Liber. VI. xx Qui finis vere integritatꝭ ac puritatis ſit. xxi Quemadmodum perfecte puritatis ſtatum retinere poſſimus xxij Uſqꝫ ad quem modum poſſit in tegritas corporis noſtri perduci. vel quod indicium ſit ad purum mentis excocte. xxiij Remedia curationis quibus ꝑfecta poſſit cordis et corporꝭ no ſtri puritas ꝑmanere. Expliciunt capitula ¶ Incipit liber ſextus de ſpiritu fornicationis. Cap̄. primum. Ecundū nob̓ certamen eſt traditione patrum adu̓ ſus ſpūm fornicatio nis. longum p̨̄ ceterꝭ ac diuturnū. ⁊ ꝑpau cis ad purum deuictum immane bellū. ⁊ qd̓ cum a primo tempore pubertatꝭ im pugnare incipiat hominū genus. nō niſi prius cetera vicia ſuꝑentur extinguit Duplex nanqꝫ eſt opugnatio gemino armata vicio conſurgens ad preliuꝫ. et idcirco ſimliter ei gemīa eſt acie reſiſtendum. Siquidem vt morbo carnis aīęqꝫ cōcretū vires acqͥrit. ita niſi vtriſqꝫ pariter dimicantibꝰ nequit debellari Nec enim ſufficit ſolum corporale ieiunium ad conquirendam vel poſſidendā ꝑfecte caſtimonie puritatē. niſi p̨̄ceſſerit contri tio ſpūs ⁊ oratio cōtra hunc immundiſſimum ſpūm ꝑſeuerans. dein continuata meditatio ſcripturaruꝫ. huicqꝫ fuerit ſcientia ſpiritalis adiuncta. labor etiam opuſqꝫ manuum inſtabiles cordis ꝑua gationes coercens ac reuocās. ⁊ an̄ omnia fundata fuerit humilitas vera. ſine qua nullius penitus vicij poterit vnqͣꝫ triumphus acquiri. ¶ De principali correctione ad uerſus ſpum fornicationis ¶ Cap̄. ij. Rincipaliter enim vicij huius correctio de cordis perfectione deſcendit. ex quo etiā huiꝰ mor bi virus domini voce prodire ſignatur. De corde inquit exeunt cogitatiōes ma le. homicidia. adulteria. fornicatiōes. fur ta. falſa teſtimonia ⁊cͣ. Illud ergo eſt pͥmitus expiādum. vnde fons vite ⁊ mortis manare cognoſcitur. dicente Salomone. Omni cuſtodia ſerua cor tuum. Ex his enim ſunt exitus vitę. Caro eniꝫ eius arbitrio atqꝫ imperio famulatur. ⁊ idcirco ſummo ſtudio parſimonia ieiuniorum ſectanda eſt. ne eſcarum abūdātia refecta caro. preceptis animę ſalutari bus aduerſata. rectorem ſuum ſpirituꝫ deijciat inſoleſcens. Ceterum ſi omnem ſummam in caſtigatione tantū corporis collocemus. anima non ſimiliter a ceterꝭ vicijs ieiunāte. nec meditatione diuina et ſpiritalibus ſtudijs occupata. neqͣqͣꝫ ad illud ſublimiſſimū vere integritatꝭ fa ſtigium poterimus aſcendere. illo quod in nobis eſt principale. puritateꝫ corꝑis noſtri infeſtante. Oportet ergo nos mundare prius iuxta ſententiam domini. id quod intus eſt calicis ⁊ parabſidis. vt fi at ⁊ id quod deforis eſt mundum. ¶ Quantum ad ſuꝑandum forni catiōis vitium remedij cōferat continentie ſolitudo ¶ Cap. iij. Eniqꝫ cetera vicia etiaꝫ vſu hominum ⁊ exercitio quotidia nopurgari ſolent. et quodammō ipſius lapſus offenſione curari. vt puta ire. triſticie. impatientię languor. meditatione cordis ac peruigili ſollicitudine fratrum etiam frequentia et aſſidua prouocatione ſanantur. Dumqꝫ commota manifeſtantur ſepius et crebrius arguuntur. quantocius perueniunt ad ſalutem. Hic vero morbus. cum corporis
zum Hauptmenü