Seite
De tribus generibus monachorū bus liberari. ledi minime poterimꝰ. Ubi enī nobis noſtri domeſtici nō aduerſan tur. ibi et regnū dei tranquillitate mētis acqͥritur. Nam ſi rationeꝫ diligent̓ diſ­cutias. ledi ab homine qͣꝫuis malignāte nō potero. ſi ip̄e impacifico aduerſū me­corde nō dimicem. Si aūt ledor. nō ē vi cium impugnationis aliene ſꝫ impatien tie mee. Sicut enim grauis ac ſolidꝰ ci­bus ſano vtilis. ita pernicioſus eſt egro tanti. Nō aūt ledere ſumentē poteſt. niſi ei ad nocendum vires adiecerit percipiē tis infirmitas. Si vnqͣꝫ ergo ſimilis in ter fratres fuerit oborta tēptatio. neqͣqͣꝫ a curſu tranquillitatis excuſſi. blaſſemi­ſecularium obtrectationibus addituꝫ re ſeremus. Nec ꝑuerſos atqꝫ execrabiles quoſqꝫ ſanctoꝝ viroꝝ numero inſertos latitare miremur. quia dum in huius ſe culi area conculcamur atqꝫ cōterimur neceſſe eſt etiam paleas igni ꝑpetuo de­putandas. inter electiſſima frumēta mi­ſceri. Deniqꝫ ſi vel ſathan inter archan­gelos. vel iudam inter apoſtolos. vel ni­colum prauiſſime hereſeos inuētorē in ter dyaconos reminiſcamur electos. hoc qd̓ nequiſſimi homines ſanctoꝝ ordini deprehenduntur inſerti. mirū eſſe nō po­terit. Nam licet hunc nicolaū quidā aſ ſerant nō illum fuiſſe qui ad opus mini ſterij ab apl̓is eſt electus. nihilominꝰ ta­men eū de illo diſcipuloꝝ fuiſſe numero negare nō poſſunt. qͦs oēs tales tāqꝫ ꝑfe­ctos in temꝑe illo fuiſſe manifeſtum eſt quales nūc perpaucos vix in cenobijs inuenimus. Nō ergo ruinā illius ſupra dicti fratris. qui in illa heremo taꝫ lugu­bri lapſus eſt caſu. neqꝫ illaꝫ horribilem maculā. quā tamē ille ingentibꝰ peniten­tie lachrimis poſt diluit. ſꝫ beati pafuntij nobis ꝓponamus exempla. Nec ſubuer ſione illius deſtruamur. cuius antiquū inuidie viciū etiā auxit in peius affecta­ta religio. ſꝫ huius hūilitatē tota virtute ſectemur. quā nō illi qui es heremi ſubi­to genuit. ſꝫ inter homines acquiſitā con ſūmauit atqꝫ excoluit ſolitudo. De inuidie malo. Cap̄. xvij. Ciendum ſane eſt. inuidie mor bum difficilius ad medelaꝫ qͣꝫ cetera vicia peruenire. Naꝫ eū quem ſemel veneni ſui peſte corruperit pene dixerim carere remedio. Ip̄aqꝫ nā­qꝫ eſt lues. de qua figuraliter dicitur per ꝓphetam. Ecce ego mittā vobis ſerpēteſ regulos quibus nō eſt incantatio. ⁊ mor debunt vos. Recte igitur a ꝓpheta mor­tiferis baſiliſci venenis morſus inuidie cōparatur. qua primus ille venenorum oīm auctor ⁊ p̓nceps ⁊ perijt ⁊ peremit. Nam ante ſuus qͣꝫ eius cui inuiderat ī­teremptor. priuſqͣꝫ in hominē mortis vi­rus effunderet ip̄e ſe perdidit. Inuidia enī diaboli mors introiuit ī orbē terraꝝ imitātur aūt illum qui ſunt ex parte illi us. Sicut eniꝫ ille qui pͥmus eiuſdē ma­li peſte corruptus eſt. nec medelam peni­tentie. nec fomentū alicuius curationis admiſit. ita et hi qui idem ſe percutien­dos morſibus tradiderūt. omnē opē ſan­cti incantatoris excludunt. qꝛ cum vtiqꝫ nō culpa eoꝝ quibus liuēt. ſed proſperi­tate crucientur. erubeſcentes ip̄am pro­dere veritatem. extrinſecus ſibi quaſdaꝫ ſuperfluas et ineptas cauſas offenſiōis inquirunt. Quarū quia om̄imodis fal­ſe ſunt. vana curatio eſt. cum illud mor­tiferū virus qd̓ nolunt prodere lateat ī medullis. De qͥbꝰ alibi ille ſapiētiſſimꝰ cōpetenter expreſſit. Si momorderit ſe­pens nō in ſibilo. nō eſt abundantia in cantatori. Iſti enim ſunt taciti morſus. quibus ſolis ſapientium medicina non ſubuenit. Nam vſqꝫ adeo incurabilis eſt iſta pernicies. vt blandimētis exaſpe­retur. infletur obſequijs. muneribꝰ irrite tur. quia vt idem Salomon ait. nihil ſu ſtinet zelus. Quāto enī amplius alius. aut humilitatis ſubiectione. aut patien tie virtute. aut munificentie laude profe­cerit. tanto ille maioribus inuidie ſtimu lis incitatur. qui nō niſi ruinā aūt mor tem eius cui inuidet cōcupiſcit. Deniqꝫ illorum vndecim patriarbarū zelus in