doctrinarum in Hic papa cū eēt ī auinione ꝑ Katherinaꝫ de ſenis inductꝰ eſt qͣliter ſe romā trāſferret. cardinalibꝰ ⁊ ceterꝭ diſſuadētibꝰ. Quo cū veniret circa dimidiū annū obijt. Extūc cepit ſciſma qd̓ circa.xl. annos durauit vrbano. vi. ⁊ ſuis ſucceſſoribꝰ in roma videlicet. bonifacio. ix. innocētio. vij. gregorio. xij. alexādro. v. iohāne. xxiij. ⁊ martino. v. vſqꝫ ad ꝯciliū Conſtatien̄. In aui nione vero clemēte. vij. ⁊ bn̄dicto. xiij. qui ⁊ petrꝰ de luna electis. Hoc cancellarius nō ponit nec vſqͣꝫ eā nomīat. Sꝫ dn̄s ſtephanꝰ olim prior carthuſie in ſeis/ poſtea papie aſſerit ꝓpria manu ex Katherine ꝓprīo ore eaſdē lr̄as ſcripſiſſe ad papā ⁊c̄. Quarta cōſideratio Ttendenduꝫ eſt quis finis ſit huiuſmodi publicationis doctrinarum/ ẜm alterum triuꝫ fi nium qui ſunt bonum honora bile/ vtile delectabile. Et primo de honorabili vt de faſtu deſcribens Augꝰ. hereti cum dicit eum eſſe qui alicuius tempora lis cōmodi ⁊ maxime glorie. principatus qꝫ ſui gratia falſas ⁊ nouas opiniones vl̓ gignit vel ſequitur. Notat ſumma de vitijs ⁊ virtutibus in tractatu de fide/ cauſas octo confectiōis hereſuꝫ. Remittam ad illam quā libenter hic ⁊ alibi cōmemo ramus ſummā/ quoniā ex optimis vndecunqꝫ collecta eſt. Cuius auctor contem poraneus ſatis fuit Guilhelmo pariſien̄. ⁊ ſancto thome vir ſine gradu de conuen tu predicatorū lugdunen̄. Hic nihil in cō pilatiōe de fantaſia ꝓprij capitꝭ/ ſed de cōmuni aceruo ſcripturaꝝ doctrinaꝫ nectit. Cui ſi comparent̉ nouelle viſiōes noſtra rū vl̓ noſtroꝝ o ſapiētiſſime deꝰ/ qͣntū ſolidiores. nō vmbratiles inuenirent̉/ ab eis tn̄ quibꝰ aduerſus ſapientꝭ ꝯciliū non eſt ꝑſuaſum/ ꝙ aque furtiue dulciores ſunt/ ⁊ panis abſconſus ſuauior. quiqꝫ magis ea mirant̉. q̄ vel nō intelligunt vl̓ inſolita ſunt/ ſeꝑatū volētes hr̄e ꝯuiuiū ſil̓es athe nienſibꝰ volentes ſemꝑ audire aliqͥd noui prurientes auribꝰ. ¶ Quo ꝯtra ſit cautela duplex. Ruminet aſſidue docēs vl̓ ſcribens vl̓ ſtudens/ qͥs ſuus ſit finis intentꝰ Pauci ſunt admodū: qͥ nō rn̄deant vt tan dem ſaluꝰ fiam. Sed ſepe ſub generalitate mentit̉ iniquitas ſibi dū ad ꝑticulares ⁊ ꝓxīos venit̉ fines: ⁊ ſub negocio caritatꝭ agit̉ negociū vanitatꝭ. Tentationē ſuꝑbie reputauit Augꝰ. iō difficile cognoſcibileꝫ qꝛ nō habet hō fas experiri/ quēadmoduꝫ paratꝰ eſt gl̓aꝫ ꝯtēnere. ſicut nō eſt fas homini male viuere ne laudetur. Accipiebat aūt ſibi qͥdā nr̄i tꝑis ſignū tale. Querebat a ſeip̄o corā deo de doctrinis ꝓprijs qͣs vl̓ ex officio/ vl̓ ꝓ laudabili ꝯtra ociū iners exercitio vl̓ ꝓ q̄ſiti diſtributiōe talenti: vl̓ ꝓ tꝑis neceſſitate ſcribebat. Ecce ẜuet̉ integra tibi merces: ait: a dn̄o. ꝯſeruet̉ ⁊ aliunde ſua ꝓximis tuis edificatio: ꝑ alienā doctrinā: ſeu ꝑ tuā velut alienā qͣſi mortuuſ ſis a corde. qͥd rn̄des. Nūqͥd nō adhuc in publicū prodire tua cuperes ſcripta. Si tandē īueniebat ī ꝯſcīe ſerenitate/ ꝙ equo anīo celari ſcripta ſua tali caſu vellet. gratias agebat deo. tanqͣꝫ excuſſus a palea va nitatis. Sinauteꝫ/ gemebat ſub pondere gloriatiōis vane. Queſiti fuerūt a btō gregorio libri ſui. Remiſit ad libros auguſtini ſuadēs in illis potiꝰ exerceri. ¶ Altera cautela ſuadet hr̄e promptitudinē. ꝙ doctrīe qͣs aliqͥs legit aut ſtude/ aut ſcribit publicū ſubeant examen ⁊ potiꝰ ī vita qͣꝫ poſt mortē. vt ſi qͥd erroris dep̄henſuꝫ fue rit corrigat viuēs. Sonant hāc prompti tudinē/ ꝓteſtatiōes fieri ſolite in actibꝰ ſacre theologie publicꝭ. Hoc intēdebat qͥ di xit. hereticare potero. ſed hereticꝰ nō ero. Quare. Quia nemo niſi ꝑtinax hereticus eſt. Nemo qͦꝫ ꝑatus corrigi ꝑtinax eſt. Re ſpicit hec cautela venerabilē ⁊ deo ſacratū pr̄eꝫ. cuiꝰ occaſiōe ſūptū eſt p̄ſens opuſ culum. qͥ libros alios ſui tꝑis nouellos: voluit examen hr̄e. Reſpicit ⁊ om̄s in cōmuni doctores. qͣtinꝰ ea ſtudioſitate doctrinas cōponāt ſuas tanqͣꝫ ꝓtinꝰ interrogādas ab oībꝰ. Fuit iſte vt arbitror nō ꝑuus ſtimulꝰ btō hieronymo. qͥ ſe tot aſpi ciebat habere obſeruatores ⁊ emulos. vt qͣꝫ optime ſcriberet: vel tranſferret. Quinta cōſideratio Ttendendū eſt in examīatione doctrinaꝝ de fine. Si ſit ad cō modū tꝑale vl̓ queſtū. Dici nō ꝑ poſſet qͣꝫ mēdax eſt cupiditas/ nec diuinis ꝑcit nec hūanis. Hoc ī aduocatꝭ pl̓ibꝰ eruditꝭ ad mēdaciū qͣlibet in cā. Hoc ī doctrinis vſurarioꝝ ⁊ ſymoniaco rū. Hoc ī q̄ſtoribꝰ publicꝭ ſuꝑ cōfictōe mi raculorū vel reliquiarū/ vel indulgentiaꝝ fi. 4