15 ¶ De ſtudio religioſorū Decies repetita placebit. Allegauerim cō modius grauius dignius et verius illd̓ de ſapientia quā ille deſcribit qui ait. Nō habet amaritudinem cōuerſatio illius nec tedium conuictus eius ſed leticiam et gaudi um Sicut quoqꝫ ip̄a eadem ſapiētia ſe collaudans dicit. Qui edunt me adhuc eſuriunt. Et qui bibunt me adhuc ſitient. qꝛ ſcꝫ in edendo ſaturitas eſt ne quid deſit. et ī de ſiderio auiditas manet cōtinua ne faſtidiū ſit Un̄ etiam fruuntur inquit ꝓſa nec faſti diunt quo frui magis ſitiunt. ¶ Hec ad ſa tiſfaciendū ſcriptis caritatis veſtre dicta licet ſatis curſorie ſufficiant. ¶ Finit Frater fratri. Gra tia et pax. ¶ Ex verbis tuis iudicaberis notat xp̄us Et qͥ in verbo nō offendit hic ꝑfectꝰ eſt vir Sed cū linguam hoīm nemo domare p̄t quid cōſultius qͣꝫ tenere ſilentiuꝫ mihi qd̓ neceſſitas vel pia cogit vtilitas rumpere. Eſt ſuꝑ hac re fructuoſum de ſilentio capitulū in ſumma de vicijs ꝑte vltima relegat̉ Hoc ideo frater p̄miſeri qꝛ vix euenit mihi inire cū aliquo colloquiū. qui peniteat me aliquorū Et qͥd ꝓfecerim alteri ſum ignorans qͥd autem obfuerim mihi recognoſco ꝓpterea conor indies dn̄o ꝓpitio mecū morari. Et ſi dandum eſt conſilium malo per ſcedulam qͣꝫ ꝑ linguam reſpondere Uideor enī mihi reſponſionē ſecuriorē ꝑ hͦ dare Ceterum ſuper mō ſtudendi/ multi mul ta ſcripſere. Summa de ꝟtutibus tractiue de prudentia colligit vtiles doctrinas Nō tantur inſuper aliqua pro theologie miſtice que ſtat in affectibus acquiſitione. ꝑticulares induſtrie duodecim ꝑte ſcd̓a. pͥncipali de theologia miſtica que nūc penes vos habetur. Tanguntur ſubinde nōnulla in tractatu de laude ſcriptorū vbi ſit mētio de dicto beati Bernardi ꝙ quercꝰ et fagus docuerunt eum. Habetur a Seneca ſpecialis ſuper modo ſtudendi epiſtola. Dicit inter cetera ꝙ faſtidientis ſtomachi eſt multa deguſtare/ et ꝙ peregrini habent hoſpicia multa ſed paucas amicicias. ſic ſemper ingerentes animum grauant non nutriunt/ quia nec ruminando conterunt/ nec digerunt meditando Scripſit deniqꝫ venerabilis Hugo didaſcalicon.i. mgr̄m docentem diſcipulū. ¶ Nunc aliqua q̄ reli gioſum reſpiciunt curſim et punctatim vt occurrunt annotabo iuxta circūſtantias a philoſophis et theologis poſitas Recogitetur pͥmo quis ſit ille qui ſtudet in ꝓfeſſione et ſtatu in ingenio et etate. Recogitet ip ſe cur ſtudet.i. quo fine. Nam finis ē in moralibus pͥmum/ quaſi pͥncipium pͥmitus/ et pͥncipaliter intendendum ẜm cuius exigentiam debent alie circumſtantie moderari vt tertio ſciat quid ſit illud quod ſtud quarto tempus. quinto locū. ſexto cuꝫ quibus et ad quos ſuum applicare ſtudiū licꝫ decꝫ ⁊ expedit. Alioquī ſi deſit moderatrix diſcretio/ ponderans iſtas circunſtantias non inſtitutio ſed deſtitutio non inſtructō ſed deſtructio ſubſequūtur Et qꝛ paucorū valde eſt ꝑfecta diſcretio ꝓpria datur in religionibus aliena per obedientie votum qd̓ qui deſerit nec obſeruat ſatagens ꝓpria vo luntate que ſibi nulla debet eſſe regere ſenihil mirabile ſi currens incurrit et offendit Scitum eſt quid Bernardus dicit de talibus ꝙ nullum machinamentuꝫ efficatius habet demon ad ſeducenduꝫ qͣꝫ ſi modum in feruore bono faciat p̄tergredi Deniqꝫ de tali dicit Climacus Qui ſibi dux eſſe vult ſpreto duce ꝓprio ꝙ non iam indi get demone temptante quia factus eſt ſibi demon. Regulet igitur obedientia ſtudium eius qui obedientiam profeſſus eſt. ¶ Poſtremo frater rogo te rogo et illos qͥbus hͦ pauculū cōicare decreuerꝭ vt aptꝭ in terioribꝰ oculis retorq̄ant illos ad priores collocutiōes/ et acriter dijudicēt ſi frequenter plus inuenerint ea q̄ mihi cōtingere fa teri nō erubeſco Et vt interim ſileamus de tractiones iras zelū murmurationes amaras qͣlia nemo neſcit eſſe criminalia ꝑpendant fabulationes ineptas faciliter immiſceri cachinnos ſcurrales nugas rumoruꝫ volatiliū ſenſim effluere/ qͥd ꝙ ſurrepūt mē dacia: celāda pādunt̉ temeraria fiūt in abſentes iudicia cum ſil̓ibꝰ incōmodis inter q̄ volat interim tꝑs irreꝑabile Et aīmꝰ qͥ ſe talibꝰ niſus ē oblectare remanet inanis ſterilis vanus triſtis ⁊ ad ſerioſa neceſſariaqꝫ lāguidior ⁊ ineptior ſibiqꝫ diſplicēs gͣuis ⁊ penitēs Magnuꝫ ē crede mihi magnum ⁊ p̄cioſum ocij talētum qͦ qͥ vtit̉ ml̓tiplicato fenore manipl̓os iuſticie cū exultatione re portabit qͥ ꝟo male ⁊ inerter illd̓ diſſipaue rit. diſꝑdet illū deꝰ ēt ī hͦ ſecl̓o. Sūma eniꝫ malicia eſt ocium iners. ait Barnardus.
zum Hauptmenü