ſignatam denotatur: quonam ut diximus omnis dictio græca a uocali initiū ſumens uel ſigno exilitatis uel aſpiratōis ſignat̉. Si ergo ſequēs dictio ſigno exilitatis ſignata fuerit ſignū illud ſecūdo loco poſitū remane bit: ut ī exēplo p̄habito. Sin uero ſignata fuerit aſpiratiōis nota:& illa eadē ſecūdo loco poſita remanebit. ut ſi cū hac dictiōe οδος: quæ ī initio aſpiratur: eadē præpoſitio ϖαρά cōponat̉ ſcribetur ſic quoqꝫ ϖαροδοσ ubi primū quidem ſignū ſignificat uocalem inde fuiſſe abiectam. Secundū uero uocalē alterius dictionis ante cōpoſitionem fuiſſe aſpiratā. At uero uetuſtiſſimos nullū ex his ſignis appoſuiſſe cōſpeximus: ut ex antiquis inſcriptionibus in marmore ſculptis ſæpius annotaui. Sed id ulterius proſpiciendum eſt: ꝙ ſi in eiuſmodi cōpoſitione ſequens dictio ab aſpirata uocali incipiat: utputa ὁδοσ& prior dictio quæ cōponit̉ in uocalē cū una illaꝝ cōſonantiū: quas exiles diximus terminari cōtingat: ueluti ſi hāc præpoſitionē μετα quæ habet. τ. cōſonantē exilem ante ultimam uocalem uelimus cū hac dictione ὁδός cōponere per ea quæ ſupra diximns: uocalis ultima a præpoſitione præfata abiicitur. Itaqꝫ ſcribenda eſſet cōpoſita dictio ſic: uidelicet. μέτοδοσ. Sed quia uocalis illa quæ ſequentis dictionis eſt initiū aſpirata erat: ex ipſo. τ. conſonāte exili: quod erat dictionis præcedentis ex ea aſpiratione: quæ erat ſequentis litteræ: alia quædā littera ī ſeip̄a aſpirata conficitur. uidelicet. θ. quæ nihil prorſus aliud eſt qͣꝫ. τ. ipſum aſpiratū: qua re exilē tunc quoqꝫ con ſonantē puta. τ. in aſpiratam ſibi correſpondentē conuerſam dicimus: puta in. θ.& ſcribimus ac proferimꝰ μέθοδος. Quā ſane dictionē ſi latine tranſcribere uolumus: cū aſpiratione methodū tranſcribemus. Similiter. π. quæ conſonans eſt exilis in. φ. aſpiratam conuerti poteſt: ut ſi præpoſitionem hanc επι cū hac dictio ne ἡμέρα: quæ in principio aſpiratur cōponamus: ſcribemus:& proferemus ἐφήμερα: hoc eſt ephemera. Item ex eadeꝫ præpoſitione επι& ηβη aſpirata: quæ eſt pubertas cōponitur ἐφήβοσ: qui eſt pubes. Vnde ſimiliter apud nos cum. ph. aſpirato ſcribendū eſt.ſ. ephebus: ubi nulla eſt diphthongus. ſimiliter de. k. dicē dum eſt quod in. χ. litteram aſpirarā conuertitur: cum ſcilicet modo cōſimili cōponi illud contingit: ut ſæpius in ſequentibus apparebit. Verum& hæc quoqꝫ quæ diximus ſæpiſſime abſqꝫ cōpoſitione ab antiquis obſeruata fuiſſe uidemus: dum.ſ. ſimili modo: ut diximus dictiones inuicē terminant:& apud eoꝝ poetas: primū ablatum fuit. ε. deinde. τ. exile propter aſpirationem uocalis in alia dictione potiſſimū Homerꝰ circa initiū Iliados ἀιδεῖσθαι θεἷρἧα: ubi a τε cōiunctione græca ſequentis: quæ eſt ιερήα conuerſum fuit in. θ. aſpiratū. Sane abiectio litterarū uocalium in quas terminant̉ dictiones cū ſequēs incipit a uocali ubiqꝫ fere a poetis græcis obſeruatur: Homerus ὑμῖν μὲν θεὸι δοῖεν ὀλυμπία δαμώτἔξοντες εκπέρςαι πρι άμοιο πόλιν ἐυδὄικα δἱκεσθαι. At ī uerſibꝰ poetaꝝ noſtroꝝ hoc nō ī ſcriptura aut ꝓnūtiatiōe uerſus: ſꝫ in ſcanſione tantūmodo obſeruamus. Græci uero nō ſoluꝫ id in uerſu: ſed etiam in ſoluta oratiōe obſeruāt ut Demoſthenes contra Aeſchinē ἔπειθ᾽ οπερ ἔστι μάλισθ᾽ ὑπὲρ ῦμὤν: ubi nō ſolum abiecta fuit uocalis littera: ſed duobus in locis conuerſum fuit. τ. exile. θ. aſpiratū. Sunt tamen nōnullæ dictiones quæ abſqꝫ ali cuius dubitatione compoſitæ eſſe uidentur:& has obſeruantias neqꝫ a græcis: neqꝫ a noſtris habuiſſe cōſtat ut Ariſtippus quæ ex ἀρίστος: qui eſt optimus:& ιππος qui eſt equus cōponitur:& ſecundæ dictionis pri ma aſpiratur: quæ cū. τ. exili coniuncta aſpirationem amiſit. Similiter Cratippus: Leucippus. Alcippe: quæ omnia ex hippus aſpirata dictione cōponunt̉:& aſpirationē abiiciunt atqꝫ exilem conſonantē conſeruant: quod forte ex eo fieri potuit: ut compoſitorum certitudo magis innoteſceret. De. I. Littera. Littera uocalis eſt:& unica ſola figura a noſtris ſcribit̉. A græcis uero triplici uarietate figuræ notatur Nam quidem una in forma ipſius. i. noſtri deſcribitur: quod ip̄i græci. i. paruū uocant. Alia uero in al terius litteræ forma: quā Pythagoram adinueniſſe quidā ferunt:& quā illi. y. pſilon hoc eſt ſubtile uocant. Nos quia illud in ſolis dictionibus græcis tranſcribimus. y. græcū uocamus: quæ ſane duæ litteræ apud illos ancipites ſunt& liquidæ: hoc eſt quæ facile modo corripi modo produci poſſunt. Tertiæ uero litteræ figura præter has duas adinuenta fuit:& uocatur ab illis ita: quā ſane litteram ut ſupra diximus longam illi ſem per ſtatuerunt. Quin& præter hanc triplicem ſimplicis litteræ formam: duas habent græci diphthongos: quæ eundem cum illis ſonum continere uidentur uidelicet ει& οι: ut infra late uidebimus. Itaqꝫ cum in dictionibus græcis nos primum. i. quod paruum dicunt comperimus: illud apud nos tranſcribentes ſemper fere in ſcriptura noſtra ſeruamus: ut σικελια ſicilia. κιρκησ Circes. φιλοσοφια philoſophia:& alia innumera: in quibus paruum. i. ut ab illis ſcribitur: ſic a noſtris conſeruatur. Nonnunqͣꝫ uero tranſferimus in. e. ut νιρευς Nereus:& maxime ubi diphthongus ex. o.&. i. ponitur: ut infra latius diſſeremus: nec apud nos i. ſemper uocalis eſt: ſed quandoqꝫ in conſonantem litteram tranſit: ut& ſimile de. u. uidebimus: quæ licet tam conſonantes qͣꝫ uocales unum nomen& unam figuram teneant: tamen quia diuerſum ſonum:& diuer ſam uim habent in metris& in pronunciatione ſyllabarum: non pro eiſdem litteris& elementis accipi poſſunt: ut Cenſorinus& Priſcianus doctiſſimi artis grammatice atteſtantur: nam ut aiunt tantum fere intereſt inter uocales& conſonantes: quantum inter animas& corpora. Animæ per ſe mouentur: ut Platoni uidetur:& corpora mouent. corpora uero nec per ſe ſine anima moueri poſſunt: nec animas mouent: Sed ab ab illis mouentur. Vocales ſimiliter per ſe mouentur ad perficiendam ſyllabam:& conſonantes ſecum mo uent. Conſonantes uero ſine uocalibus immobiles ſunt. Verum. i. noſtrum quū cōſonaus ſit modo quidē
zum Hauptmenü