Seite
Liber Primus id quoqꝫ nō ſine p̄cognitione contingit: p̄cognitione inqͣꝫ non fodiētis. ſed cuiuſpiam alterius puta Dei vel Angeli: a quo neſciēs foſſor mouet̉ ⁊ regit̉: duplex igit̉ vt plurimū cognitio neceſſaria eſt ad curam. ⁊ medi­ci ſcꝫ ⁊ ęgroti. Propterea decē leproſis qui ſe infirmos cognoſcētes. gra­tia curationis ad Chriſtū venerant: dictum fuiſſe legimus. Ite oſtendi te vos ſacerdotibus: vt infirmantiū cognitioni iungeret̉ cognitio medi cātis Sicut igitur hi qui curādis corꝑibus p̄ſunt: radicem morbi ⁊ cau ſas infirmitatis priuſquā manus adhibeāt. altius inueſtigant: ſic nos qͦ qꝫ quia deo curandis aīabus p̄fecti ſumus. ſpiritualiū langoꝝ cauſas et naturas ſcire non vtile tm̄: ſed etiā neceſſarium De duplici morbo hominis Ca. iij. T quemadmodū ex duplici ſubſtātia corꝑe ſcꝫ ⁊ anima conſtat homo ita duplex eſt hominis morbꝰ animi videlicꝫ ⁊ corporis. duo quoqꝫ et medicorum ⁊ medicinarum genera ſunt. Unum quo exterior. alterum quo interior homo curetur Atqꝫ ita infirmitati noſtrę naturęqꝫ defectui ꝓuidentia diuina quia nihil odit eoruꝫ quę fe cit: multiplex ſtuduit adhibere remedium Plerumqꝫ ſit vt animi ī cor pus ⁊ item corporis in animum redūdet infirmitas: tanta eſt em̄ corpo ris ⁊ animę neceſſicudo: vt ſua omnia bona ac mala: velint nolint: nui­cem ꝯmunicent: propterea neqꝫ ſine animo corpus: neqꝫ ſine corpore a­nimus beneualet in vita. Rei euidentia probationē excludit: quis enim nō viderit ęgrotāte corꝑe animum ęgreſcere. ⁊ animo male habēte male affici corpus ⁊ p̄cipue faciem Nam cum in capite aīalis omniū inſtru menta ſint ſenſuū omnis animi ⁊ corporis affectus in eo promulgātur facies ira excādeſcit: metu palleſcit verecūdia erubeſcit triſticia obſcurat̉ gaudio ſerenat̉. Neqꝫ id in homīe ſolum ſed in brutis accidit Canes ri­ctu. equi auriculis. feles oculis aīm oſtendūt. hinc d̓r ab Ouidio. heu qͣꝫ difficile eſt crimē non ꝓdere vultu Medici qͦꝫ inter ea q̄ ad ꝯſeruanda corꝑis ſanitatē ꝑtinēt animi accidētia ꝯnumerāt: ꝙ viderint has duas hoīs ꝑtes omīa bona ⁊ mala more amicoꝝ habere ꝯmunia: cū morbo a­nimi corpus ęgrotat: animū curato. ⁊ cū membroꝝ ⁊ carnis vitio patit̉ animus: corpus ſanato Itaqꝫ videndū eſt priuſquā ad curā veniamus e corꝑe ne: an ex aīo naſcat̉ infirmitas A cauſis em̄ incipiendū: vt arboris intertus non ex ramis ſed ex radice petendus eſt De qͥbuſdā differētijs hūanoꝝ defectuū Ca. iiij. Piritualiū ⁊ corporaliū ęgritudinū in hoc eſt natura ꝯtraria: vnuſquiſqꝫ cum corpore ęgrotat. ⁊ ſi non nunqͣꝫ morbi ſpeciem