Collatio quinta Abbatis Serapionis Cto ſunt pͥncipalia vicia q̄ humanū infeſtāt genus.i. primuꝫ caſtrimargia qd̓ ſonat ventris ingluuies. Scd̓m fornicatio. Tertiū filargiria. id ē auaricia ſiue amor pecuniQuartū ira. Quītū triſtitia. Sextū acci dia. id ē anxietas ſiue tediū cordīs. Setimū cenodoxia. id ē iactantia ſeu vana gloria. Octauū ſuperbia. ¶ De duobus viciorū generibus et efficiētia eorū quadri partita ¶ Cap̄. iij. Orū igitur vicioꝝ genera ſunt duo. Aut enī naturalia ſunt vt caſtrimargia. aut extra naturā vt filargiria. Efficientia vero quadriptita eſt. Quedā enī ſine actōe carnali cō ſummari nō poſſunt. vt eſt caſtrimargia ⁊ fornicatio. quedā ꝟo etiā ſine vlla cor poris actiōe cōplētur. vt eſt ſuꝑbia ⁊ cenodoxia. nōnulla cōmotiōis ſuę cās ex trīſecus accipiunt. vt eſt filargiria ⁊ iraalia vero inteſtīs motibꝰ excitant̉. vt eſt accidia atqꝫ triſticia. Recapitulatio de caſtrimargie et fornicationis paſſione et curatione earū. ¶ Cap̄. iiij. T vt hec eadē diſputatiōe qͣntū poſſumus nō ſolū breui ſꝫ eti am ſcripturaꝝ teſtimonijs ma nifeſtiora reddamꝰ. caſtrimargia ⁊ forni catio cū naturaliter nobis inſint. nā nō nūqͣꝫ etiā ſine vllo aīę incitamēto ſoliuſ inſtigatione ac pruritu carnis oriūtur. materia tn̄ vt cōſummētur egent extrinſecus. et ita in effectū corporali actione ꝑ ueniūt. Unuſquiſqꝫ eī tēptat̉ propria cōcupīa. deinde cōcupiſcētia cuꝫ fuerit cōcepta pariet peccatū. Peccatū ꝟo cū fuerit cōſummatū generat mortē. Nam nec pͥmus adā per caſtrimargiaꝫ decipi potuit niſi eſce materiā habēs in ꝓmptu abuſus ea fuiſſet illicite. nec ſcd̓s ſine cuiuſdā materie illicitatiōe temptatur cū dicitur ei. ſi filiꝰ dei es dic vt lapides iſti panes fiāt. Fornicatio qͣꝫ ꝙ nō niſi per corpꝰ ꝑficiat oībꝰ patet. ita de hͦ ſpū dicē te deo ad btm̄ iob. Et ꝟtꝰ eius in lūbis ⁊ ptās eiꝰ ſuꝑ vmbilicū ventrꝭ. Ideoqꝫ hͦ ſpālit̉ duo q̨̄ mīſterio carnis explēt̉. ex tra illā ſpiritalē aīę curā egēt peculiari etiā ꝯtinētia corꝑali. Siqͥdē ad retūden dos hoꝝ ſtimulos nō ſufficit mētis intē tio. vt nōnūqͣꝫ ſolet adu̓ſus irā ſeu triſti ciā ceteraſqꝫ fieri paſſiōes. qͣs etiaꝫ ſine vlla carnis afflictione ſola nouit expug nare mētis īduſtria. niſi etiaꝫ caſtigatio corꝑalis acceſſerit. q̄ ieiunijs. vigilijs et oꝑis ꝯtritione ꝑficit̉. hiſqꝫ fuerit remotio localis adiūcta. qꝛ ſicut āboꝝ vicioid ē aīe ⁊ corꝑis generant̉. ita ſuꝑari niſi vtriuſqꝫ labore nō poter̄t. Et licet beat apl̓s oīa vicia generalit̓ ꝓnūciauerit eē carnalia. ſiqͥdē inimicitias ⁊ iras atꝫ he reſes inter cetera carnis oꝑa nūerauerit nos tn̄ ad illoꝝ curatiōes atꝫ nat̉as diligētiꝰ colligendas duplici ea diuiſione diſtīguimꝰ. Naꝫ ex his q̄dā dicimꝰ eſſe carnalia. q̄dā ꝟo ſpiritualia. et illa qͥdē carnalia q̨̄ ſpāl̓r ad fotū ⁊ ad ſenſuꝫ ꝑtinēt carnis. qͥbꝰ illa ita delectat̉ ac paſcitur. vt etiā qͥetas īcitet mētes. inuitaſqꝫ eas nōnūqͣꝫ ꝑtrahat ad ſuę volūtatꝭ aſſenſū. De qͥbꝰ btūs apl̓us. In qͥbꝰ ait et nos oēs aliqn̄ ꝯu̓ſati ſumꝰ in deſiderijs carnis nr̄e faciētes volūtatē carnis ⁊ cogitationū. ⁊ eramus natura filij ire ſicut ⁊ ceteri. Spiritalia vero dicimus q̨̄ inſtinctu anime ſolius orta. nō ſoluꝫ nihil voluptatis conferūt carni. ſed etiā grauiſſimis eam lāguoribus afficiētia. miſerrime iocunditatis paſtu animā tātunutriunt egrotantem. Et idcirco hec qͥdem ſimplici cordis indigent medicina. quę autem carnalia ſunt non niſi dupli ci quemadmodum diximus ad ſanitatem curatione perueniūt. Unde puritatē ſtudentibꝰ plurimū confert. vt harum naturaliū paſſionū ipſas materias ſibi primitus ſubtrahāt. quibꝰ poteſt vel occaſio vel recordatio earūdem paſſionū egrotāti adhuc anime generari. Neceſſe eſt enī vt morbo duplici. duplex adhi