Seite
cernere ferro. Quid quod tribus cōſonantibus ſequentibus poteſt fieri cōmunis ſyllaba quādo in principio ſequentis ſyllabæ poſt uocalē correptā. s.& muta poſt mutā in eadē ſyllaba liquida ſequit̉. quippe cum. s. in metro more ueterū ſubtrahi ſoleat. Horatius in primo ſermonū: Linquimus inſani ridentes premia ſcribæ. Tollit̉ etiā penitus. s. a dictione quā ſequit̉ cōiunctio ip̄a: ut cū apoſtropho interrogatiuo: hoc eſt ubi abiicit̉ e. ut uiden: pro uides ne: ſatin pro ſatis ne: uin pro uis ne. Tranſit hæc eadē Priſciano teſte in. m. ut rurſum ꝓ rurſus. Dimminuo pro diſminuo. Terentius in adelphis: Dimminuet̉ tibi cerebrū. In. n. ut ſanguis ſangui­nis. In. r. ut flos floris:& ſimilia. DE. T. Littera. Littera muta eſt:& apud uetuſtiſſimos in aliquibus dictionibus ſcribebat̉: in quibus iā ip̄m. s. ſcribit̉ Nam mertare atqꝫ pultare teſte Quintiliano antiqui dicebāt: Nos merſare& pulſare dicimus. Quid quod eodē auctore quædā eſt cognatio. d. litteræ cū. t. ita ut in uetuſtis operibus ut ait urbis noſtræ& cele­bribus templis Alexanter legat̉& Caſſantra. ſ. cū. t. littera loco cuius nos iam. d. utimur. Vnde econtrario etiā nonnunqͣꝫ. d. pro. t. ut caudex ꝓ cautex dicimus. Virgi. Caudicibus duris:& caudex inde codex pro du­ro ſedili: ut Iuuenalis ſecunda ſatyra: Horrida quale facit reſidens in codice pellex. Sed ut putamus maior ē cognatio ipſius. t. cū. s.&. x. qͣꝫ cum. d. eſſe dicat̉. Nam a uerto uerſus magiſqͣꝫ uerdus dicimꝰ:& a mitto miſ­ſus:& a concutior cōcuſſus. Quid quod ex dictionibus græcis. t. in. s. ſæpe cōuertimus: nā apud illos οστα cū. t. ſcribit̉: nos oſſa traducimus. Itē cū. c. antecedente ip̄m. t. in. x. cōmutamus: ut pecto pexui: flecto flexui. DE. V. Littera. Littera uocalis eſt:& ſæpiſſime in conſonantē tranſit: quā ſane loco. f. digamma ſurrogauimus. Vnde a pleriſqꝫ ei idem nomē datū fuit: quod bigāma ipſum apud æoles habebat: uidelicet uau: loco cuius ut ſupra diximus Claudius Cæſar aliā figurā ſurrogare uoluit: ſed antiqua præualuit ſcriptura&. u. conſo­nans loco digamma eſt: cuius poteſtate conſtat poetas noſtros fere omnes uſos fuiſſe: in quibus illi digāma ip̄o utebant̉: ut latius Priſcianus ip̄e pertractauit: cuius dicta quædā quia nōnullis obſcuriora forte uident̉ nos clarius explicabimus. Nā ut illi quādoqꝫ digāma ꝓ ſimplici cōſonāte: ut at uenus haud animo nequicqͣꝫ exterrita mater:& nōnunqͣꝫ pro duplici accipere uoluerūt: quod in præterito ꝑfecto& pluſqͣꝫꝑfecto tertiæ uel quartæ cōiugationis maxime apparere pōt: in quibus. i. ante. u. cōſonantē poſita ꝓducit̉:& eadē ſubtra cta corripit̉. Vt cupiui cupii cupiuerā cupierā: audiui audii audiuerā audierā. Sed apud doctiſſimos poeta­rū ſemper poteſtas. u. ſimplicis cōſonātis præualuit. Itē ut illi nōnūqͣꝫ digāma ī metro pro uocali breui ſunt uſi: Ita& noſtri quādoqꝫ ip̄m. u. cōſonās ꝓ uocali correpta ſumpſerūt: ut Horatius ſiluæ triſyllabū ꝓtulit in epodo hoc uerſu: Niueſqꝫ deducūt Iouē: nūc mare nūc ſyluæ: quod teſte Priſciano dimetrū eſt lambicū cō­iunctū pentimemeri heroicæ. i. dactylicæ: hoc eſt uerſiculus ille: qui etiā archilochius ab inuentore cognomi nari ſolet: cōſtat ex dimetro iambico: hoc eſt duobus pedibus iambis ſequētibus ſpōdeo& pynrichio: ꝗ pe­des etiā ad archilochiū iambicū ſpectare poſſunt:& cōiunctis heroicæ pentimemeri.i. dactylicis pedibꝰ: qui bus heroicus cōſtat uerſus: qui ſane pedes cū in quinta ſyllaba diuiſionē patiant̉: pentimemeris heroicæ co­gnomē metro impendūt: pente. n. quinqꝫ& meris diuiſio uel pars dicit̉. Sed quia ſecundū morē archilochi uerſus ille unica abundat ſyllaba catalecticus etiā archilochius nominat̉. Nā niues iambus eſt: qui ex breui cōſtat& longa: quæ de ſimili modo iambus eſt. At ducūt ꝗ tertius eſt pes ſpondeus eſt:& ex duabus conſtat longis. Iouem pyrichiū detinet: quia duas cōtinet breues. Reſtat nūc mare: nūc ſiluæ: qui cū duo dactyli eſſe debeāt: neceſſario in quinta ſyllaba diuiſionē accipiūt. Nā nūc mare dactylus eſt: nūc ſiluæ ut dactylus ſit ne ceſſario ſyllaba ſil diuiſionē patit̉:& ſi abſqꝫ. l. ſumendū eſt: quare cū. l. ad. u. cōiungēdū ſit neceſſario. u. uo­calis efficit̉& breuis ante uocalē. a. quæ eſt in diphthongo. a. qua ip̄m. a. abiicit̉. Vnde catalectici cognomi­nant̉:& ſic duo fiunt dactyli. e. remanēte: nec aliter fieri potuiſſet. Similiter Catullus ueronenſis uerſiculū il lum: Et zonā ſoluit diu ligatā inter hendecaſyllabos phaleucios poſuit: hoc eſt inter uerſiculos undecim ſyl labaꝝ a Phaleuco auctore cognominatos ꝗ quinqꝫ pedibꝰ conſtāt:& niſi ſoluit triſyllabū ſit: uerſus ſtare nō poſſet. Sed quoqꝫ id in deriuatiuis& cōpoſitis manifeſtius inſpicit̉: ut uoluo uolutus: ſoluo ſolutus: auis au ceps: auſpiciū: lauo lotus: faueo fautus: caueo cautus. Sic etiā cōtra. a. uocali trāſit in cōſonantē: ut nauta na uita: gaudeo gauiſus. Rurſus& æoles in metro digāma ip̄m quādoqꝫ ꝓ nihilo aſſumebāt: ſic& noſtri quoqꝫ u. cōſonans nōnunqͣꝫ pro nihilo aſſumere uoluerūt:& maxime uetuſtiſſimi comicoꝝ: ut Terētius in andria: Sine inuidia laudē inuenies:& amicos pares. Eſt enī trimetrū iambicū: in cuius primo pede niſi. u. ꝓ nihilo habeat̉: ita ut fiat tribrachus: ſtare uerſus nō pōt. Nā ſex pedibus cōſtat: quoꝝ primus eſt: ſininui ubi. u. abii cit̉:& triū breuiū pes conficit̉. Secundus eſt dia ꝗ dicit̉ iambus. Tertius eſt laudin ꝗ eſt ſpondeus. Inſuꝑ& ue nias ſequit̉ ꝗ eſt anapeſtus:& quartū pedē facit. Quintus ē etami: ꝗ ſimiliter eſt anapeſtus. Deinde ſequit̉ ſe­xtus ꝗ eſt coſpares:& eſt amphimacrus: hic pes nunqͣꝫ cōſueuit eſſe huiuſmodi trimetris: ſed hic uerſus dicit̉ trimetrus hypercatalecticus. Verum& apud noſtros ex alio capite amittit. u. uim litteræ in metro ſcilicet quum poſt. q. ipſum. u. ponitur alia uocali ſequente: ut in mille exemplis proſpici libet. Nam tunc quoqꝫ teſte Sergio ſuper Donatū: Nec conſonnns ē ip̄m. u. quod loco digāmæ poni conſueuit: nec uocalis eē pōt. Nō quidē conſonās: ꝗa ut ſupra uidimus poſt cōſonantē in eadē ſyllaba poni nō pōt: ideo æoles cōmutabāt