¶ Deuotorū ſimpliciū 71 dine/ paſſionibꝰ vicioſis abūdātes. et pene in nullo mortificati. nihil alid̓ qͣꝫ que carnis ſunt ſapiūt. Quis ergo dubitꝫ qͥn illi iuuenes ad vacandū deo plus ſint apti qͣꝫ iſti ſenes ¶ Et ne qͥs murmuret attēdat̉ ꝙ ſunt ſcriptura teſte pueri centū annoꝝ. Et ſunt adoleſcētes nō ꝯtēnendi qͥ poſteri prioꝝ vitā moribꝰ trāſcēderūt. Hec remedia data ꝯͣ malas cogitatōnes dū cāꝫ habuerint ex ocio. valent etiā ſi cau ſate fuerint ex nimio ⁊ inordinato timore offendendi deū. Occupatꝰ nāqꝫ diuerſis exercitijs faciliꝰ obliuiſcet̉ timoris hmōi qͣꝫ vacās ꝯtinuo ocio Remediū nihilomi nus ꝯͣ eandē cām efficax eſt vt hō cogitet potiꝰ diuinā mīam qͣꝫdei iuſticiā. ⁊ cum qͣ dā mētis libertate fiducial̓r ſe totū ꝓijciat in abyſſum d̓ine bonitatis ⁊ clemētie dicē do. Dn̄e quāqͣꝫ multa ⁊ magna ſit mea ini qͥtas. vn̄ merito te timere habeo. ſcio tn̄ ꝙ multo eſt maior tua pietas. qꝛ eſt infinita Un̄ multo ampliꝰ ī te ꝯfidere volo Aufer ergo a me deꝰ meꝰ nimiū timorē ſeruilē. et ꝯfirma me in timore tuo filiali qͦ magꝭ te cordial̓r diligā qͣꝫ nimis vehemēter timeā ¶ Si autem ꝯſuetudo mala ⁊ curioſitas intendēdi illis. de qͥbꝰ facile occaſiōes ma loꝝ oriri pn̄t fuerit in cā tā turpiū ⁊ iniqͣrum cogitationū; remediū difficiliꝰ poterit inueniri. qꝛ ſemꝑ inqͥeta ⁊ famelica ſolet eē curioſitas in mal̓ enutrita ⁊ cōſueta Remediū tn̄ hō eſt vt ſupravt hō occupet ſe vtilibꝰ vitādo otiū. Et cuſtodiat ſe a vidēdis audiēdis. loquēdis. ⁊ tāgēdis noxijs/ ⁊ nō dādo occaſiōibꝰ pctōꝝ locū Eti am valet vt homo cū ſenſerit ſe inuadi talibꝰ cogitatōibꝰ/ ſtatī qͣſi cū violentia reuo cet mentē ſuā inde ⁊ applicet ad alia Etiā ſi milleſies vna die hoīem inuaſerīt/ mille ſies hō ſe ab eis auertat ſignādo ſe ſigno ſctē crucis ſuſpirādo ad deū/ īuocādo no ſtrā dn̄am ⁊ ſanctū angelū cuſtodē ſuū ceterosqꝫ ſctōs qͦs in ſpeciali hꝫ veneratōe ⁊ dilectōne Uel ſi hec oīa nō ꝓſint. infligat hō ſibiipſi aliquē dolorē ꝑ flagella aūt ali as ſalua tn̄ diſcretōne. Etſi nec adhuc ſic pax fuerit nihil meliꝰ eſt niſi vt tūc hō con tēnat tales ſpurcitias ⁊ faciat ſicuti facerꝫ ſi qͥs ſibi diceret vel on̄deret aliqͣ q̄ ip̄e audire ſiue videre dedignaret̉ Tūc enī qͣſi cū indignatiōe auerteret ⁊ aures ⁊ ocl̓os ⁊ cō uerteret ſe ad alia etiā qͣntūcūqꝫ aliꝰ loq̄ret̉ ſeu mōſtraret q̄ ſibi nō placerēt. Sic ⁊ hic fiat Si aūt nec ſic infernales tales muſce pungitiue pacē ꝑmiſerint. optimū remediū eſt vt hō nihil de eis ampliꝰ curet. ſed ſub d̓ina confidētia pacīaꝫ hēat ⁊ ſit ſecurus ꝙ nō eū nocebūt nō ſolū. īmo ⁊ ad ma gnam coronā eidem proderūt. ¶ Quatuor generalia documēta cōtra malas cogitatōnes Rō pleniori intellectu eorū q̄ dicta ſunt. ⁊ ꝓ faciliori remedio ꝯſe quēdo. Cōtra tā groſſas ⁊ ruſticanas tentatōes cogitationū. ponamꝰ aliqͣ documēta breuiter ¶ Quoꝝ primū ē iſtd̓ Periculoſiſſimū eſt. cū qͥs ſe dare vult ad deuotōeꝫ ⁊ ad ſpūalia exercitia/ ſi non ſcit ſcripturas. nec hꝫ bonū directorē ꝯſiliarium fidelē. exꝑtum deuotū. ⁊ diſcretū. deū timentē. de quo audeat ⁊ poſſit totalit̓ cō fidere ⁊ conſcīe ſue ſecreta ex toto eideꝫ reuelare/ alioqͥn enī ꝯtinget talē ꝑſonā faci lius ⁊ ꝑiculoſiꝰ errare a vera via ſalutis/ qͣꝫ aliquē qͥ cōi ſeculariū fideliū graditur via Exēplū ſuꝑ hoc hēmus in vitaſpatꝝ Nā dicebat qͥdā ſctūs pr̄. Si videris iuuenēꝑ ſe volentē intrare ꝑadiſum/ id eſt ſine do ctore. etiāſi iā vnū habuerit pedē in ꝑadiſo. retrahe ip̄m infra ꝑ aliū pedē. qꝛ ſic nūqͣꝫ intrare poterit ¶ Scd̓m documētū ē. Poſtqͣꝫꝑſona deuota expoſuit ſuo pr̄i ſpirituali illā tentationē villanā verbis generalibꝰ. nō eſt neceſſariū de ea vltra in ſpāli aliqͥd dicere. niſi forte in illū finē vt meliꝰ intelligi poſſit ex qua cā ſit orta. ⁊ vt ex cō ſeq̄nti ꝯueniētiꝰ poſſit dari remediū Non tamē adhuc fieri dꝫ hoc freq̄nter. Qui enī p̄ſumeret ⁊ liberari ſe ab hmōi tentatōne graui/ ꝑ ꝯfeſſiōis ⁊ manifeſtatōis iteratōꝫ nimiā/ erraret valde. Nā exꝑientia docēte freq̄nter habiturꝰ eēt peius ex hoc Attēda tur ergo ꝓut ſupra tactū eſt. ꝙ nō eſt neceſſariū vt inde qͥs cōfiteat̉. eo ꝙ nō eſt pctm̄ niſi forſitan ip̄a ꝑſona eſſꝫ in culpa ex vna qͥnqꝫ cauſaꝝ ſuꝑius exp̄ſſaꝝ Tūc ei poterit fieri ita vt petat conſiliū ⁊ auxiliū a cōfeſſore. ⁊ vt veniā cōſeqͥ mereat̉ de occaſio ne p̄ſtita tā abominabili tētationi. vtputa. ſi videlicꝫ ip̄a perſona deuota/ cōſueta eſſꝫ nimis vacare ocio aut curioſitati. aut qꝛ nimis ieiunaſſꝫ indiſcrete aūt quia ni mis in cibo ⁊ potu exceſſiſſet De his bene p̄t fieri ꝯfeſſio. aut etiā extra cōfeſſionē pe ti cōſiliū. abſqꝫ tn̄ ſpāli ⁊ aꝑta māifeſtatōe xx 2