digamma in. b.& praponebant dictionibus incipientibus ab. r. Non etiā uocalis quia poſt ſe in eadē ſyllaba aliā uocalē habet: cuius merito cōſueuit ſemꝑ fieri cōſonās:& uocalis ſonū amittere. Hoc idē etiam plærūqꝫ patit̉ inter. g.& aliquā uocalē ut ſanguis lingua. Idēqꝫ ſæpe fieri cōſpeximus. s. antecedēte ip̄m. u.& ſequēte a. uel. e. ſuadeo ſuauis ſueſco ſuetus. Vtebant̉ etiā ut diximus æoles ip̄o digāma ubiqꝫ loco aſpiratiōis effugiētes ſpiritus aſperitatē. Quos in multis quoqꝫ nos ſequimur: non aūt in omnibus. Nā ut illi Ϝέστισ: nos ueſtis dicimus: ubi Ϝεσπέρα nos ueſpera: ubi Ϝίσ nos uis. Item& hiatus cauſa illi quoqꝫ interponere ſolebant digamma ut in tripode uetuſtiſſimo Apollinis ꝗ ſtat in cerolopho bizantii ſic ſcriptū annotauit Priſcianus δεμοφάϜων λἀφὤν. Et nos quoqꝫ hiatus cauſa interponimus. u. loco digamma. Ϝ. ut clauus argiuꝰ pauo ouum ouis bouis. poſt hæc aūt cū dictiones græcas trāſferimus: ponimus. u. noſtrū plærūqꝫ ꝓ ου diph thongo ut muſa pro. μοῦσα. Nōnunqͣꝫ ꝓ. o. correpta ut Cyrus ꝓ κύροσ: cyprus pro κῦπρος: pelagꝰ pro πέλαγοσ: quēadmodū ſupra uidimus quū de. o. littera tractuimus. Quādoqꝫ ꝓ. o. producto quod illi. ω. mega.i. magnū uocāt ut fur pro φωρ. Quin ecōtratio nōnunqͣꝫ. o. pro ου diphthōgo ponimus: ut bos cum ſolo. o. dicimus: pro eo quod βοῦσ cū ου diphthongo ab illis ſcribit̉. Nōnunqͣꝫ uero ponimus. u. ubi illi. y. græcū ſcribūt: ut infra cū de illo tractabimus late dicemus. Quid quod traducētes dictiones græcas inter. c. &. l. uel. c.&. m. ip̄m. u. quandoqꝫ īterponimus: ut ηράκλισ hercules: ἀσκληπηοσ Aeſculapius: ἀλκμη νη ſecūdū antiquoꝝ ſcripturā Priſciano teſte Alcumena ſcribebat̉: quin& ἀλκμήνον Alcumenon. fuit etiā i. in ꝗbuſdā alias uocales ab auctoribus noſtris aliquādo cōmutatū:& ꝑ deriuatiōes quotidie cōmutamus in. a. ut ueredus ueridarius: in. e. ut pondus pōderis: deierat ꝓ deiurat: peierat pro peiurat. Quin& antiꝗ teſte Papyriano augar ꝓ augur: augeratus ꝓ auguratus dicebāt. Similiter in his quæ a tertia coiugatiōe naſcunt̉ quotiēſcūqꝫ. n.&. d. ip̄m. e. ſequebāt̉: loco. e. ip̄m. u. ſcriptitare ſolebāt: ut faciundū ꝓ faciēdū: legundū ꝓ legēdū: dicūdū ꝓ dicendū: uertundū ꝓ uertendū. In. i. correptā ꝑ cōpoſitionē ſcilicet nominū habētiū ul timā ſyllabā deſinentē in. u. cū uerbis ſiue participiis ut cornu corniger:& cornicē: arcus arcitenēs: fatū fatidicus: aurū aurifex: luctus luctificus: fluctus fluctiuagꝰ: opus opifex: etiā ꝑ diuiſionē: ut currꝰ uel curſus cur riculus uel curriculū. Nā a curru per diuiſionē deſcēdūt: ut Iuuenalis in ſatyra quæ incipit Plurima ſūt fuſcine inquit: Nā ſiꝗs magni cenſus præcepit amorē: Et leuo monitu pueros ꝓducit auaros: Dat libertatē& totas effundit habebit: Curriculo quē ſi reuoces ſubſiſtere neſcit. Vbi curriculū a curru& trāſlatione ſua di minuit. Similiter Curtius libro octauo de geſtis Alexādri inquit: alioꝝ turbati equi nō in uoragines mō lacunaſqꝫ: ſed etiā in amnē præcipitauere curricula. Eſt etiā curriculus curſus: ut Varro in epiſtola ad Iuliū Caſarē atteſtat̉:& Plautꝰ ſimiliter cū ait in epidico: Nā ut apud portū te cōſpexi curriculo occœpi ſequi uix adipiſcēdi poteſtas modo fuit. Quin& ſignat tp̄s ip̄m teſte Seruio ſuper. viii. ænei. ubi ait Virgilius: Curriculo expulerat ſomnū cū fœmina primū. Significat etiā locū ubi currit̉. Quid quod. u. in. i. quibuſdā in dictionibus a. C. Cæſare traductū fuit. Nā ut ait Quintilianꝰ libro primo: optimus& maximus ut mediā. i. litteram quæ ueteribus. u. fuerat acciperēt. C. primū Cæſaris inſcriptione traducit̉ factum. ſcribebant etiam antiqui teſte Priſciano carnufex cum. u. pro carnifex:& lubens pro libens: peſſumus pro peſſimus. DE. X. Littera. Littera ſemiuocalis eſt: quā ex græcis accæpimus:& multa cōmoditate in dictionibus noſtris habemus Nā duplex eſt:& pro qua modo. cſ. modo. gſ. modo duplicato. ſſ. ut dixit Plinius primitus utebamur ut apecſ cū. cs. pro apex cū. x. quod genitiuus etiā indicat: in quo apicis dicimus. Similiter gregſ. prius cum gſ. dicebamus: ubi nūc grex cū. x. dicimus: quod genitiuus indicat gregis. eodem modo Vlyſſes cū duplici ſſ. ubi nūc ulixes cū. x. ſcribimus: quā litteraturā cū duplicato. ſſ. græci etiā obſeruant dicentes ὀδυσςεῦς: unde quod apud dores διςσα: quod eſt bina cū gemino. ſſ. ſcribit̉: ſæpe ab Homero διξα cū. x. ponit̉. Verū græci ſequēte. ſ. nūqͣꝫ. x. præponūt: ſed illā in. κ. quæ ſimplex eſt cōuertūt: ut pro εξ& στάσις nō έξστα σίς: ſed ἔκστασίς cū. κ. ſcribūt. Cuius hæc ratio uidet̉ quia. s. geminari aliqua cōſonāte antecedēte minime poteſt. At. x. cū loco. c.&. s. uel. g.&. s. uel gemini. ſ. fungat̉. Si illā in eadē dictione. ſ. ſequeret̉: cōtingeret illā poſt. c. uel. g. uel. s. geminari: quod fieri nō poteſt. Quæ ſane ratio adeo cōcludere uidet̉: ut nullo pacto s. poſt. x. etiā in ſcriptura noſtra ſcribere debeamus. Quod teſte Quintiliano libro. ix. de inſtitutione oratoria repræhendit Iuraniꝰ: Meſſala ī libro de. s. littera defendit: Ita ut nō recta illoꝝ dici poſſit ſcriptura: quā ſupra cū de littera. s. tractaret̉ recenſuimus: ubi dicebāt a pecto exſpecto cū. s. poſt. x. ſcribendū eē uel exſora tus ut alii. Quod ſi liceret licebat etiā poſt. bs. uel. ps. quas loco. ψ. duplicis accipimꝰ addere. s. ita ut dicere mus obſſiſſus uel abſſpectus cū duplici. s. poſt. b. quod minime licet. Nec etiā more græcoꝝ. x. in. c. ſequēte s. cōuertimus: ſed teſte Priſciano. x. ſolā abſqꝫ. s. apponimus. Ita ut quotienſcūqꝫ ex præpoſitio cōpoſita præ ponit̉ dictionibus incipientibus a uocalibus uel ab his quattuor conſonantibus: hoc eſt. c. p. τ. s. ip̄a integra manet. Sed ex his quattuor cōſonantibus ſola. s. abiicit̉: ut exaro: exeo: exigo: exoleo: exuro: excutio: explo do: extrahō: exequor: expecto: exequiæ: expes. Sed dubium de exſicco:& de exſibilo reſtat: quæ abſqꝫ. s. nō poſſe ſcribi uidentur: ut ait Papyrianus: quare& cætera ſimili modo potuiſſe ſcribi apparet. Vnde antiquo rum forte cōſuetudo magis in his qͣꝫ grāmnticorū ratio ſectāda erit. Trāſit. x. teſte Priſciano per deriuationē in. u. conſonantē ut nix niuis. In. ct. ut nox noctis. ſubdit etiam loco aſpirationis: ut ueho uexi thraho traxi.
zum Hauptmenü