Seite
De oratione ieſus etiā ab his qͥ in ciuitatibꝰ ⁊ caſtel­ac viculis cōmorant̉.i. qui in actuali cō uerſatione ſunt atqꝫ in oꝑibus ꝯſtituti. ſed nō in illa claritate qua illis apparuit qui cū ip̄o poſſunt in p̄dicto ꝟtutū mō­te conſcendere.i. petro iacobo ⁊ iohanni Ita enī in ſolitudine ⁊ moyſi apparuit ⁊ helye locutus eſt. Qd̓ volens nr̄ dn̄s cō firmare ac ꝑfecte nobis relinquere puri­tatis exempla. et qͥdem cum ip̄e fons in­uiolabilis ſanctitatis ad obtinendā pu­ritatem ſeceſſionis adiutorio ac ſolitudi­nis bn̄ficio extrinſecus nō egeret. nō enī poterat vllis turbarū ſordibus puritatꝭ plenitudo maculari. nec contamīari hu­mano conſortio qͥ vniuerſa polluta mū­dat atqꝫ ſanctificat. ſeceſſit tn̄ ſolus in montē orare. ꝑ hoc ſcꝫ nos inſtruens ſue ſeceſſionis exemplo. vt ſi īterpellare nos quoqꝫ voluerimꝰ deum puro ⁊ integro­cordis affectu. ab omī inquietudīe ⁊ cō­fuſione turbarū ſimilit̓ ſecedamus. vt ī hoc corpore cōmorātes ad ſimilitudīem quandam illius beatitudinis q̨̄ in futu­ro repromittit̉ ſanctis. vel ex parte aliqͣ nos aptare poſſimus. ſitqꝫ nobis omīa ⁊ in omnibꝰ deus. In quo noſter finis ſeu ꝑfecta beatitudo conſiſtat. Cap. vij. Unc enī ꝑfecte cōſummabit̉ ī nobis illa noſtri ſaluatorꝭ or̄o qͣ pro ſuis diſcipulis orauit ad­patrem dicens. vt dilectio qua dilexiſti me ī eis ſit. ⁊ ip̄i ī nob̓. ⁊ iteꝝ. vt oēs vnū ſint. ſicut tu pater in me ⁊ ego in te. vt et ip̄i in nobis vnum ſint. qn̄ illa dei perfe­cta dilectio qua prior nos ille dilexit. in noſtri qͦꝫ tranſierit cordis affectum. hac dn̄ica oratione completa quā credimus nullomodo poſſe caſſari. Qd̓ ita fiet cuꝫ omnis amor: omne deſideriū: omne ſtu­dium: omīs conatus: oīs cogitatio nr̄a omne quod videmus. quod loquimur. quod ſperamus deus erit. illaqꝫ vnitas quę nunc eſt patris cum filio ⁊ filij cum patre in noſtrum fuerit ſenſum mēteſqꝫ tranſfuſa.i. vt quemadmodum nos ille ſincera ⁊ pura atqꝫ indiſſolubili diligit̉ charitate. nos qͦꝫ ei perpetua ⁊ inſeꝑabi­li charitate iungamur. ita ſcꝫ eidem co­pulati. vt quicqͥd ſperamꝰ. quicqͥd intel ligimꝰ. qͥcqͥnid loquimur deus ſit. in il­lum inquā peruenientes quem predixi­mus finem. quem idem dn̄s orans ī no­bis optat impleri. vt omnes ſint vnum ſicut nos vnum ſumus. ego in eis ⁊ tu ī me. vt ſint et ip̄i conſummati in vnum Et iterū. Pater quos dediſti mihi volo vt vbi ego ſum ⁊ ip̄i ſint mecum. Hec igit̉ deſtinatio ſolitarij. hec debet eſſe oīs intentio. vt imaginem future beatitudi­nis in hoc corpore poſſidere mereatur. et quodammō arram celeſtis illius cōuer­ſatōnis ⁊ glorie incipiat in hoc vaſculo preguſtare. Hic inqͣꝫ finis totius perfe­ctionis eſt. vt eo vſqꝫ extenuata mēs ab omni ſitu carnali ad ſpiritalia quotidie ſublimetur. donec omnis eius conuerſa­tio omnis volutatio cordis vna ⁊ iugis efficiatur oratio. Interrogatio ſuꝑ eruditione ꝑfectionis ꝑ quam poſſimus ad perpetua dei me­moriam peruenire. Cap̄. viij. Ermanus. Maior nob̓ ad p̄terite collationis illius ammi­rationem ob quā huc recurri­mus magnitudo ſtuporꝭ accreſcit Quā tum enī incitamēto doctrine huius ad deſiderium ꝑfecte beatitudinis inflam­mamur. tm̄ maiore deſperatione cōcidi­mus. ignorantes quemadmodum diſci­plinam tante ſublimitatis expetere vel obtinere poſſimus Quaꝓpter quę in cel la poſiti diutina meditatione voluere ce peramus. quia neceſſe eſt loquaci forſitā ꝓſecutione ꝓferri. q̄ ſumꝰ vt explicari ea a nobis patienter admittas. Ꝙͣqͣꝫ ſcia­mus beatitudineꝫ tuā nullis offendi ſo­lere ineptijs infirmorum. q̨̄ vel ob hͦ ſunt in medium ꝓferēde. vt quę in eis abſur­da ſunt corrigantur Quantū itaqꝫ opi­nio nr̄a ſeſe habet. cuiuſlibet artis ſeu di­ſciplinę perfectio. neceſſe eſt vt a quibuſ­dam mollibꝰ incipiens rudimētꝭ. facilio