¶ Contemplationis 74 leuiorem ſe inuēturos. vel delectabiliorē. ⁊ ſic nec quicqͣꝫ aſcendūt. neqꝫ comp̄hēdunt Sicut canes/ ceruū agitantes/ eum nō ve nant̉. ſi modo poſt vnū tunc poſtalium in ſequūtur. Potius oportet eos veſtigia inſequi primi. nec ſe circa aliquid aliud arre ſtare. qualiter ſolent agere canes ad hoc be ne inducti. ¶ Alij nō bene ad ſeip̄os inten dunt ſeu reſpiciūt. ⁊ ad ꝑicula itineris ſui. ſed īprouiſe ⁊ ſine auiſatione ⁊ cautela ponūt pedes ſuos. ideo ruūt de tam alto in tā baſſum. ¶ Alij vero aſcendētes retroſpici unt aūt inferius reſpiciūt. ⁊ qͣꝫ cito quis de baſſo eos vocauerit/ totum derelinquunt. Qui de tanto reddūtur inhabiles. quanto diutius inferius detinent̉. ⁊ inde difficilius ⁊ grauius reaſcendūt. quia mūdana cōuerſatio in loquendo aūt aliud mundiale exercendo non modicuꝫ impedimentū et retardationem generat. ⁊ in talibus nimis cor ſuū figens et ſeip̄m tradens huiuſmodi/ non velociter reſiliens ⁊ diſcedens citius ad aſcēdendū iter ſuū; iſte qui eiuſmōi eſt/ vſqꝫ ad longū tunc cauſat ſibi impedimentum magnū. Ideoqꝫ in iſtis nō opor tet morā trahere/ niſi pro ſola neceſſitate ⁊ pretereūdo ea. vel ſaltem ꝙ ſi corpus inferius fuerit ſurſuꝫ ſint corda. Sed hoc his qui non didicerunt eſt difficile. quia neqꝫ ancoram cordis fixam habent ad monteꝫ. nec cordas bone cōſuetudinis eidem alligatas. ¶ Interea ſunt quidā qui cum aſcē derint/ nunqͣꝫ putant ſe inde receſſuros. ſꝫ illic perſiſtere tanqͣꝫ hereditario iure. Sed in ſuo caſu deorſum/ fragilitatem propriā agnoſcunt. ſentiūtqꝫ tribulationē bene cōſiderantes tunc. quia diuina gratia ipſos ibidem collocauit. tenuitqꝫ qͣꝫdiu ſibi placuit. ⁊ tunc diſcunt cogitare de inferiori ꝑ bonam humilitatem/ exiſtentes in alto. et econtra cum inferius fuerint/ iterum ſperant. reaſcēdere. habentes bonam patientiam. Oportet enī ita bene ⁊ plus in ſpiritali aduerſitate ſicut corꝑali ſcꝫ tētationibꝰ durisqꝫ afflictionibꝰ mentis que ſine ꝯſolatione ſunt ⁊ quales habere ꝯſueuerat vel deſiderat ſic ſe īmobiliter cōſeruare. ¶ Po ſtremo aliqui aſcēdēdo expēſas faciunt nimis largas ⁊ exceſſiuas. puta ꝑ lacrimas ⁊ afffictōnes. p̄termittūtqꝫ facere oꝑa ſua ne ceſſaria. Et ideo miſericors deus cū hmōi gratioſe agit/ ꝑmittēdo eos tꝑibꝰ certis de cidere ⁊ labi inferiꝰ vt ſic illa facere poſſint et eoꝝ ad que tenentur nō obliuiſcant̉/ ea oꝑando. Talia ſunt impedimenta ad ꝑue niendū ad montē ꝯtēplatōis ⁊ cetera ſine numero. q̄ ꝯp̄hendi atqꝫ reduci pn̄t ad p̄di cta. Ad q̄ vincēda ⁊ vitāda neceſſaria ē for tis ꝑſeuerātia cum gradibꝰ ſupradictis. ſcꝫ humili patientia/ locoqꝫ ſecreto ⁊ ſilentio. ¶ Capitu. XXXVII. Quidam modi meditandi/ qui pn̄t ſeruari in contemplatione. N legendo vel audiendo predicta/ dubitare poſſet aliquis ⁊ pe tere. quē in ſua ꝯtemplatōe mo dum obſeruare debeat meditādi. Non enī itur ibi pedibꝰ corꝑis ſed ſpiritalibꝰ qui cō gitatōnes atqꝫ affectōes ſunt ip̄ius aīe. Et ergo nō ſemꝑ vnus ⁊ idē modus meditan di tenet̉. ſed valde variatus. ẜm ꝑſonarum locoꝝ atqꝫ tempoꝝ diuerſitatē. ⁊ ẜm gratiam dei doctrinā vel ſcientiā quā quis habet. Unus vadit ſic. alius vero ſic. vnꝰ atqꝫ idem hodie vno modo incedit. craſtina vero aliter. ¶ Cogitaui tn̄/ ꝙ nō erit inutile recitare exemplariter qualit̓ aliqn̄ quidā ꝑtranſierint iſtā vitā. Fortaſſis enī hoc ꝓficiet ad facilius intelligendū ⁊ reperiēdū huiꝰ itineris introituꝫ. Et recolo me qn̄qꝫ ſcripſiſſe vobis chariſſimis meis ſororibꝰ plura ad ꝓpoſitum cōueniētia ⁊ ad ſequentia. que nō reſumo pro pn̄ti. ¶ Magiſter Richar. de ſancto vict. libro sͣ memoratotradit modū magis meo videre aꝓpriatum et cōuenientē profundis clericis qͣꝫ ſimpli cibꝰ. qui bene generalis eſt. ſed ad declarādum ꝓlixius eſſet. quare hunc p̄tereo ⁊ do ctoribꝰ relinquo. ¶ Sanctꝰ aug. libro cōfeſſio. dat modū quēdā quē cū matreſua ꝓ pria habuit. ſtans ad vnā feneſtrā cuiuſdā ortuli/ nō multū ante obitū dicte mr̄is ſue quē ꝓpoſui in ſequentibꝰ breuiter tangere. ¶ Beatus greg. largiſſime in ſuis moralibus de ꝯtemplatōe loquit̉. oſtendēdo pericula atqꝫ ꝓfectus inibi exn̄tes Sed modū ꝑticularē intrādi vel illic ſe locādi quē que ro/ non percepi. ¶ Beatus Hieron̄. inter alia ſcribit modū vnū ad virginē euſtochi um. qui eſt ꝙ meditetur mortis ſue horaꝫ. qualeqꝫ premium tunc receptura eſt. quomodo virgo maria cuꝫ filio ſuo Ieſu xp̄oſancti angeli atqꝫ virgines/ ſibi obuiabūt ipſam ſuſcipientes. cantantesqꝫ canticum quod maria/ moyſi ſoror/ poſt tranſitum
zum Hauptmenü