Liber VII. de ſpiritu philargyrie Incipit liber ſeptimus de ſpiri tu philargyrie. ap. primum Ertius no bis conflictus eſt ad uerſus philargyriam quam nos amoreꝫ peuniarū poſſumus appellare. peregrinum bellum ⁊ extra natu ram. nec aliunde in monacho ſumens principium. quā de corrupte ac torpide mentꝭ ignauia. ⁊ plerūqꝫ initio abrenun ciationis male arrepto. ⁊ erga deuꝫ tepido amore fundato. Cetera nanqꝫ viciorum incitamenta humane inſerta nature. velut ingenita videntur in nobis habere prīcipia. ⁊ quodammō inuiſcerata carni. ipſiqꝫ propemodum coeua natiuitati diſcretioneꝫ boni maliqꝫ p̨̄ueniūt. et licet prima arripiant hominem. longo tamen labore vincuntur. Ꝙ ꝑnicioſus ſit morbus phi largyrie ¶ Ca. ij. Ic vero morbus poſterius ſuꝑ ueniens ⁊ extrinſecus accedens animę. quanto facilius caueri poteſt ac reſpui. tanto neglectus et intro miſſus ſemel cordi ſit pernicioſior cūctis difficiliuſqꝫ ꝓpellitur. Malorum nāqꝫ omnium efficitur radix multiplices fructificans fomites vitiorum. Que nobis in vitijs naturalibꝰ ſit vtilitas Cap̄. iij. Tputa carnis ſimplices motꝰ. nonne videmus non ſolum in pueris in quibus adhuc inno cētia boni maliqꝫ preuenit diſcretionē veruꝫ in paruulis atqꝫ lactentibꝰ: Qui cum ne initium quidem vllius libidinis in ſemetip̄is habeant. motus carnis naturali incitamento ſibi ineſſe deſignant Irę quoqꝫ aculeos truces nonne ſimiliter in paruulis iam vigere conſpicimus ⁊ anteqͣꝫ patientię virtutem agnoſcant. iniurijs eos cernimus commoueri. ⁊ ver borum ſentire etiam ꝑ iocum iniurias. in rogatas: ac nonnunqͣꝫ cuꝫ deſint vires. voluntas tamen vltionis ira inſtigante non deeſt. Nec hoc dico ꝙ vocem naturam conditionis in culpam. ſed ꝙ aſſeram motus hos qui ꝓcedunt ex nobis quoſdam quidem vtilitatis cauſa nob̓ inſertos. quoſdam vero negligentie vicio ac male voluntatis arbitrio extrinſe cus introductos. Hi nāqꝫ quos ſupra diximus motus carnales ob reparatio. nem ſobolis ⁊ poſteritatis ꝓpaginem ſu ſcitādam. vtiliter ſunt corpori noſtro ꝓuidentia creatoris inſerti. non ad ꝑpetrā da ſtuprorum flagicia ⁊ adulteria q̨̄ legꝭ etiam auctoritate damnant̉. Irę etiam aculeos nonne ſaluberrime nobis intelligimus attributos. vt noſtris vicijs ⁊ erroribus iraſcētes. virtutibus potius ac ſpiritalibꝰ ſtudijs occupemur. omnē charitatem deo. ⁊ patientiam noſtris fratri bus exhibētes. Triſticie qͦꝫ vtilitas qͣnta ſit nouimus. quę inter cetera vicia cū in contrarium affectū eſt mutata connumeratur. Eſt enī ⁊ ſcd̓m dei timoreꝫ perneceſſaria. ⁊ ſcd̓m ſeculū admodum pernicioſa. vt docet apl̓us dicens. Quę enī ſcd̓m deum eſt triſticia: penitentiā ad ſa lutem ſtabilem operatur. ſeculi autem triſticia mortem operatur Ꝙ ineſſe nobis quedam naturalia vicia ſine creatoris dica mus iniuria Cap̄. iiij. On ergo ſi dixerimus hos motus a creatore inſertos nobis exeo culpabilis ille videbit̉. ſi nequiter his abuſi maluerimꝰ eos ad noxia potiꝰ miniſteria detorquere. ⁊ velimꝰ ꝓ infructuoſis ⁊ ſecularibꝰ lueris. nō ꝓ ſalutari penitentia ⁊ vicioruꝫ correctiōe triſtari. vel certe ſi non nobiſmetip̄is vti liter. ſꝫ ꝯtra interdictuꝫ dn̄i nr̄is fratribꝰ iraſcamur. velut ſi ferrum quis ad neceſ ſarium ⁊ vtile miniſteriū contributū ad necem voluerit inſontiū retorquere. nō ex hͦ infamabit materie ꝯditorē. ſi qd̓ ille ad vſum bn̄ viuuendi aptū ac neceſſariū p̄ſtitit. iſte hoc vſus eſt ad nocendum E
