¶ Et eius elucidatione 6 6 mentis fertur in deum ꝑ amorem extaticū abſqꝫ p̄uia vel cōcomitāte cognitiōe Et hͦ eſt miſticum et abſconditū. qd̓ nemo ſapiētum ſeculi capit. Cōſentire videtur dominus Bonauentura in itinerario ca vij. et vlti. Alioquin p̄terea non videtur poſſibilis vltima induſtria quā notauimꝰ ibidē. Spiritū a fantaſmatibꝰ auertere. qꝛ cū ne ceſſe ſit ẜm ph̓m omnem intelligentem ſeu intellectuali oꝑatione vtentem fantaſmata ſpeculari. oꝑtet ſi nō ſpeculētur ꝙ aīa ali terferatur in deū qͣꝫ ꝑ intelligentiam vt videtur Preſupponētes igitur oīa q̄ diui nus dioniſius cū ſuis expoſitoribꝰ ſuꝑ hac theologia tradiderūt ⁊ exꝑti ſunt. poſſumꝰ ad intelligētiam dicti huius Hugonis de balma cōſiderare tres modos/ quibꝰ videt̉ poſſe fieri ꝙ amor ſit abſqꝫ cognitiōe. vnꝰ eſt de amore pure naturali. ſcd̓us de amore pure ſuꝑnaturali. tertiꝰ eſt de amore habituali/ vel potius ex habitibꝰ elicito libero ⁊ actuali ¶ Eſt inſuꝑ triplex actualis co gnitio qͣꝫtum ſufficit ad p̄ſens. quedam recta. quedā reflexa. et vtraqꝫ poteſt eſſe l̓ ſim plex vel cōplexa. ſpālis vel cōfuſa. Quo circa notetur ad elucidatiōem p̄miſſoꝝ nu merus duodenarius cōſiderationum ¶ Conſidera. prima Tat amorem naturalem cauſari ſine p̄uia cognitione in re que diligitamat vel appetit. ¶ Ptꝫ in hoc ꝙ in omni re ẜm dioniſi um inuenit̉ amor naturalis Un̄ Boe. C felix hoīm genus. ſi vr̄os animos amor qͦ celū regitur regat. Nō eſt aūt in celo materiali ſicut nec in rebꝰ alijs aīa carentibꝰ/ co gnitio. qͣꝫuis pondere ſui amoris impreſſo ab intelligentia p̄uia nō errāte/ feruntur quo feruntur/ multo verius et certius/ qͣꝫ ſagitta moueatur ad ſignū ex impetu ꝑ iacientem impreſſo. A Conſideratio. II Tat hominem ꝑ amorem naturalem nō liberū/ ferri in deū/ nō ex actuali cognitione que talem in ip̄o cauſet amorē. Sequitur exp̄ſenti. nō enī minus eſt amor naturalis in aīa rōnali qͣꝫ in rebꝰ ceteris aīa carentibꝰ īmo nō ſtat hoīeꝫ eſſe ſine pondere natura lis huius amoris quo fert̉ in deū/ etiam ſi damnetur in inferno. Cōſurgit exinde ver mis ille ſeuiſſimus/ quem ꝯſcientie remor ſum appellamus. vn̄ verificatur de ꝓpheta Non eſt pax impijs dicit dn̄s. Et illud de damnatis. vermis eoꝝ nō moritur. Deniqꝫ cū pctō neqͥt ꝓpter hoc eſſe ſalus ꝑfc̄a vel eterna. Hic amor eſt aduerſarius noſter ſecūdū legē carnis corrupte. cui ꝑ dilectionē liberam cōſentire nos cōuenit. dū ſumꝰ in via. ſi nolumus trādi tortoribꝰ in gehēna. ¶ Conſideratio. III Tare nō pōt ꝙ amor etiā naturalis fiat/ aut maneat/ abſqꝫ om ni cognitione cōiūcta vel ſeꝑata De ſeꝑata qͥdem hoc certū eſt ꝙ cōcurrit ad quēlibet amorē/ dū ꝓducitur ⁊ ſeruat̉/ pͥmū cognoſcēs qd̓ eſt deus. Ceterum potētia quelibet cognoſcitiua rōalis nō minus pōt exuia ſua cognitione naturali/ qͣꝫ a ſuo amore. Propterea manēt ſem per ⁊ iungūtur in eadē natura cognoſcēte. amor et cognitio naturalis. Utrū autē poſſet eſſe potētia cognoſcitiua q̄ nō eſſꝫ qͦ mōlibet appetitiua/ puto ꝙ nō. qꝛ nll̓a res pōe eſſe q̄ nō appetat bonū. eſt enī bonum qd̓ oīa appetūt. ¶ Uellēt aliqui fortaſſise cōuerſo ſil̓r dicere/ ꝙ nō eſt appetitus ſine cognitione qͣlicūqꝫ licet imꝑfecta valde/ q̄ eſt tanqͣꝫ aliqͣ naturalis imp̄ſſio/ cōſequēs ad pͥmam cām efficientem/ exemplātem/ ⁊ finientem. Sed iſte modus nō recipit̉ cōiter. ſicut nec ponit̉ in rebꝰ non coguitiuis delectatio. de qͣ magis videret̉/ qͣꝫqͣꝫ ab aliquibꝰ philoſophātiū vtrūqꝫ poſitū vide atur. cōformiter ad vſum cōem qͦ dicimus pratū ridere vel gaudere dum floret ⁊ flore ſcit ⁊ vernat. ¶ Beatus eſt qͥ liberū amorē ſuū cōformat iſti naturali/ qꝛ ſi duo cōſentiunt/ fiet ip̄is a pr̄e quicquid petierint. Quippe nō petent niſi deū vel cōforme d̓o ſimul et nature pͥmitus inſtitute Cōſideratio. IIII. Tat hoīem ferri indeū ꝑ amorē libeū ſuꝑnaturaliter infuſuꝫ vel cōſeruatū. nulla in ipſo cognition libera cōcomitante vel preuia reſpectu illius amoris. ¶ Cōſtat eniꝫ ꝙ amorē libere elicitū ab hoīe poſſet deus cōſeruare deſtructo oīs cognitiōis actu. qͦ poſito diligeret homo deū/ tūc intellectualiter nō cognitū ſaltem cognitione q̄ ſit actus ſcd̓us elicitus/ qd̓ dicit̉ ꝓpter īmediate pp r
