Collatio quinta Abbatis Serapionis Cto ſunt pͥncipalia vicia hu­manū infeſtāt genus.i. primuꝫ caſtrimargia qd̓ ſonat ventris ingluuies. Scd̓m fornicatio. Tertiū fi­largiria. id ē auaricia ſiue amor pecuni­Quartū ira. Quītū triſtitia. Sextū acci dia. id ē anxietas ſiue tediū cordīs. Se­timū cenodoxia. id ē iactantia ſeu vana gloria. Octauū ſuperbia. De duobus viciorū generibus et efficiētia eorū quadri partita Cap̄. iij. Orū igitur vicioꝝ genera ſunt duo. Aut enī naturalia ſunt vt caſtrimargia. aut extra naturā vt filargiria. Efficientia vero quadrip­tita eſt. Quedā enī ſine actōe carnali ſummari poſſunt. vt eſt caſtrimargia fornicatio. quedā ꝟo etiā ſine vlla cor poris actiōe cōplētur. vt eſt ſuꝑbia ce­nodoxia. nōnulla cōmotiōis ſuę cās ex trīſecus accipiunt. vt eſt filargiria ira­alia vero inteſtīs motibꝰ excitant̉. vt eſt accidia atqꝫ triſticia. Recapitulatio de caſtrimargie et fornicationis paſſione et cu­ratione earū. Cap̄. iiij. T vt hec eadē diſputatiōe qͣn­ poſſumus ſolū breui ſꝫ eti am ſcripturaꝝ teſtimonijs ma nifeſtiora reddamꝰ. caſtrimargia forni catio naturaliter nobis inſint. nūqͣꝫ etiā ſine vllo aīę incitamēto ſoliuſ inſtigatione ac pruritu carnis oriūtur. materia tn̄ vt cōſummētur egent extrin­ſecus. et ita in effectū corporali actione ueniūt. Unuſquiſqꝫ tēptat̉ propria cōcupīa. deinde cōcupiſcētia cuꝫ fuerit cōcepta pariet peccatū. Peccatū ꝟo fuerit cōſummatū generat mortē. Nam nec pͥmus adā per caſtrimargiaꝫ decipi potuit niſi eſce materiā habēs in ꝓmptu abuſus ea fuiſſet illicite. nec ſcd̓s ſine cu­iuſdā materie illicitatiōe temptatur dicitur ei. ſi filiꝰ dei es dic vt lapides iſti panes fiāt. Fornicatio qͣꝫ niſi per corpꝰ ꝑficiat oībꝰ patet. ita de ſpū dicē te deo ad btm̄ iob. Et ꝟtꝰ eius in lūbis ptās eiꝰ ſuꝑ vmbilicū ventrꝭ. Ideoqꝫ ſpālit̉ duo q̨̄ mīſterio carnis explēt̉. ex tra illā ſpiritalē aīę curā egēt peculiari etiā ꝯtinētia corꝑali. Siqͥdē ad retūden dos hoꝝ ſtimulos ſufficit mētis intē tio. vt nōnūqͣꝫ ſolet adu̓ſus irā ſeu triſti ciā ceteraſqꝫ fieri paſſiōes. qͣs etiaꝫ ſine vlla carnis afflictione ſola nouit expug nare mētis īduſtria. niſi etiaꝫ caſtigatio corꝑalis acceſſerit. ieiunijs. vigilijs et oꝑis ꝯtritione ꝑficit̉. hiſqꝫ fuerit remo­tio localis adiūcta. qꝛ ſicut āboꝝ vicio­id ē aīe corꝑis generant̉. ita ſuꝑari niſi vtriuſqꝫ labore poter̄t. Et licet beat apl̓s oīa vicia generalit̓ ꝓnūciauerit carnalia. ſiqͥdē inimicitias iras atꝫ he reſes inter cetera carnis oꝑa nūerauerit nos tn̄ ad illoꝝ curatiōes atꝫ nat̉as di­ligētiꝰ colligendas duplici ea diuiſione diſtīguimꝰ. Naꝫ ex his q̄dā dicimꝰ eſſe carnalia. q̄dā ꝟo ſpiritualia. et illa qͥdē carnalia q̨̄ ſpāl̓r ad fotū ad ſenſuꝫ ꝑ­tinēt carnis. qͥbꝰ illa ita delectat̉ ac paſci­tur. vt etiā qͥetas īcitet mētes. inuitaſqꝫ eas nōnūqͣꝫ ꝑtrahat ad ſuę volūtatꝭ aſ­ſenſū. De qͥbꝰ btūs apl̓us. In qͥbꝰ ait et nos oēs aliqn̄ ꝯu̓ſati ſumꝰ in deſiderijs carnis nr̄e faciētes volūtatē carnis co­gitationū. eramus natura filij ire ſicut ceteri. Spiritalia vero dicimus q̨̄ in­ſtinctu anime ſolius orta. ſoluꝫ nihil voluptatis conferūt carni. ſed etiā gra­uiſſimis eam lāguoribus afficiētia. mi­ſerrime iocunditatis paſtu animā tātu­nutriunt egrotantem. Et idcirco hec qͥ­dem ſimplici cordis indigent medicina. quę autem carnalia ſunt non niſi dupli ci quemadmodum diximus ad ſanita­tem curatione perueniūt. Unde purita­ ſtudentibꝰ plurimū confert. vt harum naturaliū paſſionū ipſas materias ſibi primitus ſubtrahāt. quibꝰ poteſt vel oc­caſio vel recordatio earūdem paſſionū egrotāti adhuc anime generari. Neceſ­ſe eſt enī vt morbo duplici. duplex adhi