exquiruntur auibus.& ad Atticum: Semper enim cauſa euentoruꝫ magis mouent qͣꝫ ipſa euenta. Euidensſimiliter.& negociū euidens id dicitur: quod uidet̉ aperte& intelligit̉: non quod uidet& intelligit. Commutat autem. ex. præpoſitio cum alia dictione compoſita. x. litteram in aliam conſonantē:& maxime quumſequitur. f. ut officio effingo: hoc eſt ad alterius formam fingo:& quodammodo fingendo repræſento. Cicero libro ſecundo de oratore: Tum recedat exhortatio qua illum quem delegerit: imitando effingat atqꝫexprimat. Quintilianus: Nam mihi uidetur. M. Tullius quum ſe totum ad imitationē græcorum contuliſſet: effinxiſſe uim Demoſthenis: copiam Platonis: iucunditatē ſocratis. Effigies ſimiliter ab ex& fingo deducitur& componitur. Nam eſt figura ad uiuam alterius fimilitudinē: uel ad ueritatis imaginem facta tā inpicturis qͣꝫ in ſculpturis. Præter hæc autem quæ diximus nonnunqͣꝫ. ex. abſqꝫ compoſitione præponit̉ dictionibus etiam incipientibus a. d.& ab aliis litteris ut ex dignitate ex utilitate ex uſu pro eo quod eſt pro dignitate pro utilitate pro uſu: uel ad dignitatem ad utilitatem ad uſum. Sed cum præponitur dictionibus incipientibus ab. r. ſemper fere ab ipſa præpoſitione. ex. tollitur. x. ut e republi. ideſt pro republi. Quintilianus: Sicut poſſe conceditur: eos ſaluos eſſe magis ē publi. ſic qͣꝫ puniri. E regione e re mea e re tua ere noſtra. Liuius libro. xxxii. Perinde ac nos poſtulauerunt: quæ ere ſua eſſent: ſed ſuaſerint: quæ nobis ſenſerintutilia eſſe. ſimiliter Cicero inquit: E renibus laborabat: hoc eſt morborum in renibus patiebatur. Quid cūdictionibus incipientibus a quibuſdam uocabulis etiam componitur: ut exaro ideſt ſcribo: quod ab ex&aro componitur: eo quod qui ſcribit in modum aratoris conficere uideatur. Exedo ideſt corrodo ab ex&edo. exiſtimo ab ex& æſtimo componitur: ubi. æ. diphthongus in. i. longam conuertitur:& idem eſt quodputo uel iudico: de quo in dictione æſtimo in ſequentibus habebimus. Et ab exiſtimo exiſtimatio deſcendit:quæ opinio eſt atqꝫ ſententia. Et accipitur aliquando quidem actiue. ut exiſtimatio mea eſt. i. ita exiſtimo. Aliquando uero paſſiue. ut homo magna exiſtimationis. i. fama& nominis: quod eum omnes magni exiſtimētexoletus quod dum eſt ſubſtantiuum ſignificat ſcortum maſculum:& præcipue iam adultum. Dum ueroeſt adiectiuum adultum ſimpliciter deſignat: ſed raro reperitur: ut apud Plautum: Reliqui domi exoletamuirginem. Exurio ab ex& uro: per interpoſitionem. i. ut nonnulli dicunt componitur: hoc eſt famem patiorAlii uero ab haurio per abiectionem aſpirationis& primæ partis diphthongi. Et ut Priſcianus plureſqꝫ alijgrammatici atteſtantur: Omnia quæ in rio deſinunt. ut exurio: cœnaturio: ſcaturio: parturio:& ſimilia meditationē ſignificāt. Ideoqꝫ meditatiua uerba appellant̉. Quibus Laurentius Vallenſis in elegantiis ad memiſſis nullo modo aſſentit: ſed deſideratiua magis atqꝫ optatiua uocari uoluit. Ita ut exurio idem ſit: quodcupio edere. Vnde Quintilianus: pater inquit filios exurit. Et Martialis libro. viii. epigrammatum: In omnibus uaccerra quod conclauibus Conſumit horas:& die toto ſedet. Cœnaturit. Vaccerra: non cacaturit.i.cœnarē cupit: non ut reliquum. ſimiliter Cicero: Vt aliquando dolor populi. ro. pariat: quod iamdiu parturit. Idem Liuius: Et quod diu parturit animus ueſter aliquando parit. Vbi affectum ſignificat non cogitationem. Nonnunqͣꝫ& pro ſuis primitiuis ponuntur. ut ſcaturio magis pro ſuo primitiuo ſcatet ponitur: quodeſt non ſolum aquarum: ſed herbarum& cæterorum ſua ſponte ubertim naſcentium.Ce ſyllabis deſinentibus in. 2.N. z. nulla ſyllaba deſinit: nec in dictionibus latinis ſcribitur: ſed in peregrinis tantūmodo ac in initiodictionis: uel in initio mediæ ſyllabæ præcedente a uocali aut. n. aut. r. ut zacinthus zephyrus. poſt uocalem in media ſyllaba. ut gaza. poſt. n. ut ziniber: Melārophos nomen proprium. poſt. r. ut Ariobatzanes nomen uiri proprium.Documenta generalia orthographiæ dictionūgræcarum quæ latine ſcibuntur.Nulla dictio græca apud latinos per. f. ſcribitur.Eſtat iam documenta quædam ſubnectere: quæ ſpecialius ad orthographiam de qua intendimus conuenire uidentur. Vt illud primum: Quod omnis dictio græca quæ latine tranſcribitur nunqͣꝫ per. f.ubi opportune cadere poſſet: ſed ſemper per. ph. aſpiratum eſt ſcribenda. cuius rationem iam ſupra oſtendimus quia antiquam noſtram ſcripturam in dictionibus græcis: quæ per. ph. ſecundum illorum conſuetudinem anteqͣꝫ. φ. litteram adinuenirent etiam poſtqͣꝫ accæpimus. f. in ea poſitione quā habemus obſeruaretenemur: ut cum de ea littera tractaremus oſtendimus. Excipiuntur aliqua: quæ& ſi abſqꝫ dubitatione græca ſunt) ex inueterata tamen conſuetudine potius per ipſum. f. qͣꝫ. ph. ſcribi conſueuerunt. ut fama: fugo: forum: fucus: fero: fur: furtum. Nam de fure& furto ſic Paulus iuriſconſultus in titulo de furtis rettulit: furtum inquit a furuo ideſt a nigro dictū Labeo ait: quod clam& obſcure fiat:& plerunqꝫ in nocte. uel a fraude ut Sabinus ait: Vel a ferendo ideſt auferendo: uel a græco ſermone: quod φωρ appellant. Immo ut ait&græci a ferendo φωρ dixerunt. Verum teſte Priſciano in octauo: ſum: fero: uolo:& edo uerba anomala ſinedubio a græcis aſſumpſimus. fragus etiam teſte Seruio a φάγαιν quod eſt comedere deducitur:& tamencum. f. ſcribitur. Quid quod a fero traxiſſe uidetur: Ouidius uocabulum forda pro boue prægnante. Cumait libro quarto faſtorum: Forda ferens bos eſt fœcundaqꝫ dicta ferendo. At famam& fucum nonnulli antiquiſſimi etiam cum. ph. ſcripſerunt.
