¶ De miſtica theologia prius et abſolutus. ¶ Addūt argumētum quia deus hoc eſſe ſibi nomen ꝓpriū reſpō dit moyſi dicens. dices inquit/ qui eſt/ mi ſit me ad vos. Affirmāt iſti ſil̓e de conce ptu bonitatis ſicut in lege noua rn̄dit xp̄s ſolus deus bonus eſt. flecti vident̉ in hāc ſententiam Augꝰ. pluries/ noīatim/ in ſuo octauo de trinitate/ vbi in bonū abſolutū docet ferri. et ſequax eius Bonauentura in ſuo itinerario ſexto. ¶ Sed ecce neſcio qͦ pacto dum practicā dare ꝓfeſſus ſum myſticam theologiam. relabor rurſus ad ſpe culatiuam. ſed nō ſuꝑuacue Eſt quippe ti bi neceſſariū/ o anima que in deum ferre q̄ ris te ꝑ anagogicos exceſſus/ vt auerteredi ſcas te. ꝑ innatam vim abſtractiuam a fan taſmatibꝰ/ ſicut abſtractiua virtus inferior in brutiſ ex ſpēbus ſenſatꝭ elicit inſenſatas Sciueris quoqꝫ imꝑfectiones ſecernere a ꝑfectionibꝰ/ vt tandem pure aliqͥd ꝑfectuꝫ tibi reſplēdeat in eſſentia ⁊ bonitate. ¶ Lo quamur tn̄ ꝓ minus eruditis in methaphi ſica ſeu theologia/ et dicamus. ſi poſſumꝰ/ quo pacto quo ve obſeruatiōis ſtudio/ po terit ſe ſpūs a fantaſmatibꝰ auertere dum a nagogicos aūt ſuꝑmentales querit exceſſꝰ E. fortaſſis hoc poterit fieri ſi in omni cognitione/ ⁊ meditatiōe ſua de deo. nequaqͣꝫ ſiſtat hō in cognitione. ſed aſpirꝫ ꝑ vim affectiuā/ quaſi cordis ore inhiante in ſuā po tentiam/ ⁊ in ſuam ſapīam/ in ſuam bonita tem/ ſaporādam/ ⁊ guſtandā/ tanqͣꝫ eius/ qͥ totus eſt terribilis in cōſilijs ſuꝑ filios hominū/ ꝑ maieſtatē potentie dn̄antis iudicantiſqꝫ/ totus magnus ⁊ mirabilis in ſapiētia cuius nō eſt numerus/ totus deniqꝫ ſuauis. totus deſiderabilis. totus amabilis valde in bonitate ⁊ torrente voluptatꝭ ſue. Occurret tibi ſic nitenti/ ſic intēto plurima turba fantaſmatū. credo equidem irruent importune fantaſmata ⁊ irrūpent in vtroſqꝫ oculos tuos interiores. Tu ꝟo for titer abijce ſeorſum ea qͣꝫtū potes māu meditationis et velut excuſſo capite ſpūs lib̓ euadere labora. aut tu qͣſi diſſimulatis eis ſpretis ve perge quo ꝑgis. et ꝑ medium agmen illud imꝓbū alacer erūpe. Sitis te ſpiritualis extimulet. vt quēadmodū deſiderat ceruus vndiqꝫ canu morſibꝰ patens et ſuꝑcaleſcens ad gelidos tutos qͣꝫ fōtes a quarū. ſic tu labora cōtra impediētia fātaſmata vt poſſis ⁊ tu dicere/ rore ſanctiſpiritus calefactꝰ/ deſiderat aīa mea ad te deus Sitiuit aīa mea ad deū fōtē viuū/ qn̄ veni aꝫ ⁊ apparebo an̄ faciē dei Scito aūt ꝙ niſi te prius expurgauerit timoris lima/ ꝑ integerrimam et nō fictam penitentiaꝫ/ ni ſi mens inſuꝑ elimata peccati ſcoria. clara refulſerit ꝑ reformatiōem in nouitate ſpiritus ẜm duos actus hierarchicos primos qui ſunt purgare ⁊ illuminare/ vanū prorſus erit tibi ante lucem ſurgere. ad hoc ꝑfe ctionis culmen. Surgite ꝓinde poſtqͣꝫ ſederitis qͥ manducatis panem doloris in ti more ſcꝫ ſine quo iuſtificari nemo pōt ante deū. Imꝓbe audes irrūpere in oſculum oris/ ſi nec pedibus cū lachrimis nec manibus cū gratiarūactione prius illud clare curaueris ¶ Atuero dū eouſqͣꝫ peruenerit bene cōſcia mens. ⁊ mūda vt nec gaudia ne qꝫ aliud oīno vel ſeruile vel mercēnariū an xia recogitꝫ. neqꝫ p̄terea de deo quicquam negocioſum durum/ aſperū/ vel turbulentū penſet ſicut de iudice retributore vel inflictore vindicte. Sed hoc vnicū venerit ī mentem/ qꝛ totus deſiderabilis eſt/ ſuauis et mitis/ totus amari etiamſi occiderit digniſſimus. dū ſolū ita placuit amorꝭ nego cium/ inuola tūc ad amplexus ſponſi. ſtrīge pectus illud diuinū totꝭ amicicie puriſſime brachijs. fige oſcula caſtiſſima pacis exuꝑantis omnem ſenſum. vt et dicere ſubinde poſſis gratulabunda ⁊ amoroſa deuo tione/ dilectus meus mihi et ego illi ⁊c̄. ¶ Finit. Tractatus venerabilis magiſtri Ioh̓is d̓ Gerſo de elucidati on ſcholaſtica miſtice theologie ſub duodecim cōſideratiōibꝰ traditus. Obis datū eſt noſſe miſterium regni celoꝝ. dicebat ih̓us ni diſcipulis ſuis. Propter qd̓ et in alio loco exultauit ī ſpū dicēs. Cōfiteor tibi pater rex celi ⁊ terre qꝛ abſcōdiſti hec a ſapiētibus ⁊ reuelaſti ea ꝑuulis. Hec miſteria ſunt q̄ lo quebat̉ apl̓us ꝑfectis/ ⁊ in quibꝰ excedebat deo. qͣlia tradidit ex reuelatione ſua diuinꝰ dioniſius/ in de miſtica theologia. ⁊ de diuinis noībꝰ p̄ſertim ca. vij. vocās hāc ſapientiam irrōnalem ſtultā ⁊ amentē ¶ Qua ſuꝑ ſapīa dudū opuſcula duo ſcripſimus. Scripſerūt et alij noīatim Hugo de balma in tractatu de triplici via in deū vbi de terminat finaliter et ex intentione ꝙ ab ex
zum Hauptmenü