De ſpiritu fornicationis ¶ Ꝙ ſicut abſqꝫ humilitate caſti tas obtineri non poteſt. ita ſine caſtitate ſcientia. ¶ Cap. xviij. Tenim hanc ſeniores aūt apprehendi non poſſe. niſi priꝰ humilitatis in corde fundamenta fuerint collocata. ita ne ad fontem qͥdeꝫ vere ſciētię perueniri poſſe definiunt. donec penetralibus animę noſtrę radix vi tij huius inſederit. et poſſibile quidem eſſe integritatē ſine ſciētię gratia reꝑiriimpoſſibile vero ſcientiam ſpiritalē ſine ītegritatis caſtimonia poſſideri. Quia ⁊ diuerſa ſunt dona ⁊ nō omnibꝰ vna tia ſpūſſancti tribuit̉. ſed ad quā ſe vnꝰ quiſqꝫ ſtudio vel induſtria ſua dignum aptumqꝫ prebuerit. Deniqꝫ cū in omni bus apl̓is ſanctis virtus integritatꝭ ꝑfecta fuiſſe credat̉. abundantius tn̄ ſcientię donum exuberauit in paulo. qͥa ſe ad hāc aptum ſolerti ſtudio atqꝫ induſtria preparauit Sententia ſancti baſilij ep̄i de qualitate virginitatis ſuę¶ Cap̄. xix Ertur ſancti Baſilij ceſariēſis ep̄i diſtricta ſententia. Et mulierem inquit ignoro. ⁊ ꝟgo nō ſum. Intantū intellexit incorruptionem carnis. nō tam in mulieris eſſe abſtinentia qͣꝫ in integritate cordis. q̨̄ vere incorruptam ꝑpetuo ſanctimonia corporꝭ vltimore dei vel amore caſtitatꝭ cuſtodiat. ¶ Qui finis vere integritatis ac puritatis ſit ¶ Cap. xx. Taqꝫ hic eſt integritatis finis ac ꝑfecta ꝓbatio. ſi quieſcētibꝰ nobis titillatio voluptatꝭ nulla ſb̓repſerit. ac ꝓ neceſſitate naturę nobis inconſcijs concretiones egerant̉ obſcene. Quas ſicut abſcidere ꝑ oīa ⁊ imꝑpetuū amputare ſuꝑ natura eſt. ita reuocare ad ineuitabilē rariſſimāqꝫ natu re neceſſitatē ſumme ꝟtutꝭ eſt. q̨̄ pulſare monachū duobꝰ interpoſitꝭ mēſibꝰ ſolet Qd̓ tn̄ dictum ſit ẜm noſtra experientiā non ẜm ſam ſeniorū. a quibꝰ etiam he memorati temporꝭ indutie admodum iu dicabant̉ anguſte. quas ſi hoc mō qͦ ab ip̄is percepimus voluerimus exponere. his forte qui ꝓ negligentia ſua vl̓ remiſ ſiore ſtudiopuritatem hanc minus exꝑ ti ſunt. incredibilia vel impoſſibilia deſcripſiſſe credemur. Quemadmodū ꝑfecte purita tis ſtatū retinere poſſimꝰ C. xxi. Uem ſtatū ita tenere perpetuo poterimꝰ. ac nunqͣꝫ naturalem modū nec tēpus excedere ſuꝑiꝰ ꝯp̄henſum. ſi deum non ſolū ſecretorum actuū noſtroꝝ verumētiā cogitationuꝫ internarū diurnū parit̓ nocturnūqꝫ inſpectorem eſſe ⁊ conſciuꝫ cogitemꝰ. ac ꝓomnibꝰ quę in noſtro corde ꝟſant̉ ſicut ꝓ factis ⁊ operibus noſtris rationē nos ei reddituros eſſe credamus Uſqꝫ ad quem modū poſſit in tegritatis corporis noſtri ꝑduci. vel qd̓ indicium ſit ad puruꝫ mentis excocte Cap̄. xxij. Uc vſqꝫ igit̉ feſtinandū eſt nobis. ⁊ eo vſqꝫ adu̓ſus animi mo tus vel carnis incētiua pugnā dum. donec iſta carnis ꝯdicio neceſſitatem naturę expleat. nō ſuſcitet voluptatem. ꝯcreta exuberantiaꝫ ſine vllo pruri tu noxaqꝫ ꝓpellens. non pugnā ſuſcitās caſtitati Ceteꝝ mēs dū adhuc dormiēſ imaginū viſione deludit̉. nouerit ſe nec dū ad ītegrā ꝑfectionē caſtitatꝭ excoctā. ¶ Remedia curationis quibus ꝑfecta poſſit cordīs ⁊ corporis noſtri puritas ꝑmanere. Ca. xxiij. Gitur vt illuſiones hę ne dormientibus quidem nobis ſubrepere valeant. equale modera tumqꝫ ſꝑ tenendū eſt ieiuniū Quiſqͥs eī menſura diſtrictionis excedit. neceſſe eſt vt modum qͦꝫ remiſſionis excedat Quainequalitate detentus ab hoc tranquilli tatis planiſſimo ſtatu ſine dubio reuoca bit̉. nunc qͥdē nimia inanitate defectus. nūc aūt cibꝰ ꝓpēſiore diſtētꝰ. Cū īmuta