Seite
fugio: φευγή fuga: de qua dictione cum. f. ſcripta in ſequentibus fiet ſermo. De. ει. diphthongo. Varta diphthōgus ſit ex. ε. cum. ι. ſic. ει. in qua. ε. ſonum ſuum perdit:& diphthōgus tota uoce ip̄ius i. ſimplicis profertur. Nō tamē eius loco. i. ſimplex ab illis ſcribi poteſt. At cum apud nos tranſfertur: non poteſt in aliam diphthongum ſibi correſpondentem conuerti: quā non habemus. Sed aliquando qui­dem illam in. i. ſimplex tranſferimus: ut νειλος nilus: ϖλέιαλεσ pliades: ubi abiicimus. e.& retinemus. i. Virgi. libro primo ænei. Arcturum pliadeſqꝫ hyades geminoſqꝫ triones: ubi non ſolum abiecit. e. ut diximꝰ ſed ipſum. i. ac ſi fuiſſet in dictionibus latinis ante uocalem corripuit. Aliquando uero diphthongū ipſam in ſimplex. e. ſemper productam conuertimus: ut χορεια chorea: σπονδεῖος ſpondeus: uerū& aliquādo eadem diphthongus apud nos cū tranſfertur diuiditur:& ambæ litteræ diuiſæ a nobis proferuntur: ut in ea dictione: quā diximus tranſtulerunt: ut plurimū noſtri poetæ pleiades. In qua diphthongus ip̄a diuiditur: &. i. ſimplex conſonans efficitur: quāobrem in hac ipſa diphthongi diuiſione ſemper primam producimus Secundam uero quandoqꝫ quidem corripimus.& tunc quoqꝫ ſemper primā more græcorū accentum ſer­uamus. ut Virgilius libro georg. primo: Pleiadeſqꝫ hyades: claramqꝫ licaonis arcton. ſimiliter Ouidius li­bro. iiii. faſtorum: Pleiades incipient humeros releuare paternos. Nanqꝫ non poteſt ſcribi pliades cum ſolo i. quia tunc quoqꝫ prima illius breui exiſtente carmen claudicaret: ut libro primo ænei. Virgilius ipſe obſer­uauit primā corripiens: ut proxime oſtendimus. Non enī in omnibus non propriis eandem uno loco longā & alio breuem ponimus. Quandoqꝫ uero ſecundam eius dictionis ſyllabam ſecundū aliquos etiam produ cimus:& in illam accentum tranſferimus: ut Propertius ad Cinthiam: Non hæc pleiades faciunt: neqꝫ aquo ſus orion. Lucanus libro ſexto: Pleiadūqꝫ ſoror genitrix mea: maximus atlas Eſt auus. ſecundū alios uero fit diæreſis: hoc eſt diuiſio diphthongi græci:& remanet. i. uocalis ac breuis una cum a uocali ſequēte ita ut ſit ibi dactylus& accentus ſuper prima remaneat. præter hæc autem diphthongus ipſa. ει. nonnunqͣꝫ a noſtris græco more deſcribitur: ut a Virgilio in Pollione dum ait: Orphei colliopea lino formoſus apollo. Et in ſi leno: Caucaſeaſqꝫ refert uolucres: furtumqꝫ promethei. Idem libro primo ænei. lam ualidam ilionei nauem iam fortis achatæ. in quibus. ει. pro unica ſyllaba& unica diphthongo appoſuit. Vt teſtis eſt Macrobius libro ſaturnalium:& metrorum ſcanſio indicat: quæ diuiſis litteris fieri non poſſet. Immo quod plus eſt cō­perimus uetuſtiſſimos noſtros ſemper pro. i. longo diphthongū hanc ſcriptitaſſe. Vnde id quoqꝫ Lucilium præcæpiſſe rettulit. Quintilianus cum ait: lam pueri uenere e poſtremū facito atqꝫ. i. ut puerei plures faciant ac deinceps idem mendaci furiqꝫ addes e cum clari furei iuſſeris. Quid quod apud ariminū in triūphali ar­cu: qui iam pro porta urbis habetur ſcriptuꝫ antiquiſſimus litteris adhuc aſpicere licet. CELEBERRIME­IS ITALIAE VIEIS pro celeberrimis italiæ uiis. Et non longe ab urbe roma in loco quē aureliam iam uo cant ſcriptum aſpexi: Sibi Sueis pro ſuis. Vnde etiam Priſciano teſte libro octauo ſcribebant antiquiſſimi: uolo ueis: cū diphthongo. ει. in ſecunda perſona pro eo quod dicimus uis: ubi diphthongum in. i. longam cōmutauimus. Quare illorum obſeruantiam ſuperuacuam dixit Quintilianus in primo: quia. i. tam longæ qͣꝫ breuis naturam habet: tum ut ait incommodum aliquando. De. οι. diphthongo. Vinta diphthongus fit ex. ο. cum. ι. ſic. οι. in qua. ο. ſonum ſuū omnino apud illos perdit:& profertur ſolum ut. i. noſtrum: pro ipſo tamen ſcribi ab illis non poteſt: nec ecōtrario. Quam utiqꝫ diphthongū cum nos ex dictionibus græcis in latinum ſermonē tranſcribimus: in eam conuertimus diphthongū: quam per. œ. ſcribere conſueuimus. nam. o. remanente. i. in. e. cōuertimus:& fit. œ. diphthōgus: ut φοῖβοσ Phœ bus: ὀιστροσ œſtrum. Virgilius libro georgi. primo: Cui nomen aſilo romanū eſt œſtrum grai uertere uo cantes: ὀινόφορος œnophorum. Iuuenalis: Tandem illa uenit rubicundula totum œnophorum ſitiens. ali quando uero remanentibus eiſdem litteris illā nos diuidimus: ut τροία troia: έυβοια euboia: ubi. i. dupli­cis cōſonātis uim obtinet. Aliquādo aūt totā diphthongū ī ſimplex. o. cōuertimꝰ: ut ποιημα poema: ποιη τής poeta. Nā diphthongus tota in. o. tranſfert̉:& illud. η. quod diphthongū ſequit̉: in. e. noſtrū cōmutat̉. Quandoqꝫ uero& ipſam diphthongū in ſimplex. u. noſtrū cōuertimus: ut φοινικος punicus. De. ου. diphthongo. Exta diphthongus ſit ex. o. cū. υ. pſilon ſic. ου. ubi utraqꝫ uocalis ſonū ſuū perdit:& ſonū latini. u. ſim pliciter aſſumit: quando ſcilicet. u. noſtrum uocale eſt. cum ergo illam traducimus in. u. latinū cōuer­timus. Verum ut oſtendit Seruius in. x. ænei. Conſueuerunt antiqui noſtri illam in. œ. diphthongū trāſferre ut& diphthongū nos haberemus ubi illi habebant. Nec græca modo ſed plæraqꝫ ex noſtris: quæ nos ꝑ. u. ſcribimus: antiqui ꝑ. œ. diphthongū ſcriptitabāt: ut mœrus pro murus: quod obſeruaſſe Virgilius in præ­fato libro. x. teſtat̉ idē Seruiꝰ cū ait: Quin intrant portas atqꝫ ip̄is prœlia miſcent Aggeribus mœrorū: ꝓ mu rorū: ubi primā cū. œ. diphthongo ſcriptam dixit. Similiter mœnia cū. œ. diphthongo pro munia ſcribi aſ­ſeruit: pœnio pro punio: quod eodem teſte a pœna uenit: hinc& pœnica regna uides: de quibus in particu laribus dictionibus latinis uidebimus. De. υι. diphthongo. B 3