¶ De montegenerant̉ per lr̄as aūt per verba ſed ꝑ operis exercitium.Capitulum. XL. I.De modo vſitandi ſe in cōtemplatōe/ ẜmiſtum modum.Uem ꝟo delectat p̄habita ſil̓itudo: hic multā largā materiā habet vſitādi ⁊ aſſueſcēdi ad ſuaꝝcogitationū recollectionē intra ſe. erga etiam deū atqꝫ ſuos ſanctos. Nr̄e enī neceſſitates ⁊ miſerie ac infirmitates/ tā corporisqͣꝫ aīe infinite ſunt. ¶ Dehinc virtutes nobis adquirēde/ in magno ſunt numero. ſic̄⁊ ſancti ⁊ ſancte/ qͥbꝰ nobis ſupplicādū eſt.nūc ſil̓ oībꝰ. nūc vero cuilibet ſeorſuꝫ. ¶ Inter ceteras etiā neceſſitates mortꝭ hora poſtremū eſt negociū qd̓ plꝰ nobis eſt timēdūOb cuiꝰ hore horrorē ſolicite ꝓuidēdū foret nobis remediuꝫ ⁊ vita ſuꝑſtite ꝓcurareamicos atqꝫ defenſores. laturos auxiliū inmomēto tā terribili ad bn̄ placitū dei. Horā iſtā ſūme ante mētis oculos reducere/ ꝓficuū eſt. eiꝰ memoriā recētē oī tꝑe vite ī oībꝰqꝫ factis nr̄is hr̄e. ¶ In nr̄e cōtēplationis ſecreto/ a nobis ip̄is/ ſepiꝰ q̄rendū eſt.Mō aīa mea dic mihi pauꝑ ⁊ miſerabiliscōfitere mihi. ſi in pn̄tiaꝝ aūt intra vniushore ſpacium/ ſeꝑari te a corꝑe oꝑteret adaſtādū tremēdo dei iudicio/ qͥd dictura/ adquē deniqꝫ cōfugeres? ¶ Si reſpōdes qꝛſic ⁊ ſic faceres/ ⁊ ex toto corde tūc miſcd̓iaꝫatqꝫ veniā ab oīpotēti deo flagitares/ a ſuisqꝫ ſanctis. Fac igit̉ taliter in pn̄ti. Ignoras enī in qͦ pūcto infirmitatis ꝓ tunc erisaut qd̓ ſpaciū tꝑis ad hoc faciēdū hr̄e potueris. ¶ In hmōi meditatōe viuacit̉ ſeucordintime ⁊ diu morari debemꝰ quouſqꝫnobis videat̉ qd̓ ſentiamꝰ mortē multū approximare. ¶ Item cōſiderādi ſunt amicinoſtri ꝓ quibꝰ orare volumꝰ eſſe eos in neceſſitate vltima puta ad lectuꝫ mortis. Etqūo a nobis ſupplicit̓ auxiliū reqͥrūt deſiderātes qͣtinꝰ ꝓ eis p̄ces effundamꝰ. cōꝑatiamurqꝫ eis acſi in pn̄ti ſic ageret̉ nobiſcuꝫHoc ergo qm̄ fiet ⁊ nō diu tardabit. miſereamur interea aīe nr̄e acſi eā in medio flāme purgatorij conſpiceremꝰ collocatā. Adqd̓ bn̄ iuuat cōſiderare diligēter miſeriamaūt dolorē validū quē qͥs ꝑ ſuaꝫ ſuffert infirmitatē aūt aliūde qͣlit̓ vehementer indecruciat̉. Quid ergo erit de aīa miſera ꝑpeſſura tanta in futuro ſeculo.Capitulum. XI. II.De tribꝰ dei iudicijs ante oculos mētis reuocādis pro materia cōtemplationis.Oſſumꝰ inſuꝑ in hmōi contemplatōne reuocare ante mētis noſtre oculos tria dei iudicia. queſeſſurus eſt ſeu tenebit aūt tenetUnū tenebit ſicut pr̄. ī qͦ regnat ⁊ iudicatmīa dulcis ⁊ pia. Et talis eſt in vita pn̄ti.Scd̓m tenet ſicut dn̄s cōtra ſeruū ſuū vbiregnat atqꝫ iudicat iuſticia rigoroſa Oꝑtꝫenī illic oīa exoluere debita. ⁊ hoc ē in purgatorio. Tertiuꝫ eſt in inferno. vbi regnathorrenda ⁊ crudeliſſima iuſticia. ſcꝫ ꝓpterpeccatores dānatos. Ibi enī deꝰ punit adinſtar iudicis flecti nō potētis. cōtra maleficos morte eterna dignos. ¶ Modo poſtrema duo iudicia declinare poſſumꝰ appellando ⁊ ſubmittēdo nos ad primā curiam ſcꝫ mīe que durat ſolū iſta vita ſtante.Bonū ergo eſt nobis dū tempꝰ habemuseligere ⁊ interim ꝙ hr̄e poſſumꝰ ſanctos interceſſores ad deū. Precipue ibi habemuſin dicta curia nr̄a/ dn̄am reginam dicte curie.ſ. mīe exn̄tem. ſil̓r noſtrā matrē ⁊ aduocatā dulciſſimā ac glorioſiſſimā virginemmariā. Pariter eſt illic ih̓s xp̄s. pr̄ nr̄. frat̓nr̄. aduocatꝰ. cōſiliariꝰ. mediator atqꝫ redēptor. ¶ Et in veritate iſte nimis eſſet ſtolidus ⁊ infatuatꝰ. qͥ recuſaret vna cū ꝓph̓a ſeip̄m ſubmittere dei miſcd̓ie ſupplicit̉ dicēte Dn̄e ne in furore tuo arguas me. neqꝫ īira tua corripias me. Ubi tāgit ꝓph̓a iſtatria iudicia. Dicit enim Dn̄e ne in furoretuo arguas me/ id eſt in inferno. Neqꝫ inira tua corripias me hoc eſt in purgatorioSed ẜm mīam tuā miſerere mei qm̄ infirmꝰ ſum ſcꝫ in hac vita. Et adhuc poſſumꝰinqͥrere ⁊ inuenire alleuiamen flagelli qd̓iuſte meruimꝰ. ſcꝫ mediāte interceſſione tali q̄ dicta eſt. ⁊ ſepe ex toto ſic qͥtari ſeu etiāabſolui. ¶ Qui etiā attēte pēſaret atqꝫ ſibiproponeret exitū huiꝰ carceris quo detinemur qd̓ erit in articulo mortis/ cogitaretqꝫ ad p̄dicta tria iudicia. talis oīno cū gaudio ingēti/ huiꝰ mūdi infirmitates atqꝫ diffamatōes/ pauꝑtates ⁊ ſil̓ia q̄ penalitatesdicunt̉/ leuiſſime ſufferret. ⁊ certe de nullaaduerſitate vite huiꝰ curaret. ¶ Qui inſuꝑqͦtidie ad memoriā reduceret mori ſe oꝑtere. ſed qn̄ aūt qͣlit̓ ignorat. exaīaretqꝫ ſe ſepiꝰ/ an in ſtatu in qͦ ē/ mori auderet? ꝙ ſi nō