Seite
Vattuor igitur in latina elegantia diphthongorū genera habemus. æ. œ. au. eu. De quibus in ſequē­tibus in dictione diphthongus uidebimus. Sed duodecim in græca comperiuntur. Ex quibus cum tantūmodo octo nos in ſcripturam noſtram traducamus: uidelicet. αι. αυ. ευ. ει. οι. ου. υι. ωι. de his tantū­modo& per quas litteras ad nos tranſferuntur uidendum erit. Nam principaliter ut promiſimus de ortho graphia dictionū græcarum quæ latine ſcribuntur tractaturi ſumus. At reliquas eorum diphthongos: quæ ad nos minime ſpectant prætermittemus. De. αι. diphthongo. Rima igitur diphthongus ſit ex. α. cum. ι. in qua utraqꝫ uocalis ſonum ſuum perdit:& ſimplicis. e. ſo­num ſuſcipit: in ſcripto uero nullo modo ſimplex. e. pro. αι. diphthongo ab illis ſcribi poteſt: Nec e­contrario diphthongus pro ſimplici. e. at cum huiuſmodi dictiones in quibus illa diphthongus ſcripta fu­erit a nobis tranſcribuntur: ſemper loco illius noſtram. æ. diphthongum apponimus: ut αινέιας Aeneas. μέγαιρα Megera. Nōnunqͣꝫ uero illā diuidimus in. α.& in. ι.& tūc quoqꝫ ipſum. ι. quandoqꝫ quidem pro duplici conſonante accipitur: ut αιας Aiax: μάια Maia. quandoqꝫ uero uocalis remanet: ut νάις nais. Vir­gilius in Alexi: Tibi candida nais& Ouidius: Nais ab his tacuit. Sed hæc quoqꝫ dictio diuerſimode in plu­rali numero a poetis noſtris obſeruata legitur. Nam cum naiades ſcribamus: nonnunqͣꝫ ſecundā produci­mus: quandoqꝫ uero corripimus. Namqꝫ produxit illam Virgi. in Sileno cum dixit. Aegle naidum pulcher rima. Corripuit uero Ouidius libro metamorphoſeos. iiii. cum ait: Mercurio puerum diua cythereide na­tum: Naiades idæis enutriuere ſub antris. Nec hæc ſolum noſtri obſeruauere poetæ: ſed quādoqꝫ diphthō­gum illam diuidentes pro uera diphthongo. æ. poſuerunt. ut aulai pro aulæ. pictai pro pictæ. Virgilius li­bro æneidos. iii. Aulai in medio libabant pocula bacchi. Idem libro. viii. Diues equū: diues pictai uectis& auri. Quid ꝙ nōnunqͣꝫ diphthongum ipſam totam in. o. ſimplex traductam comperimꝰ: ut ἀιήτης Oeta: & ſiquid ſimile comperitur: ubi. αι. diphthongus in ſimplex. o.&. η. in. e. noſtrum conuerſa fuerunt. Nam nullo pacto poteſt ibidem eſſe. œ. diphthongus: ſed diuiſum tantumodo illa proferri conuenit. ut Ouidi­us: non ſenis œtæ regia lemnos erat. Tranſit quandoqꝫ hæc diphthongus per deriuationes& cōpoſitiones in. i. productam: quæro inquiro exquiro. Quamuis exquære Plautus dixit in aulularia: ut intro exquære ſit ne ita ut ego prædico. Similiter lædo illido: cædo& occido. De. αυ. diphthongo. Ecunda diphthongus fit ex. α.&. υ. pſilon ſic.&. quā græci ſub uno accentu& unica ſyllaba ꝓferunt tali ſcilicet ſono: ac ſi aue proferatur ablata. e. Quā cum in dictionibus græcis ad noſtras traducimus conuertimus in. au. diphthongum noſtram: ut ἀυγόvςτινοσ Auguſtinus: ἀυλή aula: αυρα aura: ſed ali­quando quidem a noſtris diuiditur: ut ναυσ nauis: ubi nulla eſt diphthongus: ſed. y. pſilon in. u. conſonās eſt conuerſa. Quod nos quoqꝫ in dictionibus noſtris quandoqꝫ obſeruamus: ut gaudeo cuius prima diph­thongum habet: in gauiſus diuiditur:& fit. u. conſonans. Econtrario etiam contingit. u. conſonans in diph thongum reuerti:& hoc per abiectionem uocalis ſequentis ipſum. u. ut lauor lautus: faueo fautor: auis au­ceps: ut etiam ſupra uidimus cum de. u. littera tractaremus. Tranſit nōnunqͣꝫ diphthōgus ipſa. au. more an­tiquo in. o. productam: ut lotus pro lautus: ploſtrum pro plauſtrū: cotex pro cautex. quandoqꝫ in. o. corre­ptam ut loretum pro lauretum: orichalcum pro aurichalcum. Virgilius in. xii. Ipſe de hinc auro ſqualentū alboqꝫ orichalco.& Hora. in arte poe. Tibia non ut nunc orichalco iuncta tubaqꝫ. Nam ut ait Feſtus in dicti one orata: aurum ruſtici orum dicebant: auriculas oriculas. Vnde& orichalcum pro aurichalco: de quo in ſua dictione late uidebimus: poſia pro pauſia. Nam a Virgi. pauſia dicitur cum ait libro georgi. ii. Orchi­tes& radii& amara pauſia baca. Plinius uero libro. xv. naturalis hiſtoriæ: Tria inquit ſunt oleæ genera or­chites radii& poſiæ. Verum econtrario antiqui quandoqꝫ Priſciano auctore. au. diphthongum pro. o. po­nebant: ut auſtrum pro oſtrum auſculum pro oſculum. Item teſte Seruio in primū geor. caudex pro codex ſaurex pro ſorex: caules pro coles: caures pro corus. De. ευ. diphthongo. bibad­Ertia diphthongus apud illos ſit ex. ε. cum. υ. pſilon: ſic. ευ. quæ ſub uno accentu& una ſyllaba quē­admodum alia quæqꝫ ab illis profertur: ueluti ſi proferatur eua ablato. a.& hæc quoqꝫ cum in dictio­nibus græcis ad noſtros tranſfertur: per. eu. noſtram diphthongum ſcribitur: ut ἐυγένιοσ Eugenius: ἐυαν λέλιον euangelium.& uniuerſaliter ubicūqꝫ maiores noſtri has duas diphthongos in dictionibus græcis compererunt. ſ. αυ.&. ευ. fere ſemper loco. υ. pſilon. u. latinum poſuerunt. Ex quo certum haberi poteſt: il­lud. u. apud illos in ſuis diphthongis ſonum ſuum deperdidiſſe: cum neqꝫ ſit. u. neqꝫ ut. u. noſtrum ab illis: ſed uti. i. ꝓferat̉. Quāqͣꝫ antiqui æoles a quibus noſtra grāmatica ut plurimū deducta fuit: ſono ipſius. u. ſæ­pe ipſum. υ. ꝓferebant: ut ſupra uidimus. Verū& nōnunqͣꝫ ex ipſa diphthongo. ευ. cū ad litteraturam no­ſtram traducimus: litteram unam abiicimus:& alteram retinemus: uel ut alii dicunt tota diphthongus in al­teram litterarū conuertitur: quod ad idem tendit. Et abiicimus quandoqꝫ quidem. υ.& retinemus. e. produ ctam: ut ἀχιλλευσ´ Achilles: ὀδισσεῦσ Vlixes: ϖερσεῦς Perſes: quāqͣꝫ etiam Perſeus a noſtris dicatur. Quandoqꝫ uero abiicimus. e.& retinemus. i. quod in. u. noſtram productā ſimiliter cōuertimus: ut φεῦγω