De ſpiritu fornicationis ſicut abſqꝫ humilitate caſti tas obtineri non poteſt. ita ſine caſtitate ſcientia. Cap. xviij. Tenim hanc ſeniores aūt ap­prehendi non poſſe. niſi priꝰ hu­militatis in corde fundamenta fuerint collocata. ita ne ad fontem qͥdeꝫ vere ſciētię perueniri poſſe definiunt. do­nec penetralibus animę noſtrę radix vi tij huius inſederit. et poſſibile quidem eſſe integritatē ſine ſciētię gratia reꝑiri­impoſſibile vero ſcientiam ſpiritalē ſine ītegritatis caſtimonia poſſideri. Quia diuerſa ſunt dona omnibꝰ vna tia ſpūſſancti tribuit̉. ſed ad quā ſe vnꝰ quiſqꝫ ſtudio vel induſtria ſua dignum aptumqꝫ prebuerit. Deniqꝫ in omni bus apl̓is ſanctis virtus integritatꝭ ꝑfe­cta fuiſſe credat̉. abundantius tn̄ ſcien­tię donum exuberauit in paulo. qͥa ſe ad hāc aptum ſolerti ſtudio atqꝫ induſtria preparauit Sententia ſancti baſilij ep̄i de qualitate virginitatis ſuę­ Cap̄. xix Ertur ſancti Baſilij ceſariēſis ep̄i diſtricta ſententia. Et mu­lierem inquit ignoro. ꝟgo ſum. Intantū intellexit incorruptionem carnis. tam in mulieris eſſe abſtinen­tia qͣꝫ in integritate cordis. q̨̄ vere incor­ruptam ꝑpetuo ſanctimonia corporꝭ vl­timore dei vel amore caſtitatꝭ cuſtodiat. Qui finis vere integritatis ac puritatis ſit Cap. xx. Taqꝫ hic eſt integritatis finis ac ꝑfecta ꝓbatio. ſi quieſcētibꝰ nobis titillatio voluptatꝭ nul­la ſb̓repſerit. ac neceſſitate naturę no­bis inconſcijs concretiones egerant̉ ob­ſcene. Quas ſicut abſcidere oīa im­ꝑpetuū amputare ſuꝑ natura eſt. ita re­uocare ad ineuitabilē rariſſimāqꝫ natu re neceſſitatē ſumme ꝟtutꝭ eſt. q̨̄ pulſare monachū duobꝰ interpoſitꝭ mēſibꝰ ſolet Qd̓ tn̄ dictum ſit ẜm noſtra experientiā non ẜm ſam ſeniorū. a quibꝰ etiam he memorati temporꝭ indutie admodum iu dicabant̉ anguſte. quas ſi hoc ab ip̄is percepimus voluerimus exponere. his forte qui negligentia ſua vl̓ remiſ ſiore ſtudiopuritatem hanc minus exꝑ ti ſunt. incredibilia vel impoſſibilia de­ſcripſiſſe credemur. Quemadmodū ꝑfecte purita tis ſtatū retinere poſſimꝰ C. xxi. Uem ſtatū ita tenere perpetuo poterimꝰ. ac nunqͣꝫ naturalem modū nec tēpus excedere ſuꝑiꝰ ꝯp̄henſum. ſi deum non ſolū ſecretorum actuū noſtroꝝ verumētiā cogitationuꝫ internarū diurnū parit̓ nocturnūqꝫ in­ſpectorem eſſe conſciuꝫ cogitemꝰ. ac ꝓ­omnibꝰ quę in noſtro corde ꝟſant̉ ſicut factis operibus noſtris rationē nos ei reddituros eſſe credamus Uſqꝫ ad quem modū poſſit in tegritatis corporis noſtri ꝑdu­ci. vel qd̓ indicium ſit ad puruꝫ mentis excocte Cap̄. xxij. Uc vſqꝫ igit̉ feſtinandū eſt no­bis. eo vſqꝫ adu̓ſus animi mo tus vel carnis incētiua pugnā dum. donec iſta carnis ꝯdicio neceſſita­tem naturę expleat. ſuſcitet volupta­tem. ꝯcreta exuberantiaꝫ ſine vllo pruri tu noxaqꝫ ꝓpellens. non pugnā ſuſcitās caſtitati Ceteꝝ mēs adhuc dormiēſ imaginū viſione deludit̉. nouerit ſe nec ad ītegrā ꝑfectionē caſtitatꝭ excoctā. Remedia curationis quibus ꝑfecta poſſit cordīs corporis noſtri puritas ꝑmanere. Ca. xxiij. Gitur vt illuſiones ne dor­mientibus quidem nobis ſub­repere valeant. equale modera tumqꝫ ſꝑ tenendū eſt ieiuniū Quiſqͥs menſura diſtrictionis excedit. neceſſe eſt vt modum qͦꝫ remiſſionis excedat Qua­inequalitate detentus ab hoc tranquilli tatis planiſſimo ſtatu ſine dubio reuoca bit̉. nunc qͥdē nimia inanitate defectus. nūc aūt cibꝰ ꝓpēſiore diſtētꝰ. īmuta