Epiſtole quedam neceſſariuꝫ magis. qꝛ et hoc quottidiana docet infectatio. et qual̓r euades/ docet et docebit ſpūſſctī vnctio. Ibi igit̉ q̄re an­xiliū conſiliū. ab eo poſtula tui cordis refrigeriū Conſidera teip̄m. quid q̄ris in oꝑbꝰ tuis? quid diligis qͥd diligis Scd̓m deſideria ſua fit homo ſtabil̓ aut vagus. Qui multū conſpicit. multa ha­bere vult. quō in ſe manebit? Diſꝑgitur in oēm ventū celi. capit̉ laqueo deſiderij terreni Parua res eſt ſepe. ꝓpter quā adipi ſcendā/ generat̉ homī perplexitas magna ſed qui oīa a ſe expellit. ꝑmittēs vnūqd̓qꝫ ſtare ſicut inuenit/ bene in pace erit. ve­ro multis ſe ingerit/ ac multa ordinat re git iſte ſeip̄m ledit perdit. Et quia magi ſter vult eſſe in rebus alienis/ eſt mirū ſi neſcit eſſe diſcipulus in ſuis O quanta adhuc diſcere habet que videt. quātuꝫ illi adhuc deficit. o qͣꝫ longe ſtat. Quid vult ſe intromittere de alijs que emēda­re poteſt? Aut cur ſe implicat talibꝰ ad ip̄ꝫ ꝑtinēt? Quid ꝑtinꝫ ad me niqͥs? Vt tantū cogites de te. aliud quodcūqꝫ fuerit ꝓijcias procula te. In iſta cogitatō ne inuenies te. cuſtodies. ꝓficies ma­xime eris ſepius liber a ſuſpicatōe indi­gnatōe/ paꝝ curabis de exterioꝝ occupa­tione gubernatōne eorū que fiūt in do­mo. Dilecte frater dominꝰ cuſtodiat te ab om̄i malo. cuſtodiat animā tuā dominꝰ. Epiſtola pro cōfor N tatōne cuiuſdam tentati. Uſcipiamus cariſſime de manu dei qͥcqͥd voluerit ſuꝑ nos venire deꝰ. nihil enī ſine iuſta certa cau­ſa agit̉ in terris Et ideo curemus nos deo ſubijcere cor noſtrū ſenſum noſtꝝ vt re­ſpiciēs humilitatē patientiā noſtrā. bn̄ diſponat deſideriū noſtꝝ Inclinemꝰ nos ſub ſctā glorioſa maieſtate eiꝰ. qꝛ puluis ſumꝰ cogitemꝰ qͣꝫ magnū dignū ſit vt re cogitet aliqn̄ de nobis deꝰ Ex hachumili eſtimatōe ſenſus noſtri/ accuſatōe culpa noſtraꝝ/ ꝯfeſſiōeqꝫ iuſti iudicij dei(qd̓ vt freq̄nter occultū ſemꝑ autē rectū eſt) ap prehēdamꝰ ſpem ꝯfidentiā ad ip̄m. ore mus largiter. ac ab alijs etiā intime flagi­temꝰ orōes qͣtinꝰ ſua maxīe pietas noſtrā miſeriā tribulatōem tantaꝝ tentationū īmutare dignet̉. Nec ideo diffidamꝰ de nobis. qꝛ multa cōtraria ſentimus pati­mur. ſepius qͣꝫ vellemꝰ grauiꝰ qͣꝫ alij tē­tamur. Uel qꝛ incōſtantes ſumꝰ paꝝ laborare poſſumꝰ ſeu totiens cadimus tarde reſurgimꝰ Aut indeuoti ari­di inuenimur ꝑuū appetitū ad virtutes ad deū ſentimꝰ Oīa iſta ſolent bonis ac cidere. et ſepiſſime deuotiſſimi. talia ſunt exꝑti. ergo talit̓ nos affligi ſenſerimꝰ int̓ triſticias totidē/ dn̄o humil̓r dicamꝰ. Dn̄s deꝰ ſi dignꝰ ſum/ nec tibi placꝫ vt liberer a preſſura cordis mei/ ſaltē hoc mi hi largiri digneris/ vt patiēs ſim. vt non murmurē cōtra virgā tuā qua me ꝑcutis Memor etenī bn̄ ſum qͥd canit̉ in eccl̓ia tua Tōſiōibꝰ p̄ſſurꝭ expoliti lapides; qꝛ illic introducit̉ oīs xp̄i noīe hic in do premit̉. Propter qd̓ peto vt quacūqꝫ­pro culpa iſta patior/ ad mea purgatōem ſemꝑ ꝓuenire facias. ſigno clemtie reprobatiōis furore/ capienda doceas. Debemꝰ ergo ſic nos dn̄o. integro affectu reſignare plꝰ eius bonitati ꝯfidere qͣꝫ au demꝰ poſtulare. Eius creature ſumꝰ. ip̄i cura eſt de nobis. vocauit nos ip̄e adiu­uabit nos. cuſtodiet nos a tētatōe hac ī eternū. vt velimꝰ hoc mūdo gaudere neqꝫ latā viā quā multi tenēt/ denuo ābu­lare Ammoneo te attēde ſcripturas ſctās Seqͥ vis xp̄ꝫ. an̄ mūdū iſtū? Credis apo­ſtolo an magis ph̓o? Chriſtꝰ dicit ītrate anguſtā porta ducit ad vitā. Et iterū. Tollite iugū meū ſuper vos diſcite a me qꝛ mitis ſum humil̓ corde. Dicit apl̓us Nolite ꝯformari huic ſeculo ſi ſcd̓m car vixeritis moriemī. Nemo vos ſeducat inanibꝰ verbis Quicūqꝫ ſunt xp̄i/ carnem ſuā crucifixerūt vicijs cōcupiſcentijs Ego xp̄o cōfixus ſum cruci. Ego ſtigma­ta dn̄i ieſu in corꝑe meo porto. Mihi dus crucifixꝰ eſt ego mūdo Oīa arbitror vt ſtercora vt xp̄m lucrifaciā Iſta ſunt ver ba apl̓ica Sꝫ apd̓ ph̓os ſeculi prudē tes/ talia inuenies Et qͣꝫuis aliqͥ genti les ꝯtemptū diuiciaꝝ laudabāt volupta tes ſpernebāt. Et eoꝝ doctrinā multi ho die ꝯmendāt De xp̄o tn̄ nihil ſciebāt. nec eterne vite amore id agebāt. ſed euanuer̄t in cogitatōibꝰ ſuis. Et oēs(ni fallor) ho­mines cupiūt xp̄o ad ppl̓m eiꝰ ꝑti­nere. ſꝫ pauci volūt ſequi vitā xp̄i Iteꝝ di­cūt ſe diabolū odire eiꝰ veſtigia nolle ſeqͥ vita paucoꝝ ꝯtinētiū ſe a ſecl̓aribꝰ acti­bus carnalibuſqꝫ deſiderijs on̄t/ qꝛ multi