Liber Primus tres: ac multo maior eſt vt experimur aſſidue ⁊ natura ipſa ꝯfitetur pa­trum in filios: qͣꝫ fratrum in fratres pietatis affectio Quoniam igitur ipſe p̄cepit: diſcite a me: ſi tacuero nec te languētem ingraueſcēte iam ſe­nio ꝯſolari: ac leuare tentauero: quomodo ab illo didiciſſe videbor. cuiꝰ vita ſanctitas: cuius natura benignitas: cuius doctrina charitas fuit: Aſſimilarer ꝓfecto nō ſine magno ꝟtutis ⁊ ꝯſcientię damno ſacerdoti aut leuitę illi. qui ab hieruſalem in hiericho deſcēdens ꝑcuſſum a latro nibus hominem ⁊ ſemiuiuū relictum ſine miſericordia: ſine humanitate ſine cura p̄terijt. Malo igitur Samaritanū imitari qui lamētabili ca­ſu motus vinū ac oleum plagis īfudit ⁊ prolata pecunia ſtabulario ſuo infirmum ꝯmendauit. Tentabo itaqꝫ pro virium mearum portiūcula Uir optime te adiuuare. ⁊ artis meę remedia quātum deus dederit: tu is vulneribus applicare: phaleratum autem ⁊ ambitioſum ſermonē ex­plodentes humilimis ac familiariſſimis colloquijs datatim vtemur. ne forte ſermonis inſolentia ⁊ ſuꝑbꝰ dicendi faſtu magis offenſus accipias pro ꝯſolatione faſtidium. Sed iam vnum cōſolationis noſtrę caput af feramus; a cōmunioribus exordientes: ſicut Ariſtotele teſte doctrinę ra tio poſtulare videtur. De morbi cognitione. Capitulū. ij. Anitatis exordium morbi cognitio eſt. Nam tum demum et ęgrotans curari deſiderat. ⁊ medicus ſanare poteſt cum ⁊ ille ſe infirmum ⁊ iſte genus infirmitatis intelligit. Et omnem oꝑa­tionem quam aliquis appetitus ſiue naturę. ſiue volūtatis exercet ab ali qua cognitione p̄uenire neceſſe eſt ꝑſpicuum hoc in nobis qui quicquid volumus an̄ cognoueramus: in pecudibus quoqꝫ ille etenim neqꝫ pabu lum neqꝫ coitum appetūt: niſi rerum huiuſmodi aliqua vel tenui notio­ne pulſentur. quę vero ſine cognitione vidētur operari: vt arbores: hęc a cognoſcēte aliquo neceſſarium eſt in opus dirigi. ideo a peripateticis di citur opus naturę intelligētię opus eſſe. Ppiloſophi em̄ naturas reruꝫ cognitiōe priuatas volūt ab intelligētijs quę voluendis cœlorum orbi­bus a deo pręfecte ſunt in opera dirigi. ⁊ aliena prudentia. ne operando peccēt gubernari Quo fit vt res inſenſibiles quales herbę ſunt ⁊ arbores ⁊ id genus alia. tāto minus in ꝓcerādis fœtibus ſuis errent: quāto ꝑſpi cacioris naturę iuuātur ingenio Nos autē prudentię noſtrę quę tenuis eſt innitētes in oꝑatione plerūqꝫ decipimur: eſt igit̉ operi ſꝑ preuia cog nitio: cognitiōe namqꝫ volūtas: voluntate corpus excitatur Tūc etiam cum quid agimus qd̓ nec appetebamus neqꝫ cognitiōe fueramꝰ aſſecu­ti vt cū agricolę ignorātes Theſauruꝫ effodiunt quod fieri d̓r a fortuna