pro ſimplici conſonante: modo uero pro duplici accipitur. Pro ſimplici quoqͣꝫ tunc habetur: quando ab ea incipit ſyllaba in principio dictionis poſita ſubſequēte uocali in eadem ſyllaba: ut Iuno iuppiter. ꝓ du plici autē quando in medio dictionis ab ea incipit ſyllaba poſt uocalē ante ſe poſitam ſubſequēte quoqꝫ uo cali in eadem ſyllaba: ut maius peius eius: in quo loco antiquiores noſtri ſolebant geminare eandē. i. litterā ut maiius peiius eiius: quæ ſane orthographia uſqꝫ ad Ciceronis tempora in aliquibus dictionibus perdura uit. Ita ut referat Quintilianus Ciceroni placuiſſe aiio maiiamqꝫ geminata. i. ſcribere: Quæ ſane non aliter pronuntiari poterant: ut etiā Priſcianus ip̄e atteſtat̉: qͣꝫ ſi cū ſuperiore ſyllaba prior. i. cū ſequēte altera proferet̉: hoc eſt ut prior. i. cū priori ſyllaba:& ſequēs cū ſequēti iungat̉: ut tellus uannus& ſimilia ꝓferunt̉. nā duo. i. pro duabus cōſonantibus accipiebant:& eadē cōſonans in eadem ſyllaba geminata iungi nō poteſt Vnde pompeiii quoqꝫ genitiuū per tria. i. ſeribebāt: quoꝝ duo ſuperiora loco cōſonantiū:& poſtremū ꝓuocali accipiebant. Quod Cæſari artis grammaticæ doctiſſimo placitū a Victore cōprobat̉. nō enī alio mo do tres. i. in una ſyllaba pronunciari potuiſſent. Cōperit̉ nōnunqͣꝫ. i. littera pro ſimplici conſonāte ī medio dictionis poſita. Sed in cōpoſitis: ut iniuria adiungo reiectus reiice: quod ultimū cum geminata. i. ſcribitur quarū prima in initio ſyllabæ conſonās ſimplex eſt: cum uocalis ante illā breuis a Virgilio in bucolicis pona tur: quum ait: Tityre paſcentes a flumine reiice capellas. ubi proceleumaticō: quod ex quattuor breuibꝰ cō ſtat: pro dactylo poſuit: hoc inſuper annotandū. i. litteram pro conſonante poſitā aſpirari nō poſſe: quum nulla cōſonans ante ſe aſpirationē recipere ualeat. Vnde hiulcus triſyllabū nō biſyllabū teſte Priſciano dici poteſt. Veꝝ& ipſum. i. cōſonans pro. t. quādoqꝫ apud antiquos poſitū fuiſſe cōperimus:& cū apud alios: tū apud Liuiū ſæpenumero annotauimus: ait enī de ſecundo bello punico libro primo: nunc poſtqͣꝫ multo ma iorem partē itineris emenſam cernant: pyreneū ſaltū inter ferociſſimas gentes ſuperatū: rhodanū iantū am nem tot milibus gallorū prohibētibus domita etiā ui fluminis traiectū in cōſpectu alpes habeant: dixit iantū pro tantū. nam teſte Quintiliano ſic iam ut tam ſcribit̉. Quid quod ab antiquis noſtris nōnullis dictionibus ip̄m. i. præter cōmune noſtrorū uſum fuit adiectū:& a nōnullis quandoqꝫ detractū: nā pluria cum. i. ante extremū. a. ab antiquis dictū fuiſſe oſtendit Gellius circa finē libri. v. noctiū atticaꝝ ex auctoritate. M. Catonis. Q. Claudii. P. Nigidii. M. Varronis. īmo refert Sinniū Capitonē doctiſſimū uirū in epiſtola ad Pacuuiū labeonē per rationes grāmaticas docuiſſe pluria cū. i. ante. a. latinū eſſe: plura abſqꝫ. i. barbarū. atqꝫ id quoqꝫ abſolutum& ſimplex eſſe nō cōparatiuū: quin& eo quod ē cōpluria aduerbium factum cōpluries: ut Plautus in Perſa:&. M. Cato in. iiii. originū poſuerunt. Quid ꝙ eodem Gellio teſte in. iiii. eiuſdē ope ris. M. Varro&. P. Nigidius nō aliter locuti fuerunt& ſcripſerunt: qͣꝫ ſenatuis& domuis& fluctuis cum. i. poſt. u.& ante. s. in genitiuo: ab eo quod dicimus ſenatus& domus fluctus. Et in ueteribus libris Terentii comici ſcriptum dicit eius anuis opinor eam quæ eſt mortua. Ita ut per ablationē ipſius. s. datiuus ipſe formari habeat: ut ſenatui domui fluctui. Quid quod nōnullis hæc datiui terminatio in ipſum. i. nō placuit:& magis in ip̄o datiuo domo ſenatu fluctu dixerunt: qͣꝫ cū adiectiōe ipſius. i. Luciliꝰ ī eodem caſu uictu& anu dicit: nō uictui& anui in hiſce uerſibus: Quod ſumptū atqꝫ epulas uictu ꝓponis honeſto.& in alio loco: anu noceo inquit. Virgilio quoqꝫ in caſu dandi aſpectu dicit nō aſpectui: teqꝫ aſpectu ne ſubtrahe noſtro.& in georgicis: quod nec concubitu indulgent. C. autē Cæſar grauis auctor linguæ latinæ in anticatone: Minus inquit arrogantiæ ſuperbiæqꝫ dominatuqꝫ. Item in Dolobella actionis illibuiſti: quorū in ædibus faniſqꝫ po ſita& honori erant& ornatu. ī libris quoqꝫ analogicis eodē Gellio teſte omnia iſtiuſmodi ſine. i. littera dicē da cenſet. Quid quod in genitiuis nominū qunitæ declinationis loco ip̄ius ultimi. i. in quod apud nos terminari cōſueuit: plæraqꝫ ætas ueteꝝ ponere cōſueuerat. s.& nō huius faciei: ſed huiꝰ facies declinabāt. Q Claudius libro primo annaliū: nemo audebat inquit propter magnitudinē atqꝫ immanitatē facies ſcilicet cum gallo quodam uelle pugnare. Ciceronem quoqꝫ affirmat Ceſellius in oratione quā pro. P. Sextio fecit dies ſcripſiſſe pro diei. Verba hæc ſunt. M. Tulli: equites uero daturos illius dies pœnas. Quo circa factum hercle eſt: ut facile his crederet Gellius. li. viii. noctium atticarum qui ſcripſerunt idiographum librum Vir gilii ſeſe inſpexiſſe: in quo ita ſcriptum erat: Libra dies ſomniqꝫ pares ubi fecerit horas. i. libra diei ſomniqꝫ. Sed ſicut hoc in loco dies a Virgilio ſcriptum uidetur: ita in illo uerſu non dubitauit Gellius quin dii ſcripſerit pro diei: quum dixit: Munera læticiamqꝫ dii. Sic enim dies huius dii a ueteribus declinatum refert: Sicut etiam facies facii: progenies progenii: acies acii. Cn. Marius in Iliadis. xxi. Altera pars acii uitaſſent fluminis undas. Similiter ſpecies ſpecii: ut idem Marius in. xiii. An maneat ſpecii ſimulachrum in morte ſilentium. Luxuries luxurii. C. Gracchus de legibꝰ promulgatis: Ea luxurii cauſa aiunt inſtitui. pernices perni cii. M. Tullius in oratione qua. Sex. Roſcium defendit: teſte Gellio præfato libro. ix. ſic ſcripſit. Quorum ni hil pernicii cauſa diuino conſilio: ſed ui ipſa& magnitudine rerum factum putamus. Sane. C. Cæſar ī libro de analogia. ii. huius die& huiꝰ ſpecie dicendū putat. Vnde& ipſe quoqꝫ Gellius in Iugurtha Saluſtii ſum mæ fidei& reuerēdæ uetuſtatis libro. Die caſu patrio ſe inueniſſe affirmat. Verba uero illa ita fuiſſe refert: uix decima parte die& reliqua. Sane per deriuationes tranſit. i. noſtrum in alias uocales: In. a. ſic genus ge neris generatim. Paulus pauli paulatim: In. e. Fortis forte: Sapiens ſapientis ſapienter: In. o. ut Pater patris patronus: Et patro uerbum: olli pro illi: ſaxum ſaxi ſaxoſus.& hæc hactenus.
zum Hauptmenü