Seite

Collatio quinta Abbatis Serapionis hominē ſil̓r in ceteris illudendum. ſi euꝫ in illis quibꝰ priorē deiecerat ſenſiſſet eli ſum. Uerū ei ſcd̓m iam morbū qͥ dera­dice principalis vicij pullularat. primo certamine cōfutatus inferre nō potuit. Uidebat eī nullatenus eū initialē cau­ſam egritudinis huiꝰ ſuſcepiſſe. erat ſuperfluū ſperari ab eo fructū peccati cu­ius eum ſemina vel radices nullomodo recepiſſe cernebat. Licet ẜm lucam qui poſtremā temptationē illam ponit. qua dicitur. Si filius dei es mitte te deoruꝫ hec ſuperbie paſſio poſſit intelligi. ita vt illa ſuꝑior quā matheus tertiā ponit. in qua iuxta predictū lucam euangeliſtaꝫ omnia ei regna mūdi in pūcto temporis oſtendens diabolus repromittit. accipi­atur paſſio filargirie. ꝙ ſcilicꝫ poſt caſtri margie victoriā fornicationē eū tempta re nō preualens ad filargiriā tranſierit qͣm radicē maloꝝ oīm nouerat. in qͣ iteꝝ ſuperatus. nullū ei viciū ex his q̨̄ ſeque­bātur eam auſus ē ingerere. quippe quę nouerat de eius radice ac fomite pullu­lare. ad extremā ſuperbie tranſierit paſ­ſionē. qua nouerat etiā perfectos quoſ­qꝫ deuictis om̄ibus vicijs poſſe pulſari qua etiā vel ſeip̄m cum eſſet vt lucifer vl­cōplures alios abſqꝫ vllo incitamento precedentiū paſſionū de celeſtibꝰ memi­nerat corruiſſe. Iuxta hūc ergo quē pre­diximus ordinē qui ab euangeliſta luca deſcribit̉. etiā ip̄a illa illicitatio ⁊ figura temptationū quibꝰ vel illū primū vl̓ iſtū ſcd̓m adam callidiſſimꝰ aggreditur in­imicus elegantiſſime cōgruit. Illi nāqꝫ dicit. aperiētur oculi veſtri. huic oſtēdit om̄ia regna mūdi et gloriā eorū. Ibi di­cit. eritꝭ ſicut dij. h̓ dic̄. ſi filius dei es. De conſummatione cenodo­ie et ſuperbie ſine mīſterio cor­porali. Cap̄. vij. T vt de efficiētijs ceterarū qͣꝫ paſſionū quarū rōnem interci­dere nos expoſitio caſtrimargie vel dn̄ice temptationis neceſſario cōpu­lit. eodem quo ꝓpoſueramus ordine di­ſeramus. cenodoxia atqꝫ ſuperbia etiaꝫ ſine vllo conſummari ſolent miniſterio corporali. In quo enī egent actione car­nali. quę ꝓ concupiſcentia ⁊ voluntate ſola cōquirende laudis ⁊ hūane glorie conſequēde abunde ruinā generāt anī­captiuate. Aut quē effectū habuit cor­poralem predicti luciferi illius antiqua ſuperbia. niſi ꝙ eam tantūmodo aīo et cogitatione ꝯcepit. ita ꝓpheta cōmemo­rāte. Qui dicebas ī corde tuo. ī celū cō ſcendam ſuper aſtra dei ponā ſoliū meū aſcendam ſuper altitudinē nubiū. ero ſi milis altiſſimo. Qui ſicut huius ſuꝑbi­neminē habuit incentorem. ita ei ꝯſum­mationē criminis ruineqꝫ perpetue co­gitatio ſola perfecit. equidem cū affecta­te tyrannidis nulla fuerint opera ſubſe­cuta. De filargiria ꝙ extra naturā ſi­et quid interſit iter ipſam et na­turalia vicia. Cap̄. viij. Ilargiria ⁊ ira licet nō ſint vni us nature. nā prior extra natu­rā eſt. ſequēs vero originale vi­detur in nobis ſeminariū poſſidere. ſimi li tamē oriūtur modo. extrinſecus ſiqui­dem cauſas cōmotionis plerūqꝫ cōcipi. unt. Etenī frequēter hi qui adhuc infir­miores ſunt. vel irritatione. vel inſtinctu quorundam. in hec ſe corruiſſe vicia con querūtur. ac precipitatos ſe vl̓ ad iracū diā. vel ad filargiriā alioꝝ ꝓuocatione cauſantur. Ꝙ extra naturam ſit filargi­ria. hinc liquido ꝑuidetur. quia nec ori­ginale probatur in nobis habere prin­cipiū. nec de materia concipitur quę per tingit ad anime vel carnis participatio nem. viteqꝫ ſubſtantiam. Nihil eniꝫ ad vſum ac neceſſitatē nature cōmunis pre ter eſcam quotidianā ac potum certū eſt peruenire. relique vero vniuerſe materi­qͣntolibet ſtudio atqꝫ amore ſeruentur aliene tn̄ ab hūana indigentia etiaꝫ vſu vitę ip̄ius approbātur. ideoqꝫ hoc velut extra naturā exiſtens nō niſi tepidos ac