Capitula Collatio X collatio. ſublimitate tn̄ ac difficultate materie paucꝭ admodū credīꝰ diſputatū His ſcī yſaac ẜmonibꝰ ſtupeſci potiꝰ qͣꝫ repleti. veſpertina ſynaxi celebrata ſopo re paululū mēbra laxauimꝰ. primoqꝫ di­luculo ſub placito pleniorꝭ tractatꝰ iteꝝ reu̓ſuri. ad noſtra diſceſſimꝰ. tam de pre ceptoꝝ acquiſitione qͣꝫ de ꝓmiſſoruꝫ ſa tietate gaudentes. Excellentiā ſiquideꝫ orationis nobis tm̄mō premonſtratam ordinē vero atqꝫ ꝟtutem qua etiam per petuitas eius vel acquirenda eſt vl̓ tenē­da. nec dum nos integre ꝑcepiſſe illiꝰ diſ­putationibus ſenſeramus. Explicit collatio prīa abbatis yſaac de oratione. Capitula collationis ſecunde eiuſdem ſe nis. Cap. primum. Roemium. ij De conſuetudine ſuꝑ ſi gnificatione paſce intra egipti ꝓuinciam retentatur iij De abbate ſerapione anthro­pomorfitarū hereſi quā ſimpli­citatis errore contraxit iiij De reditu noſtro ad abbatē yſa­ac inquiſitione erroris quem ſenex predictus incurrit Reſponſio de origine hereſeos ſu perius comprehenſe vi Quibꝰ ex cauſis vnicuiqꝫ noſtꝝ aūt humil̓ chriſtus ieſus. aut glorificatus appareat vij. In quo noſter finis ſeu perfecta beatitudo conſiſtat viij. Interrogatio ſuꝑ eruditiōe ꝑfe­ctionis. per quam poſſimus ad perpetua dei memoria ꝑuenire. ix Reſponſio de efficacia intellectꝰ. per experientiam colligitur x De inſtitutiōe or̄onis perpetue xi De ꝑfectione orationis ad quaꝫ predicta traditiōe cōſcenditur xij Interrogatio quemadmodū ſpi ritales cogitationes immobili ter teneantur xiij De mutabilitate cogitationum. xiiij Reſponſio quemadmodū ſtabi­litas cordis ſeu cogitationum poſſit acquiri. Expliciunt capitula. Incipit collatio ſecunda abbatis yſa­ac de oratione. Cap̄. primū. Nter hec anachoretarū inſtitu­ta ſublimia. quę vtcū qꝫ donante deo licet ī perito digeſta ſunt ſti Io. quiddam nos interſerere atqꝫ cōtexe re. quod velut pulchro corpori neuū q̨̄n dam videatur apponere. narratiōis ip ſius ordo compellit. qͣꝫqͣꝫ non dubitemꝰ ex ip̄o minimaꝫ inſtructionē ſuper­omnipotētis dei que in geneſi legit̉ ima gine. quibuſqꝫ ſimplicioribus conferen­dam. p̄ſertim cum tanti dogmatis cau­ſa ꝟtatur. vt error ſeu ignoratio eius ſi­ne ingenti blaſphemia. catholice fidei detrimento eſſe non poſſit. De conſuetudine quę ſuꝑ ſigni ficatione paſce intra egipti pro­uinciam retentatur Cap̄. ij. Ntra egipti regioneꝫ mos iſte antiqͣ traditione ẜuat̉. vt per­acto epiphaniorū die. quē ꝓuī­cie illius ſacerdotes vel dn̄ici baptiſmi. vel ẜm carnē natiuitatꝭ eſſe definiūt. id circo vtriuſqꝫ ſacr̄i ſolennitatē bifa­rie vt in occiduis ꝓuītijs. ſꝫ ſb̓ vna diei huiꝰ feſtiuitate ꝯcelebrat. epl̓e pontificis alexādrini vniu̓ſas dirigātur egipti eccl̓ias. qͥbꝰ initiū qͣdrageſime dies paſce ſolū ciuitates oēs ſꝫ et vniu̓ ſa mōaſteria deſignēt̉. Scd̓m huc igit̉ morē pꝰ dies admodū paucos qͣꝫ ſuꝑior abbate yſaac fuerat agitata collatio theophili p̨̄dicti vrb̓ ep̄i ſolēnes epl̓e mearunt. qͥbꝰ denūciatiōe paſcali ꝯͣ ineptam qͦꝫ antropomorphitarum here ſim longa diſputatiōe diſſeruit. eāqꝫ cō­pioſo ſermone deſtruxit. Qd̓ tanta eſt amaritudine ab vniuerſo ꝓpemodū ge­nere monachoruꝫ. totam ꝓuinciam