Epiſtola eiuſdem 18 intellectum/ ꝑ p̄ciſiones pͥoritates et poſte rioritates et ſigna et contingentia. cū tamē vnum ſit neceſſarium. Dum p̄terea ſuos imitatores reddunt inflatos/ ſine caritatis igne ac ꝑinde ſuꝑbos ⁊ indigeſtos qͣles di ſpergit dn̄s mēte cordis ſui iuxta canticuꝫ Marie iuuēcularū tympaniſtriaꝝ p̄cellen tiſſime in cuius cōceptionis ſctīficate/ per p̄uentiōem pͥuilegiatam/ vigilia/ matutīa­volui nō ꝑ ſatyram. ſed ꝑ elegiam potiꝰ ex­hortatoriā tue caritati ſtudioſe cartulā hāc ſcribere frater dilectiſſime in xp̄o. in qͦ bene vale Et itinerarium qd̓ hēs cōicare pluri­bus ſtude/ ſimul et librū tuū recipe ſeruās illud apl̓i. Qd̓ bonū eſt tenēte. ab om̄i ſpe cie mala abſtinete vos ⁊c̄. Finit. Epiſtola eiuſdē ad patrē Oſt valdum cartuſien̄. Gr̄a ⁊ pax Spūs eſt qui viuificat. ⁊ caro nō ꝓdeſt quicqͣꝫ. vn̄ et epl̓e Pauli fortes dicebantur qꝛ ſolū ſpm̄ ſapiebāt pn̄tia vero q̄ carnem on̄debat reputabat infirma. Hinc habuit ortū illud xp̄i/ ꝙ nemo ꝓph̓a acceptus ē in patria. Rurſus aliud metricū/ Minuit p̄­ſentia famam. Certiſſime hic verū ē pater ⁊ domīe xp̄iana caritate colende deſiderat veſtra caritas vt accepi a litteris eiuſdē ca­ritatis videre faciē meam/ et miſcere collo quia ſuꝑ multis oro qͥeſcite dedit deus ſer­mones dari poſſe ſpūs interp̄tes/ Precor ſe nō immiſceat carnis infirmitas/ q̄ nihil p̄ſertim in me niſi ſcandala p̄fert ⁊ qͣꝫuis a­pud ꝑfecte cōpoſitos ⁊ ornatos corpus eē poſſit ſimulacrū quoddā lucidū ⁊ pulcruꝫ interiorꝭ hoīs ⁊ ſpūs fateor imꝑfectū meū in hac ꝑte cōſcius aſſidue ⁊ totiēs ex perte fragilitatis. Porro ſuꝑ cōicatiōe qͦrudam opuſculoꝝ meoꝝ poſtulata ſuggerūt̉ mul­ta mihi dicēda in vtrāqꝫ ꝑtē q̄ coartās in pͥ­mis grās ago/ ⁊ hēo beniuolētie vr̄e confi dens ab ea ſine fictione diligi deinde ꝓpo­no diligēs eſſe copias miniſtrare/ vr̄m fue rit cū reuerēdis patribꝰ et dn̄is fratribuſqꝫ meis. in xp̄o cariſſimis ad formā cōpletaꝫ menſuramqꝫ redigere cū multiplicatione put ip̄oꝝ ſolicitudī viſū fuerit opportunū Deniqꝫ doctrinā theologicā ꝓprie dicēdaꝫ eximij ⁊ ſeraphici doctoris dn̄i Bonauen. cardinalis offero me laboraturū ꝙ habea tur ad tranſſcribendū ſi ita cū effectu po­ſtulauerit ſacer ordo veſter cuius orōibus me cōmendo ſcriptū Lug. M.cccc. xxiiij. in Aprili. Finit. Sequitur epiſtola eiuſdem. quid et qͣliter ſtudere dēat nouus theologie auditor ⁊ cōtra curioſitatē ſtudē tiū ad ſtudētes collegij Nauerre. Timulauit me pluries/ tum cō gitatio mea minus forte ſobria tum familiaris amicoꝝ ſuaſio­qͣtūs ex auditis lectis ⁊ intellctīs quedā electiora cōſcribēdo ceteroꝝ vl̓ eru ditōi vel edificationi deſeruirē Acuet̉ in­quiūt ex hac re ſtudioſum ociū tuū. Imita retur p̄deceſſoꝝ induſtria cōſecraret̉ nomē tuū memorie poſteroꝝ deniqꝫ fortaſſis n̄ pauci qͥ nihil interim lecturi erāt. in ſcripta tua vel amore vel ex nouitate vt ſit incidē tes ꝓinde ꝓficerēt. Atuero modeſtior alior ſum me rapit cōſideratio. recogito illud ſa­piētis. qm̄ faciēdi plures libros nullus eſt finis. Uideo itaqꝫ tāta volūina ab egregijſ ⁊ ſūmi ingenij atqꝫ ſapīe viris cōſcripta ne glecta tn̄ a pl̓imis. ita vt vix nudo noīe co­gnoſcant̉. Uideo inqͣꝫ ⁊ gemebūdus dete­ſtor/ vel ignauiā vel arrogātiā nrām ſimul qꝫ cōſidero cuius momenti eēt qͣꝫtulacun qꝫ ſcripta mea ſi p̄cellentiſtima ſic calcātur Uereor p̄terea me idip̄m intrare viciū qd̓ in alijs vehemēter inculpo. Et qͣle petes? Sunt qͥ neſcio qͥbus nugis ineptiſſimis qꝫ nouitatibꝰ/ mēbranas ⁊ auditoꝝ p̄ſer­tim inexꝑtoꝝ mētes occupant Implēt eos ſterilibꝰ vtinā nō peſtiferis doctrinaruꝫ lo lijs et memorie ventrē nō cibis ſed ſiliquiſ onerant. Agrū inſuꝑ cordis ſpinis inſerūt ꝓ frugibꝰ. Incidūt qͦꝫ auditores vel lecto­res in illud Sene. Neceſſaria neſciūt/ qͥa ſuꝑuacua didicerūt. Uera heu nimis hec eſſe recognoſcet qͥſquis ꝓpius obẜuare vo luerit Oſi tandem reſipiſcāt lectores tl̓iuꝫ vel auditores Oſi melioribꝰ auſpitijs pꝰ ī eptias hmōi vertant oculos ad ſalubriora documēta lugebūt affirmo ſortē ſuā tꝑsqꝫ cōſumptū qͦ tabulā aīe ſue q̄ vtilioribꝰ inte­rim pingenda erat ⁊ vix adhuc ſui exigui­tate ſuſpectura qͥbuſdā litteris in nullo ꝓ­futuris oppleuerūt nō dicēdū erat/ defor­mauerūt. Sed dicāt eandē nob̓ q̄ et an­tiqͥs ſcribēdi lnīam eſſe relictam. Miſeruꝫ inſuꝑ eſſe cauſant̉ vti ſꝑ inuentis ⁊ nunqͣꝫ inueniēdis. Hinc incidit in omnes illud