De cōcupiſcētia carnis et ſpūs perfectionē hoc apprehēderimꝰ. re miſſiores deinceps erga emūdationē ce­terarū paſſionū lentioresqꝫ reddamur. inter vtraqꝫ detenti graduꝫ ſpiritalis ꝓfectus aſſeqͥ neq̄amus. exiſtimātes ad ꝑfectionē nob̓ abūde ſufficere. exterio re hoīe videamur de ꝯuerſatiōe mundi huiꝰ ac voluptatibꝰ ſegregari. vel im­munes ſumus a corruptela et cōmixtio­ne carnali. et ita inuēti in illo tepido ſta­tu. deterrimꝰ iudicat̉. euomendos nos ex ore dn̄i ẜm eius ſnīaꝫ nouerimꝰ ita di centis. Utinā calidus eſſes aut frigidꝰ. nūc aūt tepidus es incipiā te euomere ex ore meo. Nec īmerito eos dn̄s qͦs iam­viſceribꝰ receꝑat charitatis. noxios te­pefactos. qͣdā cōuulſiōe pectoris ſui euomēdos ꝓnūciat. ſalutarē qd̓ āmodo ei potuiſſent prebere ſb̓am. euelli ab eius viſceribꝰ maluerūt. tāto deterio­res effecti illis nūqͣꝫ. ori dn̄i illati ſunt cibis. qͣnto id qd̓ nauſea cōpellēte ꝓijci­mus odibilius deteſtamur. Quicqͥd frigidū eſt. etiā ore ſuſceptū vertit̉ in ca loreꝫ. ſalutifera ſuauitate percipit̉. qd̓ aūt ſemel vicio tēporis abiectū eſt. di­ labijs admouere. ſꝫ eitā eminꝰ ītueri ſi ne ingenti horrore poſſumus. Rectiſ­ſime ergo ꝓnūciatur eſſe deterior. qꝛ faci lius ad ſalutarē ꝯuerſationē ac ꝑfectio­nis faſtigiū carnalis qͥs id eſt ſecularꝭ vl̓ gētilis accedit. qͣꝫ is profeſſus mona­chū. nec tn̄ viā perfectionis arripiēs ẜm regulaꝫ diſciplinę. ab illo ſemel ſpiritali feruore ſegnis diſceſſit. Ille nāqꝫ corpo­ralibꝰ ſaltē vicijs hūiliatus atqꝫ īmūdū ſe ſentiēs ꝯtagione carnali. ad fontē ve­re purificatiōis ac perfectionis culmen­qn̄qꝫ cōpūctꝰ accurrit. horreſcēs illuꝫ in quo eſt infidelitatis gelidiſſimū ſtatū ſpiritus ardore ſuccēſus ad perfectionē facilius cōuolabit. ſemel vt dixi­mus tepido exorſus initio monachi ce­pit abuti vocabulo. nec tn̄ hūilitate ac feruore quo debuit iter huius ꝓfeſſiōis arripuit. infectus ſemel hac miſerabili lue in ea qd̓āmodo reſolutꝰ. nec ex ſe vlteriꝰ ꝑfecta ſape. nec alteriꝰ poterit mo nitis erudiri. Dicit in corde ſuo ẜm il­ ſnīam. qꝛ diues ſum locuples. nul lius egeo. Cui illud qͦꝫ qd̓ ſb̓ſequit̉ con­ſequēter aptabit̉. tu aūt es miſer miſe­rabilis. pauꝑ cecus nudꝰ. ī eo factꝰ etiā ſeculari deterior. nec miſerū ſe nec cecū ac nudū aūt emēdatione dignū. vel egere monitis alicuius aut inſtitutione cognoſcit. et ob hoc nec exhortationē qͥ­dem vllaꝫ verbi ſalutaris admittit. ī telligēs ip̄e monachi ſe noīe pregrauari ac depͥmi opinione cūctoꝝ. qua cre­ditur ab oībꝰ ſanctus. et velut dei famu­lus colit̉. neceſſe eſt vt in futuro vehemē­tiori iudicio peneqꝫ ſubdat̉. Poſtremo qͥd diutiꝰ immoramur ī his q̨̄ nobis ex­perimēto ſatis cōꝑta ſunt ac ꝓbata. Fre quēter enī vidimus de frigidis atqꝫ car­nalibꝰ.i. ſecularibꝰ ac paganis. ad ſpi­ritalē perueniſſe feruorē. de tepidis atqꝫ aīalibꝰ omnino vidimꝰ. Quos etiā ꝓphetā ita legimꝰ dn̄m deteſtari. vt ſpiri talibꝰ viris atqꝫ doctoribꝰ p̄cipiatur. vt ab eis monēdis docēdiſqꝫ diſcedāt. ne quaqͣꝫ velut in ſterili atꝫ īfructuoſa te­ra noxijſqꝫ ſentibꝰ occupata. ſemē verbi ſalutaris expendant. ſꝫ vt ꝯtēnentes eaꝫ nouā potius excolāt terra.i. erga paga­nos ac ſeculares omnē doctrine culturā ac verbi tranſferāt ſalutaris inſtantiaꝫ qd̓ ita legit̉. Hec dicit dn̄s viro iuda et habitatoribꝰ hieruſalē. Nouate noua­le. et nolite ſerere ſuꝑ ſpinas. De male abrenūciātibus. c.xx. Eniqꝫ qd̓ pudet dicere ita ple­roſqꝫ abrenūciaſſe cōſpicimus vt nihil āplius immutaſſe de anterioribus vicijs ac mori­bꝰ cōprobētur. niſi ordineꝫ tantūmodo atqꝫ habitū ſecularē. Nam acquirere pecunias geſtiūt. qͣs nec ante poſſeder̄t vel certe quas habuerūt retinere de­ſinūt. aut qd̓ eſt lugubrius etiā amplifi. care deſiderāt. ſb̓ hoc pretextu. vel famu­los ſꝑ exinde vel fratres alere ſe debere iu­ſtū eſſe contēdūt. vel certe obtētu congre­