Seite
Collatio abbatis yſaac parua deſperatione deijcim. conſideran­tes eum labores tantos qͦs per quinqua gīta annos in hac heremo laudabiliter exegit. ignorātie huius vitio nō ſolū pe nitus perdidiſſe. ſed etiā perpetue mort incurriſſe diſcrimen. Uū ergo vel cur ei hic taꝫ grauis error irrepſerit. pͥmū deſi deramus agnoſcere. deinde q̄ſumꝰ edo ceri. quemadmodū ad illā orationis qͣli tatem de qua pͥdem nō ſolū copioſe ſed etiā magnifice diſputaſti ꝑuenire poſſi mus. In hoc enī ꝓfecit in nobis ammi­rabilis illa collatio vt ſtuporē tm̄mō mē tis incuteret. non quēadmodū eam per­ficere vel apprehendere valeremꝰ oſtēde­ret. Reſponſio de origine hereſeos ſuꝑius cōphēſe. Ca. v. Saac. Non eſt mirandū ho­minem ſimpliciſſimū. ⁊ de ſub­ſtantia ac natura diuinitatis nunqͣꝫ penitꝰ eruditū. ruſticitatꝭ vicio et cōſuetudine erroris antiqui vſqꝫ nūc de tineri vel decipi potuiſſe. ⁊ vt veriꝰ dicā in errore priſtino perdurare. qͥ nō recen­ti ſicut putatꝭ demonum illuſione. ſed ignorantia pͥſtine gentilitatis infert̉. dū ẜm conſuetudinem erroris illiꝰ quo de­mones hoīm figura cōpoſitos excolebat nūc qͦꝫ illā incōp̄henſibilē atqꝫ ineffabi­leꝫ veri numinis maieſtatē ſub circūſcri ptione alicuiꝰ imaginationis exiſtiment adorandā. nihil ſe tenere vel habere cre­dentes. ſi ꝓpoſitā non habuerit imagi­nem quandā quā in ſupplicatione poſi­ti iugiter interpellēt. eamqꝫ circūferant mente ac pre oculis teneāt ſemꝑ affixa­Suꝑ quorū hoc errore cōpetenter diri­gitur illa ſentētia. Et mutauerūt gl̓iam incorruptibilis dei in ſimilitudinē ima­ginis hoīs corruptibilis Hieremias qͦꝫ Populus inquit meus mutauit gl̓iam ſuam in ydolum Qui error licet origine hac qua diximus quorūdam ſenſibꝰ ſit inolitus. nihilominus tn̄ in illorum qͦꝫ animis qui nunqͣꝫ gentili ſuperſtitione polluti ſunt. ſb̓ colore teſtimonij huius quo dicit̉. Faciamus hoīeꝫ ad imaginē et ſimilitudinem nr̄am. imꝑitia ſeu ruſti­citate faciēte cōtractꝰ eſt. ita vt etiā here ſis que dicit̉ antropomorphitaruꝫ ſub­occaſione deteſtande huius interpreta­tionis emerſerit. q̨̄ immenſam illam ac ſimplicē diuinitatis ſubſtantiā liniamē tis noſtris ⁊ humana figuratione cōpo­ſitam pertinaci peruerſitate contendit. quā tn̄ ſi quis fuerit catholicꝭ dogmati­bus inſtitutus vt gentilē blaſphemiam deteſtabit̉. ⁊ ita ad illā orationis puriſſi­mam perueniet qͣlitatem. q̨̄ nō ſolū nul­lam diuinitatis effigiem. nec liniamēta corporea(qd̓ dictū qͦꝫ nefas eſt) in ſua ſupplicatiōe miſcebit. ſed nec vllā qͥdeꝫ in ſe memoriam dicti cuiuſquā vel facti ſpeciē ſeu formā cuiuſlibet caracteris ad mittet. Quibus ex cauſis vnicui qꝫ noſtrū aūt humilis chriſtus ieſus aut glorificatus appare at. Cap̄. vi. Cd̓m menſura nanqꝫ puritatꝭ ſuę ſicut ſuꝑiore collatione pre fatus ſum vnaqueqꝫ mens in oratione ſua vel erigit̉ vel format̉. tātū ſcꝫ a terrenarū ac materialiū reꝝ cōtem­platione diſcedens quātum eā ſtatꝰ ſue­ꝓuexerit puritatꝭ. feceritqꝫ ieſum vel hu­milem adhuc ⁊ carneū. vel glorificatuꝫ ⁊ in maieſtatis ſue gl̓a venientem inter­nis obtutibꝰ aīe ꝑuideri. Nō enim pote runt ieſū ītueri veniētē in regno ſuo. qui adhuc ſub illa quodam mō iudaica in­firmitate detenti. non queunt dicere cuꝫ apoſtolo. Et ſi cognouimus ẜm carnem chriſtum. ſed nunciā nō nouimꝰ Sꝫ il li ſoli puriſſimis oculis diuinitateꝫ ip̄iꝰ ſpeculātur. qͥ de humilibus ac terrenis operibus ⁊ cogitationibus aſcendētes cū illo ſecedūt ī excelſo ſolitudīs mōte. qͥ liber ab oīm terrenaꝝ cogitatōinū ac ꝑturbationum tumultū. ⁊ a cunctorum viciorū permixtione ſecretus. fide puri­ſima ac ꝟtutuꝫ eminentia ſublimatus gloriā vultꝰ eius ac claritatis eiꝰ reue­lat imaginem his qui merent̉ eum mū­dis aīmę obtutibꝰ intueri. Ceteꝝ videt