¶ Epiſtole quedam neceſſariuꝫ magis. qꝛ et hoc quottidiana docet infectatio. et qual̓r euades/ docet et docebit ſpūſſctī vnctio. Ibi igit̉ q̄re anxiliū ⁊ conſiliū. ⁊ ab eo poſtula tui cordis refrigeriū ¶ Conſidera teip̄m. quid q̄ris in oꝑbꝰ tuis? quid diligis ⁊ qͥd nō diligis Scd̓m deſideria ſua fit homo ſtabil̓ aut vagus. Qui multū conſpicit. ⁊ multa habere vult. quō in ſe manebit? Diſꝑgitur in oēm ventū celi. ⁊ capit̉ laqueo deſiderij terreni Parua res eſt ſepe. ꝓpter quā adipi ſcendā/ generat̉ homī perplexitas magna ſed qui oīa a ſe expellit. ꝑmittēs vnūqd̓qꝫ ſtare ſicut inuenit/ bene in pace erit. qͥ vero multis ſe ingerit/ ac multa ordinat ⁊ re git iſte ſeip̄m ledit ⁊ perdit. Et quia magi ſter vult eſſe in rebus alienis/ nō eſt mirū ſi neſcit eſſe diſcipulus in ſuis O quanta adhuc diſcere habet que nō videt. quātuꝫ illi adhuc deficit. ⁊ o qͣꝫ longe ſtat. Quid gͦ vult ſe intromittere de alijs ⁊ que emēdare nō poteſt? Aut cur ſe implicat talibꝰ q̄ ad ip̄ꝫ n̄ ꝑtinēt? Quid ꝑtinꝫ ad me niqͥs? Vt tantū cogites de te. ⁊ aliud quodcūqꝫ fuerit ꝓijcias procula te. In iſta cogitatō ne inuenies te. ⁊ cuſtodies. ⁊ ꝓficies maxime eris ſepius liber a ſuſpicatōe ⁊ indignatōe/ paꝝ curabis de exterioꝝ occupatione ⁊ gubernatōne eorū que fiūt in domo. Dilecte frater dominꝰ cuſtodiat te ab om̄i malo. cuſtodiat animā tuā dominꝰ. Epiſtola pro cōfor N tatōne cuiuſdam tentati. Uſcipiamus cariſſime de manu dei qͥcqͥd voluerit ſuꝑ nos venire deꝰ. nihil enī ſine iuſta ⁊ certa cauſa agit̉ in terris Et ideo curemus nos deo ſubijcere cor noſtrū ⁊ ſenſum noſtꝝ vt reſpiciēs humilitatē ⁊ patientiā noſtrā. bn̄ diſponat deſideriū noſtꝝ Inclinemꝰ nos ſub ſctā ⁊ glorioſa maieſtate eiꝰ. qꝛ puluis ſumꝰ ⁊ cogitemꝰ qͣꝫ magnū ⁊ dignū ſit vt re cogitet aliqn̄ de nobis deꝰ Ex hachumili eſtimatōe ſenſus noſtri/ ⁊ accuſatōe culpa rū noſtraꝝ/ ꝯfeſſiōeqꝫ iuſti iudicij dei(qd̓ vt freq̄nter occultū ſemꝑ autē rectū eſt) ap prehēdamꝰ ſpem ⁊ ꝯfidentiā ad ip̄m. ⁊ ore mus largiter. ac ab alijs etiā intime flagitemꝰ orōes qͣtinꝰ ſua maxīe pietas noſtrā miſeriā ⁊ tribulatōem tantaꝝ tentationū īmutare dignet̉. ¶ Nec ideo diffidamꝰ de nobis. qꝛ multa cōtraria ſentimus ⁊ patimur. ⁊ ſepius qͣꝫ vellemꝰ ⁊ grauiꝰ qͣꝫ alij tētamur. Uel qꝛ incōſtantes ſumꝰ ⁊ tā paꝝ laborare poſſumꝰ ſeu ꝙ totiens cadimus ⁊ tarde reſurgimꝰ Aut ꝙ tā indeuoti ⁊ aridi inuenimur ⁊ ꝑuū appetitū ad virtutes ⁊ ad deū ſentimꝰ Oīa iſta ſolent bonis ac cidere. et ſepiſſime deuotiſſimi. talia ſunt exꝑti. Cū ergo talit̓ nos affligi ſenſerimꝰ int̓ triſticias totidē/ dn̄o humil̓r dicamꝰ. Dn̄s deꝰ ſi dignꝰ nō ſum/ nec tibi placꝫ vt liberer a preſſura cordis mei/ ſaltē hoc mi hi largiri digneris/ vt patiēs ſim. vt non murmurē cōtra virgā tuā qua me ꝑcutis Memor etenī bn̄ ſum qͥd canit̉ in eccl̓ia tua Tōſiōibꝰ p̄ſſurꝭ expoliti lapides; ⁊ qꝛ illic introducit̉ oīs qͥ ꝓ xp̄i noīe hic in mū do premit̉. Propter qd̓ peto vt quacūqꝫpro culpa iſta patior/ ad mea purgatōem ſemꝑ ꝓuenire facias. ⁊ ꝓ ſigno clemtie nō reprobatiōis furore/ capienda eē doceas. Debemꝰ ergo ſic nos dn̄o. integro affectu reſignare ⁊ plꝰ eius bonitati ꝯfidere qͣꝫ au demꝰ poſtulare. Eius creature ſumꝰ. ⁊ ip̄i cura eſt de nobis. qͥ vocauit nos ip̄e adiuuabit nos. ⁊ cuſtodiet nos a tētatōe hac ī eternū. vt nō velimꝰ cū hoc mūdo gaudere neqꝫ latā viā quā multi tenēt/ denuo ābulare Ammoneo te attēde ſcripturas ſctās Seqͥ vis xp̄ꝫ. an̄ mūdū iſtū? Credis apoſtolo an magis ph̓o? Chriſtꝰ dicit ītrate ꝑ anguſtā porta q̄ ducit ad vitā. Et iterū. Tollite iugū meū ſuper vos ⁊ diſcite a me qꝛ mitis ſum ⁊ humil̓ corde. Dicit apl̓us Nolite ꝯformari huic ſeculo ⁊ ſi ſcd̓m car nē vixeritis moriemī. Nemo vos ſeducat inanibꝰ verbis Quicūqꝫ ſunt xp̄i/ carnem ſuā crucifixerūt cū vicijs ⁊ cōcupiſcentijs Ego xp̄o cōfixus ſum cruci. Ego ſtigmata dn̄i ieſu in corꝑe meo porto. Mihi mū dus crucifixꝰ eſt ⁊ ego mūdo Oīa arbitror vt ſtercora vt xp̄m lucrifaciā Iſta ſunt ver ba apl̓ica ¶ Sꝫ apd̓ ph̓os ⁊ ſeculi prudē tes/ talia nō inuenies Et qͣꝫuis aliqͥ genti les ꝯtemptū diuiciaꝝ laudabāt ⁊ volupta tes ſpernebāt. Et eoꝝ doctrinā multi ho die ꝯmendāt De xp̄o tn̄ nihil ſciebāt. nec eterne vite amore id agebāt. ſed euanuer̄t in cogitatōibꝰ ſuis. Et oēs(ni fallor) homines cupiūt eē cū xp̄o ⁊ ad ppl̓m eiꝰ ꝑtinere. ſꝫ pauci volūt ſequi vitā xp̄i Iteꝝ dicūt ſe diabolū odire ⁊ eiꝰ veſtigia nolle ſeqͥ ꝫ vita paucoꝝ ꝯtinētiū ſe a ſecl̓aribꝰ actibus carnalibuſqꝫ deſiderijs on̄t/ qꝛ multi