¶ De directione cordis ꝙ non incurret tunc infirmitateꝫlꝙ ſic habebit diuitias/ vel proſperabit̉ in mercaturis/ vel etiaꝫ in ſpiritualibus/ exempli ficādo ꝙ videlicet videbit ante mortē oculis corꝑalibus beatiſſimam virginem aut aliquem ſanctorum/ vel aliquam ſanctaꝝ ⁊ ita de reliquis. Que omnia friuola ſunt. nec habent quicqͣꝫ roboris aūt fundamen Conſidera. XXV. Orro aliquibus nihilominus lici tum eſt expectare aliqua quaſi per miraculū cum recurſu ad deum et ſanctos eius/ qualia ſic expectare ſine cooperatione propria alias nequaqͣꝫ foret lici tum ſiue laudabile. Et hoc in multis caſibus eſt conſideratione digniſſimum. Un de ſi ſimplices homines non haberent pre dicatores ⁊ inſtructores ſuper credendis ⁊ agendis ad ſalutem pertinentibꝰ/ poſſunt rationabiliter inſtructionem ſui poſtulare a domino deo per miraculum. vtpote ꝑ infuſionem diuinitus/ preter nature operationē illuminari. Quia vbi deeſt natura le ⁊ humanum ſubſidium. poteſt immo et debet ſpirituale ⁊ ſupernaturale rationabiliter expeti ⁊ expectari/ cum gratia non deficiat ⁊ vtiqꝫ minus/ qͣꝫ natura/ in neceſſarijs. Pronenit inde fortaſſis ꝙ multi rura les ⁊ idiote ſepe citius operantur ſuam ſalutem/ ſine offendiculis erroris/ ⁊ abſqꝫ deuiatione p̄ceptoꝝ diuinoꝝ ⁊ eccleſiaſticorum/ ꝓpter firmam deuotā ⁊ humilem ſpeꝫ quam in diuino habēt auxilio repoſita. qͣꝫ clerici ⁊ litterati ⁊ alij. quottidianis exercitati lectionibꝰ/ ⁊ ẜmonum auditionibꝰ/ qui plerumqꝫ facilius errore ⁊ deuio ꝑiclitant̉ tur. Sic etiaꝫ ſepius a deo miraculoſe ab eccleſijs ⁊ congregationibus paſtoris ſola tio orbatis/ petiti ſunt/ ⁊ adhuc licite peti poſſunt idonei boni ⁊ vtiles paſtores ⁊p̄lati. Sicut legitur de ſancto nicolao ⁊ plu ribus alijs. ¶ Conſide. XXVI. Abēt ꝯn̄ter ad hanc ꝯſiderationēreligioſi ⁊ ſolitarij qͥ d̓ſeruerūt mūdū ⁊ ea q̄ in eo ſunt qͦ ad curā adminiſtratiōis/ cām magnā recurrēdi ad deuꝫ in ſuis orōnibꝰ cū expectatione diuini auxilij/ ſine ſolicitudine alterius cure q̄rendi vel vtēdi auxilio alio tꝑali/ in faciēdo illud qd̓ in ſe ē. Nā orādo ⁊ bn̄ viuēdo faciūt to tū qd̓ in ſe eſt. Secꝰ eēt in hn̄tibꝰ adminiſtrationē atqꝫ curā/ ſiue in p̄ſidēdo vt reges ⁊ iudices ſiue in corripiēdo ⁊ docēdo vt p̄lati ⁊ doctores/ qͣles vix ſcire pn̄t ſine magͣ ſolicitudine ⁊ trepidatione an fecerint vel faciant quod in ſe eſt ¶ Conſide̓. XXVII. Ihilominꝰ dat̉ ꝓ regula ꝙ in orōe ſua ꝯſideret homo ſi faciat vel fecerit ꝓbabili ꝯiectura qd̓ in ſe ē. ⁊ qͥcqͥd ſpectat ꝓ tūc ad ſe vel ſuū officiuꝫ iuxta naturalē ꝓcedēdi modū. Nō enī reqͥrit̉ eui dētia Et ſi ſic. tūc ferat audacter ⁊ ſine ſcru pulo deūtētandi. totā cordis ſui directōeꝫ ī deū/ expectādo ſuū diuinitꝰ auxiliū. Qua ſi dicat cū ioſaphat rege. cū igͦremus qͥd agere debeamꝰ. ſupple vltra ea q̄ egimꝰ aūt fecimꝰ/ hͦ ſolū hēmus reſidui/ vt oculos no ſtros ad te dirigamus. Conſide̓. XXVIII. Alet inſuꝑ hec doctrina apd̓ quēli bet optantē bonū alicui/ cui tn̄ via nature ſuccurrere n̄ p̄t/ vl̓ ꝓpt̓ diſtā tiā localē/ vel inſufficiētiā ſuā quācūqꝫ aliā vt toto corde dirigat̉ ad deū ⁊ ſctōs eiꝰ orō ſua/ dicēdo dn̄e deꝰ meꝰ apud te eſt oē deſideriū meū ꝓ ſalute huiꝰ vel illiꝰ ꝑſone. Sꝫ nihil alid̓ mihi ſuppetit/ qͣꝫ vt tuū implorē pro ea auxiliū/ ꝓut ⁊ īploro. ⁊ toto corde af fecto/ qͣtenꝰ tu ꝑ temetip̄m/ aut certe ꝑ ange los tuos ſctōs/ vel ſaltē ꝑ hoīes alios ad hͦ magis qͣꝫ ego idoneos agere digneris circatalē vel talē ꝑſonā/ q̄ ſue ſalutis ſūt. q̄ ego neqͣqͣꝫ ſufficio īplere docēdo/ monēdo/ hor tādo/ corripiendo ⁊c̄. aut alias ꝓut vnctio eiꝰ/ q̄ docet de oībꝰ/ inſpirauerit/ orando Conſidera. XXIX. Odamus ꝓ directiōe cordis/ circa crudelitatem eoꝝ que narrātur in ſcriptis verbis ex legendis ſanctorum ⁊ aliorum geſtis/ ſiue illa ſint miracu la/ ſiue excellentis gratie merita/ que fauere vident̉ chriſtiane religioni/ ⁊ hominum proficere edificationi. Similiter quoqꝫ circa indulgentiarum adeptionem per tales vel tales oratiōes/ vtpote qͥ dixerint qͥn qͥes pater nr̄ ⁊ aue maria corā imagīe beate crucis. habebit mille dies/ vel. xx. an
zum Hauptmenü