Seite
De oratione cū oraret expreſſit. Pr̄ ſi poſſibile eſt trā­ſeat a me calixiſte. verūtn̄ non ſicut ego volo ſed ſicut tu. cū vtiqꝫ eius a pr̄is vo luntate non diſcreparet voluntas. Ue­nerat enī ſaluare qd̓ ꝑierat. ⁊ dare aīam ſuam redemptionem ꝓ multis. de qͣ ip̄e dicit. Nemo tollit aīam meam a me. ſꝫ ego pono eam a meip̄o. Poteſtatem ha beo ponendi eā. ⁊ poteſtatē habeo iteruꝫ ſumendi eam. Ex cuiꝰ perſona ſuꝑ vni­tate voluntatꝭ ſue quaꝫ cum pr̄e iugiter poſſidebat. ꝑ beatum qͦꝫ dauid ī pſalmo triceſimonono ita cantatur. Vt facerē voluntatem tuam deus meꝰ volui. Nā ⁊ ſi de patre legimꝰ. Sic enī deus dilex­it mundū vt vnigenitū filium ſuum da ret. ⁊ de filio nichilominus inuenimus. qͥ dedit ſemetip̄m ꝓ peccatꝭ nr̄is. Et quē admodum de illo refertur. qui etiaꝫ pro prio filio ſuo nō pepercit ſed ꝓ nobis oī­bus tradidit eum. ita de iſto narrat̉. ob­latus eſt qꝛ ipſe voluit. Et ita patris ⁊ fi lij voluntas vna ꝑ omnia deſignat̉. vt etiam in ip̄o reſurrectionis dn̄ice ſacr̄o oꝑatio non diſſona fuiſſe doceat̉. Nam ſicut reſurrectionem corporꝭ eius patreꝫ operatum beatus apl̓us predicat dicēs. Et deum patreꝫ qui ſuſcitauit eū a mor tuis. ita filius ſuſcitaturum ſe templuꝫ ſui corporis ꝓteſtatur. Soluite inquiēs templum hoc. ⁊ ego in tribus diebꝰ ſuſci tabo illud Et idcirco his quę prediximꝰ exemplis dominicis eruditi. cunctas ob ſecrationes noſtras ſimili nos qͦꝫ debe­mus oratione concludere. ⁊ hanc voceꝫ cunctis petitionibꝰ noſtris ſemꝑ adiun­gere. verūtamen non ſicut ego volo ſꝫ ſi cut tu. Satis vero conſtat illū trine cur­uationis numerū qͥ ſolet in cōgregatiōe fratrum ad concludendam ſynaxim cele brari. eumqui intento animo nō ſuppli­cat obſeruare non poſſe. De oratione intra cubiculuꝫ ⁊ clauſo oſtio deferenda Ca. xxxv Nte omnia ſane illud euange­licum p̄ceptum diligentius ob­ſeruandum eſt. vt intrantes in cubiculum noſtrum clauſo oſtio noſtro oremus patrem noſtrum. quod a nobis ita implebitur. In tra noſtrum cubicl̓m ſupplicamꝰ. cū ab omniū cogitationuꝫ ſiue ſollicitudinum ſtrepitu cor noſtrū penitus ammouētes. ſecreto quodammō ac familiariter preces noſtras dn̄o reſe­ramus. Clauſo oramus oſtio. cum ſtri­ctis labijs omniqꝫ ſilentio ſupplicamꝰ. non vocum ſed cordium ſcrutatori. In abſcondito oramus qn̄ corde tantū ⁊ in­tenta mente petitiones noſtras ſoli pan dimus deo. ita vt ne ip̄e quidem aduer­ſe valeant poteſtates genus noſtrę peti­tionis agnoſcere. Propter quod cū ſū­mo eſt orandum ſilentio. non ſolum ne fratres aſtantes noſtris ſuſurrijs vel cla­moribus auocemus. ⁊ orantium ſenſus obſtrepamus. ſed vt ip̄os qͦꝫ inimicos noſtros qui orantibus nobis maxīe in­ſidiantur lateat noſtre petitionis inten­tio. Ita enim p̄ceptuꝫ illud implebimꝰ. ab ea quę dormit ī ſinu tuo cuſtodi clau ſtra oris tui. De vtilitate breuis et tacite ora tionis. Cap̄. xxxvi. B qd̓ frequenter quidē ſꝫ bre­uiter eſt orandum. ne immorā­tibus nobis locum vel tempꝰ ī ſerere aliquid noſtro cordi īſidiator poſ­ſit inimicus. Iſtud nanqꝫ eſt ſacrificiuꝫ verum. qꝛ ſacrificium deo ſpūs ꝯtritus. Hec ſalutaris oblatio. iſta ſunt pura li­bamina. iſtud ſacrificium iuſticie. iſtud ſacrificiū laudis. he ſunt vere ac pīgues hoſtie. iſta ſunt holocauſtomata medul­lata. quę contritis ⁊ humiliatis cordibꝰ offerunt̉. quęqꝫ hac qua diximus diſci­plina ⁊ intētione ſpūs exhibentes. effica­ci poterimus virtute cantare. Dirigat̉ oratio mea ſicut incenſum in conſpectu tuo. eleuatio manuum mearū ſacrificiū veſpertinum. Quod etiam nos oportu­na cōmonet deuotione perſoluere. hore ip̄ius ac noctis aduentus. de quo qͥdem licet ꝓ tenuitatis noſtrę menſura multa prolata videantur. diūqꝫ ſit protracta