digamma in. b.& praponebant dictionibus incipientibus ab. r. Non etiā uocalis quia poſt ſe in eadē ſyllabaaliā uocalē habet: cuius merito cōſueuit ſemꝑ fieri cōſonās:& uocalis ſonū amittere. Hoc idē etiam plærūqꝫpatit̉ inter. g.& aliquā uocalē ut ſanguis lingua. Idēqꝫ ſæpe fieri cōſpeximus. s. antecedēte ip̄m. u.& ſequētea. uel. e. ſuadeo ſuauis ſueſco ſuetus. Vtebant̉ etiā ut diximus æoles ip̄o digāma ubiqꝫ loco aſpiratiōis effugiētes ſpiritus aſperitatē. Quos in multis quoqꝫ nos ſequimur: non aūt in omnibus. Nā ut illi Ϝέστισ: nosueſtis dicimus: ubi Ϝεσπέρα nos ueſpera: ubi Ϝίσ nos uis. Item& hiatus cauſa illi quoqꝫ interponere ſolebant digamma ut in tripode uetuſtiſſimo Apollinis ꝗ ſtat in cerolopho bizantii ſic ſcriptū annotauit Priſcianus δεμοφάϜων λἀφὤν. Et nos quoqꝫ hiatus cauſa interponimus. u. loco digamma. Ϝ. ut clauus argiuꝰpauo ouum ouis bouis. poſt hæc aūt cū dictiones græcas trāſferimus: ponimus. u. noſtrū plærūqꝫ ꝓ ου diphthongo ut muſa pro. μοῦσα. Nōnunqͣꝫ ꝓ. o. correpta ut Cyrus ꝓ κύροσ: cyprus pro κῦπρος: pelagꝰ proπέλαγοσ: quēadmodū ſupra uidimus quū de. o. littera tractuimus. Quādoqꝫ ꝓ. o. producto quod illi. ω.mega.i. magnū uocāt ut fur pro φωρ. Quin ecōtratio nōnunqͣꝫ. o. pro ου diphthōgo ponimus: ut bos cumſolo. o. dicimus: pro eo quod βοῦσ cū ου diphthongo ab illis ſcribit̉. Nōnunqͣꝫ uero ponimus. u. ubi illi. y.græcū ſcribūt: ut infra cū de illo tractabimus late dicemus. Quid quod traducētes dictiones græcas inter. c.&. l. uel. c.&. m. ip̄m. u. quandoqꝫ īterponimus: ut ηράκλισ hercules: ἀσκληπηοσ Aeſculapius: ἀλκμηνη ſecūdū antiquoꝝ ſcripturā Priſciano teſte Alcumena ſcribebat̉: quin& ἀλκμήνον Alcumenon. fuit etiāi. in ꝗbuſdā alias uocales ab auctoribus noſtris aliquādo cōmutatū:& ꝑ deriuatiōes quotidie cōmutamusin. a. ut ueredus ueridarius: in. e. ut pondus pōderis: deierat ꝓ deiurat: peierat pro peiurat. Quin& antiꝗteſte Papyriano augar ꝓ augur: augeratus ꝓ auguratus dicebāt. Similiter in his quæ a tertia coiugatiōe naſcunt̉ quotiēſcūqꝫ. n.&. d. ip̄m. e. ſequebāt̉: loco. e. ip̄m. u. ſcriptitare ſolebāt: ut faciundū ꝓ faciēdū: legundūꝓ legēdū: dicūdū ꝓ dicendū: uertundū ꝓ uertendū. In. i. correptā ꝑ cōpoſitionē ſcilicet nominū habētiū ultimā ſyllabā deſinentē in. u. cū uerbis ſiue participiis ut cornu corniger:& cornicē: arcus arcitenēs: fatū fatidicus: aurū aurifex: luctus luctificus: fluctus fluctiuagꝰ: opus opifex: etiā ꝑ diuiſionē: ut currꝰ uel curſus curriculus uel curriculū. Nā a curru per diuiſionē deſcēdūt: ut Iuuenalis in ſatyra quæ incipit Plurima ſūt fuſcine inquit: Nā ſiꝗs magni cenſus præcepit amorē: Et leuo monitu pueros ꝓducit auaros: Dat libertatē&totas effundit habebit: Curriculo quē ſi reuoces ſubſiſtere neſcit. Vbi curriculū a curru& trāſlatione ſua diminuit. Similiter Curtius libro octauo de geſtis Alexādri inquit: alioꝝ turbati equi nō in uoragines mō lacunaſqꝫ: ſed etiā in amnē præcipitauere curricula. Eſt etiā curriculus curſus: ut Varro in epiſtola ad Iuliū Caſarē atteſtat̉:& Plautꝰ ſimiliter cū ait in epidico: Nā ut apud portū te cōſpexi curriculo occœpi ſequi uix adipiſcēdi poteſtas modo fuit. Quin& ſignat tp̄s ip̄m teſte Seruio ſuper. viii. ænei. ubi ait Virgilius: Curriculoexpulerat ſomnū cū fœmina primū. Significat etiā locū ubi currit̉. Quid quod. u. in. i. quibuſdā in dictionibus a. C. Cæſare traductū fuit. Nā ut ait Quintilianꝰ libro primo: optimus& maximus ut mediā. i. litteramquæ ueteribus. u. fuerat acciperēt. C. primū Cæſaris inſcriptione traducit̉ factum. ſcribebant etiam antiquiteſte Priſciano carnufex cum. u. pro carnifex:& lubens pro libens: peſſumus pro peſſimus.DE. X. Littera.Littera ſemiuocalis eſt: quā ex græcis accæpimus:& multa cōmoditate in dictionibus noſtris habemusNā duplex eſt:& pro qua modo. cſ. modo. gſ. modo duplicato. ſſ. ut dixit Plinius primitus utebamurut apecſ cū. cs. pro apex cū. x. quod genitiuus etiā indicat: in quo apicis dicimus. Similiter gregſ. prius cumgſ. dicebamus: ubi nūc grex cū. x. dicimus: quod genitiuus indicat gregis. eodem modo Vlyſſes cū dupliciſſ. ubi nūc ulixes cū. x. ſcribimus: quā litteraturā cū duplicato. ſſ. græci etiā obſeruant dicentes ὀδυσςεῦς:unde quod apud dores διςσα: quod eſt bina cū gemino. ſſ. ſcribit̉: ſæpe ab Homero διξα cū. x. ponit̉. Verū græci ſequēte. ſ. nūqͣꝫ. x. præponūt: ſed illā in. κ. quæ ſimplex eſt cōuertūt: ut pro εξ& στάσις nō έξστασίς: ſed ἔκστασίς cū. κ. ſcribūt. Cuius hæc ratio uidet̉ quia. s. geminari aliqua cōſonāte antecedēte minime poteſt. At. x. cū loco. c.&. s. uel. g.&. s. uel gemini. ſ. fungat̉. Si illā in eadē dictione. ſ. ſequeret̉: cōtingeretillā poſt. c. uel. g. uel. s. geminari: quod fieri nō poteſt. Quæ ſane ratio adeo cōcludere uidet̉: ut nullo pactos. poſt. x. etiā in ſcriptura noſtra ſcribere debeamus. Quod teſte Quintiliano libro. ix. de inſtitutione oratoria repræhendit Iuraniꝰ: Meſſala ī libro de. s. littera defendit: Ita ut nō recta illoꝝ dici poſſit ſcriptura: quāſupra cū de littera. s. tractaret̉ recenſuimus: ubi dicebāt a pecto exſpecto cū. s. poſt. x. ſcribendū eē uel exſoratus ut alii. Quod ſi liceret licebat etiā poſt. bs. uel. ps. quas loco. ψ. duplicis accipimꝰ addere. s. ita ut diceremus obſſiſſus uel abſſpectus cū duplici. s. poſt. b. quod minime licet. Nec etiā more græcoꝝ. x. in. c. ſequētes. cōuertimus: ſed teſte Priſciano. x. ſolā abſqꝫ. s. apponimus. Ita ut quotienſcūqꝫ ex præpoſitio cōpoſita præponit̉ dictionibus incipientibus a uocalibus uel ab his quattuor conſonantibus: hoc eſt. c. p. τ. s. ip̄a integramanet. Sed ex his quattuor cōſonantibus ſola. s. abiicit̉: ut exaro: exeo: exigo: exoleo: exuro: excutio: explodo: extrahō: exequor: expecto: exequiæ: expes. Sed dubium de exſicco:& de exſibilo reſtat: quæ abſqꝫ. s. nōpoſſe ſcribi uidentur: ut ait Papyrianus: quare& cætera ſimili modo potuiſſe ſcribi apparet. Vnde antiquorum forte cōſuetudo magis in his qͣꝫ grāmnticorū ratio ſectāda erit. Trāſit. x. teſte Priſciano per deriuationēin. u. conſonantē ut nix niuis. In. ct. ut nox noctis. ſubdit etiam loco aſpirationis: ut ueho uexi thraho traxi.
