¶ Contemplationis 75 profecto remoueret in breui impedimētavt ſecure/ mortis p̄ſtolaret̉ aduentū. Capitulum XL.III Quo quidā deficiūt in forti ꝑſeuerantia/ ⁊ in ꝯtemplatione modicum ꝓficiunt. Lures aūt minus bene auiſati ſūt circa ꝑſeuerātie fortitudinē ſeu circa ꝯtēplatōis fructū ac ꝑ hoc ad iſta ꝯſequēdū multū remoti. Renuūt enī ſeipſos dare orōni/ aut meditationi incūbere/ niſi ſe deuotione ſētiant affectos ad illa. ac niſi cū eos iſta delectant veniātqꝫ ad cor ſuū. Uident̉ eī tali bus/ alias dicta nihil ꝓdeſſe. ¶ Sed huiuſmodi ꝯꝑant̉ huic qͥ frigore nimiū cruci atur. recuſat tn̄ accedere ad ignē niſi prius habeat calorē Aut certe equiꝑant̉ alicui fa me ꝑeunti. nolentiqꝫ q̄rere ad manducādū niſi antea ſaturatꝰ ſit. Quare enim aliqͥs ſe dat in orōneꝫ vel meditationē/ niſi vt calefiat dīni amoris igne. vel vt ſaturet̉ donis aut gratia dei. Tales in hoc deficiūt ſeu er rant putāntes ſe tꝑs ꝑdere cū poſiti in orō ne vel meditatōe/ nō mox deuotōis imbre irrigant̉. Ad qd̓ reſpondeo ꝙ ſi nitāt̉ qͣꝫtū in ſe eſt ad hoc/ atqꝫ faciūt laborē ſuū. ſintqꝫ in bello ⁊ pugna ꝯtinua ꝯtra ſuas cogi tatōnes/ cū diſplicētia qꝛ nō abſcedūt nec pacē habere ꝑmittūt. tales ꝓ tūc maius reportāt meritū qͣꝫ ſepe ſi eis adueniret deuo tio ſubito ſine tali ꝯflictu. Ratō qꝛ militāt deo/ ⁊ ſeruiūt ſuis expēſis ꝓprijs ⁊ ſūptibꝰ atqꝫ cū labore maiori ⁊ pena. ¶ Uerū tn̄ ē ꝙ volēs ad exemplū p̄narrate ꝑſone ſuꝑiꝰ/ ſeip̄m exercere oꝑtet ad hoc habere ipſum magnū tꝑis ſpaciū reiecto etiā oī onere ali arū occupationū/ taꝫ ex ꝑte ſua qͣꝫ alioꝝ. ſe qꝫ arcere ad ꝑmanēdū in vno loco fixū/ lōgo tꝑe/ ſiue ꝯſolatio ſubſeqͣtur aliqua/ ſiue nulla. ꝙ tn̄ ad eandē hn̄dā laborare nō ceſ ſet atqꝫ ſit ꝯtinuꝰ. Cūqꝫ ſe nimio ſenſerit te dio affectū ſibijp̄i dicat/ ꝙ adhuc expectet ad medie hore ſpaciū ac hore faciēdo penitentiā ſuā. expectās diuine grē elemoſinaꝫ. Poſt hora ꝟo elapſā adhuc ſe cōmoneat ad ꝑſiſtendū talit̓ ad alterā horā Et ſepe in poſtrema dimidie hore ꝑte/ talis in ſua cōtemplatione amplius ꝓficiet qͣꝫ oī tꝑe pre terito. ⁊ qͣꝫ alijs decē diebꝰ aūt certe in vno mēſe. Qd̓ ſi a caſu in ſuo regreſſu aūt iterato acceſſu/ reperit ſe quaſi refutatuꝫ/ ſic ſcꝫ ꝙ elemoſina ei deneget̉/ puta nō ꝯſecutus grām deuotōnis. tūc hūiliter ei ꝯuenit cōuerti ad deū/ ꝯfitendo indignū ſe fore tāte grē. īmo ꝙ plus meruiſſet verba ⁊ flagella atqꝫ tribulatiōes qͣꝫ hmōi cōſolatōes. Et ſic dicat O dn̄e deus tue ꝯſolatōes laudes ⁊ gloria/ tibi ſint ſemꝑ. mihi aūt(vt dignū eſt et iuſtū) ꝯfuſio. niſi oppoſituꝫ ꝓueniat mihi de tua miſcd̓ia. Per taleꝫ modū vincet deū. faciēs ei ſacrificiū de cordis ſui du ricia. Et certe deus eiꝰ nō obliuiſcit̉ ꝯferēs mīaꝫ ſuā cū cognouerit horā atqꝫ pūctū. ex pedientē ẜm ſuū beneplacitū. ¶ Nec etiaꝫ debet aliquis hmōi cōſolatōnes nimis affectare in lacrimis atqꝫ deuotiōe/ ꝓ ſua de lectatione ⁊ ad ſuā placētiā. ſꝫ vt ꝑ talē con ſolationē amori ardētiori deo vniat̉. ad de um poſſit melius diutius et delectabiliꝰ ſe ꝯuertere. Si igit̉ magꝭ ei placitū fuerit ꝙ ꝓ tūc aliquis ei famulet̉ ſine talibꝰ ꝯſolationibꝰ/ ꝯformiter ⁊ nobis idē placere debet debemꝰqꝫ dicere O dn̄e deꝰ om̄ipotēs ſufficit mihi optime vt p̄miū meū atqꝫ remuneratio a te reſeruet̉ mihi ī ꝑadiſo. in pn̄ti illd̓ n̄ t̓buēs. Illud vnū ſupplicit̓ oro vt mi hi nō iraſcaris ſꝫ vt viuā in tua grā tm̄mō d̓ cet̓o fiat volūtas tua ¶ Qui ꝟo d̓uotiōeꝫ aſſecutꝰ fuerit/ diligēs exiſtat/ grārūactiōeſ ex toto corde referēs deo oīpotenti. orādo inſtātius vt augmētet ⁊ ꝯfirmet opus plātatōnis ſue in eo inceptū abſqꝫ hoc ꝙ tale qͥd ei hic ꝯferat ſic̄ p̄miū. quin potius in fu turum reſeruet prebendam integram. Capitulū XLIIIII¶ Quedā imaginatio montis cū tribꝰ habitaculis.ſ. fidei ſpei ⁊ caritatis: Ter mōtis antea adducti/ ꝓ faciliori ſui eleuatōne in contem platione/ poteſt quis imaginari cōuenienter. quēadmodū ali quando quidā quem noui fecerat. Et bre uiter perſtringam eandē ¶ Imaginemur igitur mare magnū ꝑiculoſiſſimum qd̓ di uerſoꝝ generum homīes/ euntes et redeūtes nauigio ꝑtranſeūt/ diuerſis nauibꝰ. ad vnū tn̄ finalit̓ portū tendētes. in qͦ etiā ma gna ꝑ tranſeūtiū ꝑs/ ꝓpter ꝑicula maxima atqꝫ tempeſtates varias neceſſario habet ꝑire. Ad ripā ꝟo huius mari/ ſeu in litore eleuata erit rupes altitudīs mire. sͣ. quaꝫ exn̄s qͥcunqꝫ ſecurꝰ ē d̓ qͣ ꝑit̓ q̄ in magͦ iſto mari fiāt ſpecl̓ari p̄t abſqꝫ ſui ꝑicl̓o. in iſta rupe treſ er̄t ſtatōes ſiue habitacl̓a tria vnū
