De ſpiritu fornicationis. afflictione ⁊ contritione cordis. ſolitudi ne quoqꝫ ac remotione indiget. vt poſſit ad integrum ſanitatis ſtatum pernicioſa eſtuum febri depoſita peruenire. Sic̄ plerunqꝫ certa egritudine laborantibus vtile eſt. vt cibi noxij ne oculorum qͥdem ip̄orum obtutibus offerantur. ne quod aſpectus occaſione deſiderium eis letalegignatur. ita plurimum confert ad de pellendum hunc ſpecialiter morbū quies ac ſolitudo. vt mens egra minime diuerſis figuris interpellata ad puriorem ꝑueniens contemplationis intuitum. fa cilius peſtiferum concupiſcentie fomitē radicitus poſſit eruere. ¶ Quid interſit inter caſtitatem ⁊ cōtinentia. et an vtraqꝫ ſimul ſemper habeatur ¶ Cap̄. iiij. Emo tamen ex hoc negare noſ putet etiam in congregatione fratrū poſitos inueniri cōtinen tes. qd̓ perfacile fieri poſſe confitemur. Aliud enim eſt continētem eſſe. id eſt eūkraten. aliud caſtum. ⁊ vt ita dicam in affectum integritatis vel incorruptiōis tranſire. quod dicitur acon. Quę ꝟtus ill̓ ſol̓ tribuitur maxīe qui virgines vel mente vel carne perdurant. vt vterqꝫ iohannes in nouo teſtamento. in veteri qͦhelias hieremias daniel fuiſſe noſcūtur In quoꝝ gradu hi qͦꝫ non immerito reputabūtur. qui poſt experimenta corruptionis ad ſimilem puritatꝭ ſtatū per laborem longum ⁊ induſtriam integritate mentis ⁊ corporis peruenerunt. ⁊ aculeos carnis non tam impugnatione concupiſcētię turpis qͣꝫ naturę tantummō motu ſentiunt. Quē ſtatum dicimꝰ difficillime poſſe inter hominū turbas aphendi. vtꝝ vero ⁊ hoc poſſibile ſit vnuſquiſqꝫ non nr̄a ſententia expectet agnoſcere. ſed conſcientię ſuę rimet̉ examine. Ceterum continētes multos exiſtere nō dubitamus. qui impugnationē carnis. quā vel raro vel quotidie ſuſtinent. ſeu metu gehenne ſeu deſiderio regni celorū extinguūt atqꝫ compeſcūt. Quos ſenio. res ſicut pronunciant poſſe non penitus incentiuis obrui vitiorum. ita ſecuros et in ſauciatos ſemper exiſtere non poſſe definiunt. Neceſſe eſt enim vnum quemqꝫ in colluctatione poſitum. qͣꝫuis frequenter aduerſarium vincat ac ſuꝑet. ⁊ ip̄m tn̄ aliquando turbari Ꝙ impugnatio fornicationis ſolo humano ſtudio nō poſſit euinci. Cap. v. Ua ꝓpter ſi nob̓ cordi eſt. agonem ſpiri talem cum apl̓o legiti me decertare. hūc immundiſſimum ſpūm ſuꝑare. omni mētꝭ intentiōe. non noſtris viribus confidentes. hoc ei induſtria humana perficere nō p̨̄ualet. ſed opitulatione dn̄i feſtinemꝰ. Tādiu nanqꝫ hoc vicio aīam neceſſe eſt impugͣri. donec ſe bellū gerere ſupra vires ſuas agnoſcat. nec labore vel ſtudio propͥo victoriam obtinere ſe poſſe. niſi dn̄i fuerit auxilio ac protectione ſuffulta De peculiari gratia in munere caſtitatis. ¶ Cap̄. vi. T reuera cum in omnibus vir tutum profectibus. ⁊ cunctorū expugnatione viciorum. domi ni ſit gratia atqꝫ victoria. in hoc p̄cipue peculiare beneficium dei ac ſpeciale donum. ⁊ patrum ſententia ⁊ experimento purgationis ip̄ius manifeſtiſſime decla ratur his. qui eam meruerint poſſidere. Quodammodo enī exire de carne eſt. in corpore cōmorantem. ⁊ vltra naturā eſt fragili carne circūdatū. carnis aculeos non ſentire. Et idcirco impoſſibile eſt hominem ſuis(vt ita dixerim) pennis ad tam precelſum celeſteqꝫ premiuꝫ ſubuolare. niſi euꝫ gratia domini de terre ceno munere eduxerit caſtitatis. Nulla etenī virtute tam proprie carnales hoīes ſpiritalibus angelis imitatione conuerſatio nis equantur. quā merito ⁊ gratia caſtitatis. per quā adhuc in terra degentes habēt ẜm apl̓um municipatū in cel̓. qd̓ depoſita corruptela carnali habituros
zum Hauptmenü