Liber. VI. tempore conquiſite. Si aūt fortior ſuper ueniēs vicerit eum. id eſt diabolus cogitationum conſenſu. arma eius diripiet in quibꝰ confidebat. id eſt memoriā ſcripturarum vel timorem dei. ⁊ ſpolia eius diuidet. ꝟtutum ſcꝫ merita per cōtraria vicia quęqꝫ diſpergens ¶ Ꝙ non laudem ſtudeamus ter ere caſtitatis. ſed effectum eius Cap̄. xiiij. exponere. T vt cuncta preteream quę in ſanctis ſcripturis ob laudē vir tutis huius inſerta ſunt. nō eī mihi ꝓpoſitum eſt laudem texere caſtitatis. ſed qualitateꝫ ip̄ius vel quemadmo dum acquiri vel cuſtodiri debeat. qͥ ve ſit finis eius. patrum traditionibꝰ explicare. vnam tantum mō ponaꝫ beati apoſtoli ſententiam. qua pateat qualit̓ illaꝫ theſſalonicenſibus ſcribens. ⁊ virtutibꝰ pretulerit vniuerſis. tali eam verbi nobi litate cōmendans. Ꝙ ſpecialiter caſtitatis virtus ab apoſtolo ſanctimonia nuncupetur. C. Cap̄. xv. Ec eſt inquit voluntas dei ſanctificatio veſtra. Et ne forte dubium nobis relinqueret vel obſcuꝝ qͥdnam ſanctificationē voluerit appellare. vtrum iuſticiam. an charitatem. an hu militatem. an patientiam. in omnibꝰ eī iſtis virtutibꝰ creditur acquiri ſanctificatio. infert ⁊ māifeſte deſignat qͥd proprie ſanctificationem voluerit appellare Hec eſt voluntas dei ſanctificatio vr̄a. vt abſtineatꝭ vos inqͥt a fornicatione. vt ſciat vnuſquiſqꝫ veſtrū vas ſuum poſſi dere in ſanctificatione ⁊ honore. nō ī paſione deſiderij ſicut ⁊ gētes quę ignorāt deū. Uides quibꝰ eam laudibꝰ ꝓſequatur. honoreꝫ vaſis id eſt corporꝭ noſtri. ⁊ ſanctificationem eam appellans Igitur econtrario qui in paſſione deſiderij eſt. ī ignominia ⁊ in immundicia cōſiſtit. et alienus a ſanctificatione verſatur. Tertio qͦꝫ poſt pauca īfert. rurſus ſanctimoniam eam pronunciās. Nō enim vocauit nos deus in ignominiā. ſed in ſancti ficationē Itaqꝫ q̄ hec ſpernit. non hoīeꝫ ſpernit ſed deū. qͥ etiā dedit ſpūm ſuū ſā ctum in nob̓. Auctoritatē qͦꝫ p̄cepto ſuo inuiolabilē iūxit. dicens. Qui hͦ ſpernit id eſt q̨̄ de ſanctimonia p̨̄fatꝰ ſum. non hoīem ſpernit. hoc eſt. me qͥ hͦ p̨̄cipio. ſed deum qͥ in me loquit̉. qui etiam ſpiritui ſuo ſancto cor nr̄m habitaculuꝫ deputa uit. Cernis ſimplicibꝰ ꝟbis ac purꝭ qui bus eam preconijs quantiſqꝫ extulerit laudibꝰ. pͥmum ꝟtuti huic ſanctificatio nem ꝓprie tribuendo. deinde ꝑ hāc aſſerens vas nr̄i corporꝭ ab immūdicia liberandum. tertio qd̓ abiecta ignominia et cōtumelia. in honore ſit ⁊ ſanctificatiōe manſuruꝫ. poſtremo q̨̄ ſumma eſt perfe cti premij ac beatitudinis remuneratio. ꝑ hanc habitatorem pectoris nr̄i ſanctū fore ſpūm deſignauit. De alio apoſtoli teſtimonio ſu per eadem ſanctimonia ¶ C. xvi. T licet ad finē libelli tēdat oratio. aliud adhuc ſil̓e huic p̄ter miſſū eiuſdē apl̓i teſtimoniū ponā. Ad hebreos nāqꝫ ſcribens. Pacē inquit ſectamini cū oībꝰ ⁊ ſanctimoniā. ſine qua nemo videbit deū. Hic qͦꝫ euidenter ſine ſanctimonia quā ſolet ītegritatem mentꝭ vel puritatē corporꝭ appella re. ꝓnunciauit deuꝫ penitus videri non poſſe. Siqͥdem ⁊ hic ſimilit̓ infert. eūdeꝫ ſenſum explanans. Ne quis fornicator aūt ꝓfanus vt eſau. Ꝙ ſpes ſublimioris premij debeat cuſtodia caſtitatis augere ¶ Cap̄. xvij. Taqꝫ quātū ſublime celeſteqꝫ eſt p̄miuꝫ caſtitatꝭ. tanto gͣuiori bus adu̓ſarioꝝ inſidijs laceſſitur. Et idcirco ꝓpenſiꝰ nob̓ eſt. nō ſoluꝫ ꝯtinentia corporꝭ verūetiā contritio cordis aſſiduis orationū gemitibꝰ adhibenda. vt clibanꝰ carnis nr̄e queꝫ rex babilo nius incētiuis ſuggeſtionū carnaliū ſuc cendere nō deſiſtit. deſcendente in corda noſtra rore ſanctiſpūs extinguatur.
