De cōcupiſcētia carnis et ſpūsmā perfectionē ꝑ hoc apprehēderimꝰ. remiſſiores deinceps erga emūdationē ceterarū paſſionū lentioresqꝫ reddamur.⁊ inter vtraqꝫ detenti graduꝫ ſpiritalisꝓfectus aſſeqͥ neq̄amus. exiſtimātes adꝑfectionē nob̓ abūde ſufficere. ꝙ exteriore hoīe videamur de ꝯuerſatiōe mundihuiꝰ ac voluptatibꝰ ſegregari. vel ꝙ immunes ſumus a corruptela et cōmixtione carnali. et ita inuēti in illo tepido ſtatu. qͥ deterrimꝰ iudicat̉. euomendos nosex ore dn̄i ẜm eius ſnīaꝫ nouerimꝰ ita dicentis. Utinā calidus eſſes aut frigidꝰ.nūc aūt tepidus es ⁊ incipiā te euomereex ore meo. Nec īmerito eos dn̄s qͦs iamviſceribꝰ receꝑat charitatis. noxios ⁊ tepefactos. cū qͣdā cōuulſiōe pectoris ſuieuomēdos eē ꝓnūciat. qͥ cū ſalutarē qd̓āmodo ei potuiſſent prebere ſb̓am. euelliab eius viſceribꝰ maluerūt. tāto deteriores effecti illis qͥ nūqͣꝫ. ori dn̄i illati ſuntcibis. qͣnto id qd̓ nauſea cōpellēte ꝓijcimus odibilius deteſtamur. Quicqͥd eīfrigidū eſt. etiā ore ſuſceptū vertit̉ in caloreꝫ. ⁊ ſalutifera ſuauitate percipit̉. qd̓aūt ſemel vicio tēporis abiectū eſt. nō dicā labijs admouere. ſꝫ eitā eminꝰ ītueri ſine ingenti horrore nō poſſumus. Rectiſſime ergo ꝓnūciatur eſſe deterior. qꝛ facilius ad ſalutarē ꝯuerſationē ac ꝑfectionis faſtigiū carnalis qͥs id eſt ſecularꝭ vl̓gētilis accedit. qͣꝫ is qͥ profeſſus monachū. nec tn̄ viā perfectionis arripiēs ẜmregulaꝫ diſciplinę. ab illo ſemel ſpiritaliferuore ſegnis diſceſſit. Ille nāqꝫ corporalibꝰ ſaltē vicijs hūiliatus atqꝫ īmūdūſe ſentiēs ꝯtagione carnali. ad fontē vere purificatiōis ac perfectionis culmenqn̄qꝫ cōpūctꝰ accurrit. ⁊ horreſcēs illuꝫin quo eſt infidelitatis gelidiſſimū ſtatūſpiritus ardore ſuccēſus ad perfectionēfacilius cōuolabit. Nā qͥ ſemel vt diximus tepido exorſus initio monachi cepit abuti vocabulo. nec tn̄ hūilitate acferuore quo debuit iter huius ꝓfeſſiōisarripuit. infectus ſemel hac miſerabililue ⁊ in ea qd̓āmodo reſolutꝰ. nec ex ſevlteriꝰ ꝑfecta ſape. nec alteriꝰ poterit monitis erudiri. Dicit eī in corde ſuo ẜm illā ſnīam. qꝛ diues ſum ⁊ locuples. ⁊ nullius egeo. Cui illud qͦꝫ qd̓ ſb̓ſequit̉ conſequēter aptabit̉. tu aūt es miſer ⁊ miſerabilis. ⁊ pauꝑ ⁊ cecus ⁊ nudꝰ. ī eo factꝰetiā ſeculari deterior. ꝙ nec miſerū ſe neccecū ac nudū aūt emēdatione dignū. velegere monitis alicuius aut inſtitutionecognoſcit. et ob hoc nec exhortationē qͥdem vllaꝫ verbi ſalutaris admittit. nō ītelligēs ip̄e monachi ſe noīe pregrauariac depͥmi opinione cūctoꝝ. qua dū creditur ab oībꝰ ſanctus. et velut dei famulus colit̉. neceſſe eſt vt in futuro vehemētiori iudicio peneqꝫ ſubdat̉. Poſtremoqͥd diutiꝰ immoramur ī his q̨̄ nobis experimēto ſatis cōꝑta ſunt ac ꝓbata. Frequēter enī vidimus de frigidis atqꝫ carnalibꝰ.i. d̓ ſecularibꝰ ac paganis. ad ſpiritalē perueniſſe feruorē. de tepidis atqꝫaīalibꝰ omnino n̄ vidimꝰ. Quos etiā ꝑꝓphetā ita legimꝰ dn̄m deteſtari. vt ſpiritalibꝰ viris atqꝫ doctoribꝰ p̄cipiatur. vtab eis monēdis docēdiſqꝫ diſcedāt. ⁊ nequaqͣꝫ velut in ſterili atꝫ īfructuoſa tera noxijſqꝫ ſentibꝰ occupata. ſemē verbiſalutaris expendant. ſꝫ vt ꝯtēnentes eaꝫnouā potius excolāt terra.i. erga paganos ac ſeculares omnē doctrine culturāac verbi tranſferāt ſalutaris inſtantiaꝫqd̓ ita legit̉. Hec dicit dn̄s viro iuda ethabitatoribꝰ hieruſalē. Nouate nouale. et nolite ſerere ſuꝑ ſpinas.¶ De male abrenūciātibus. c.xx.Eniqꝫ qd̓ pudet dicere ita pleroſqꝫ abrenūciaſſe cōſpicimusvt nihil āplius immutaſſe deanterioribus vicijs ac moribꝰ cōprobētur. niſi ordineꝫ tantūmodoatqꝫ habitū ſecularē. Nam ⁊ acquirerepecunias geſtiūt. qͣs nec ante poſſeder̄tvel certe quas habuerūt retinere nō deſinūt. aut qd̓ eſt lugubrius etiā amplifi.care deſiderāt. ſb̓ hoc pretextu. vel famulos ſꝑ exinde vel fratres alere ſe debere iuſtū eſſe contēdūt. vel certe obtētu congre