunt̉: nec poterāt appropinquare. Accuſat̉ ab illis de multis. Ip̄e vero tacebat: ſꝫ pauca preſidi loquebatur. Preſes aūt nō vidēs in eo cauſam mortis: miſit eū ad Herodē. Herodes āt volens videre de ſuis mi racilis gauiſus eſt: ſꝫ nec miraculū nec verbū aliqd̓ potuit habere ab eo. Igit̉ Herodes reputās eū ſtul tū: ī deriſionē induit eū veſte alba: ⁊ remiſit eum Pylato. Et ſic vides quō dn̄s Ieſus nō ſolū malefactor ſꝫ ſtultꝰ reputatꝰ eſt. Ip̄e āt oīapa tientiſſime tolerabat. Attende qua liter ducit̉ ⁊ reducit̉ demiſſo capite ⁊ vultu: ⁊ oīm clamores ꝯuitia ⁊ ſubſannatōes audientē. Et forte la pidū percuſſiōes ⁊ īmunditias iacientes: ⁊ matrē ⁊ ſuos cū ingenti merore a longe ſequentē. Reducto qꝫ eo ad Pylatū illi canes cū auda cia magna et ꝯſtantia proſequunt̉ ſuas accuſatiōes. Sꝫ Pylatꝰ nul lā caulā mortis inueniēs: nitebat̉ eū dimittere. Dixit ergo: Corripiā eū ⁊ dimittā. O Pylate tu dn̄m ca ſtigas: neſcis qͥd agis: qꝛ nec mortē nec flagella meruit. Rectius ageres ſi te ad ſuū nutum corrigeres. Iuſſit āt eū flagellari. Spoliat̉ ergo dn̄s Ieſus: ad columnā ligat̉: duriſſime flagellat̉: ſtat nudꝰ corā oībꝰ elegās verecundus ⁊ ſpecioſus forma pre filijs hoīm: ſuſcipit ſpurciſſimoꝝ flagella dura ⁊ dolo roſa: caro illa tenerrima: ⁊ innocētiſſima: mundiſſima: pulcerrima: flos oīs carnis: ⁊ totius humane nature replet̉ liuoribꝰ et fracturis fluit vndiqꝫ regius ſanguis de oībus partibꝰ corꝑis ſuperaddit̉: rei terat̉: inſpiſſat̉ liuor ſuꝑ liuorē: donec tortoribꝰ ⁊ inſpectoribꝰ fatigatis: iubet̉ ſolui a colūna ad qua ligatus fuit. Ueſtigia crucis oſtendit: vt in hyſtorijs ꝯtinet̉. Hic eum diligenter ꝯſidera ꝑ morā longā: ⁊ ſi ei nō cōpatieris cor lapideū te ha bere reputa. Tunc impletuꝫ eſt qd̓ dictū eſt per Eſaiā. Uidimus eū et nō erat aſpectus: ⁊ reputauimꝰ eū qͣſi leproſū ⁊ hūiliatū a deo. O dn̄e qualis fuit ille tā audax ⁊ temera
zum Hauptmenü