Liber. VII. ¶ De vitijs quę extra naturalem motum noſtro vicio contrahū¶ Cap. v. tur. Icimus tamen quędam vitia ſine vlla precedēte naturali occaſione concreſcere. ſꝫ ſoliꝰ corrupte ac male voluntatis arbitrio. vt eſt inuidia ipſaqꝫ etiam philargyria. q̨̄ cuꝫ nulla habeāt in nobis de naturali inſtictu principia. extrinſecus cōtrahuntur. Que tamē quantū facilia ſunt ad cauēdum ⁊ oportuna ad declinandum. tātū occupatam mentem atqꝫ poſſeſſam miſe ram faciūt. vixqꝫ ad ſanitatis concedūt remedia ꝑuenire. ſiue qd̓ a dn̄o nō merētur curari celeri medicina qui ab his ſau ciati ſunt quę vl̓ ignorare vel vitare vl̓ facillime vicere potuerūt. vel certe quod male fundati virtutum ſtructuram ⁊ ꝑfectionis ſuſcipere culmen indigni ſunt. ¶ Receptus ſemel philargyrie morbus qͣꝫ difficile pellatur Cap̄. vi. Uamobrem nulli vilis deſpe ctuſqꝫ videatur hic morbus. qͥ ſicut poteſt perfacile declinari. ita ſi quemqͣꝫ poſſederit ad ſanitatis remedia vix ꝑuenire concedit. Receptaculum nanqꝫ eſt viciorū malorūqꝫ omniū radix. ⁊ inextricabilis nequitie fomes et ficitur dicente apl̓o. Radix oīm malorū eſt philargyria. id eſt amor pecunie. ¶ Quibus vicijs philargyria generetur. vel quantoꝝ malorum ſit eadem ꝓcreatrix. ¶ Ca. vij. Ec igitur cū remiſſaꝫ tepidāqꝫ poſſederit monachi mentē. primitus eū in exigua ſumma ſollicitās. iuſtos quoſdam ⁊ velut rationa biles ei colores ob quos vel reſeruare ſibi aliquid pecunie debeat vel parare deſcribit. Nam ⁊ ea que prebent̉ in monaſterio queritur non eſſe ſufficientia. et ſa nō robuſtoqꝫ corpore vix poſſe tolerari. Quid faciendum ſi valitudo mala carnis emerſerit. ⁊ reconditum nō fuerit ali quid peculiare quo ſuſtentet̉ infirmitas. Preſtitionē mōaſterij eē ꝑtenuē. ⁊ negligētiā erga egrotātes maximā. Si ꝓpriū aliquid non fuerit quo cura corpori valeat adhiberi miſere eſſe moriendū Ip̄m etiam veſtimentū non ſufficere qd̓ p̄bet̉. niſi ꝓcurauerit vnde ſibi alid̓ valeat ex hiberi. Poſtremo nec diu poſſe in eodē loco vel monaſterio cōmorari. et niſi parauerit ſibi viatici ſumptus. euectiōiſqꝫ tranſmarine mercedem. nō poſſe cuꝫ vo luerit tranſmigrare. et neceſſitate inopie coartatum. laborioſaꝫ ac miſerabilē abſqꝫ vllo profectu vitam iugiter toleraturum. inopem ſe qͦꝫ ſemꝑ ac nudum nō ſine imꝓperio aliena ſubſtantia ſuſtentan dum. Itaqꝫ cum huiuſcemōi cogitationibus laqueauerit mentem. qualit̓ vnū ſaltem denarium acquirere poſſit excogitat. Tunc peculiare opus quod exerceat abbate inſcio ſollicita mente perquirit. Qd̓ vendens clam et optato tandeꝫ po titus nummo. qualiter eū duplicet acriꝰ vehementiuſqꝫ torquetur. vbi reponat cui ve illum credat ambiguus. Deinde quid ex eo coemere. qualiqꝫ eum cōmercio valeat duplicare. cura grauiore diſtenditur. Cunqꝫ illi ⁊ hoc ex voto ceſſe rit. auidior fames accreſcit auri. tātoqꝫ vehementius ſuſcitatur. quanto etiam ſumma lucri maior apponitur. Cum pe cunie etenī incremento rabies cupidita tis augetur. Tum deinde vita longeua ꝓmittitur. ſenectus incurua. īfirmitates diuerſe atqꝫ prolix. quę niſi maior ſum ma in iuuentute fuerit preparata tolera bili in ſenecta non poſſint. Agitur itaqꝫ infelix aīma ſerpentinis nexibus obliga ta. dum materiam male ꝯcreta nequio. re cura concupiſcit augere. peſtem ſibi qͣ dirius inflammetur ip̄a parturiens. to taqꝫ lucri cogitatione poſſeſſa. nihil aliud reſpicit cordis intuitu qͣꝫ vnde pecuniam parare valeat. ꝑ quā poſſit de mo naſterij diſciplina qͣꝫtotius euolare. nul lam exhibens fideꝫ vbi potuerit nummi ſpes aliqua refulgere. Pro hac nō men dacij. non periurij. non furti facinus ad
