Seite
Pyamonis Collatio XVIII abbatis. tantum nulla innoxij fratris ſubiectiōe potuit deliniri. vt de his ſcriptura cōme moret. Inuidebant autē ei fratres ſui. eo ꝙ diligeret eū pater ſuus. et nō poterant ei loqui quicqͣꝫ pacificuꝫ. donec zelus eo rum qui nulla germani obſequētis atꝫ ſubiecti ſuſtinuit blandimenta. mortem eius cupiens. vix poſſet venditionis fra­terne crimine ſatiari. Cūctis ergo vicijs pernicioſiorem atqꝫ ad purgandum di­ficiliorem eſſe conſtat inuidiaꝫ. que ip̄is remedijs quibus reliqua extīguūtur ac cenditur. Nam verbi gratia. qui dānū ſibi illatum dolet. largitatis cōpenſatio ne curatur. qui de illata indignatur īiu ria. humili ſatiſfactiōe placatur. Quid illi facias qui hocip̄o magis ꝙ te humi liorem ac benigniorem ſentit offenditur quem nō ad iracundiam cupiditas que premio delinitur. non iniurie leſio aūt amor vltionis accendit. quę officiorum vincitur blandimentis. ſꝫ ſucceſſus tan tum aliene proſperitatis irritat: Quis autem eſt qui ſe vt ſatiſfaciat inuidenti. a bonis corruere. aut a proſperis aliena ri. aut calamitate aliqua oꝑtet inuolui­Quapropter ne totum quicquid in no­bis viuidum eſt ⁊ quaſi vitali vegetatio ne ſancti ſpiritus animatur. vno tantū huius mali morſu baſiliſcus interimat. diuinum cui nihil impoſſibile eſt iugiter imploremus auxilium. Cetera etenī ve­nena ſerpentum. id eſt. carnalia peccata vel vicia. quibus vt cito inuoluitur ita facile expurgatur hūana fragilitas. ha­bēt aliqua vulnerum ſuorū in carne ve ſtigia. quibus quāuis terręnū corpus ꝑ nicioſiſſime contumeſcat. tamen ſi tyria ce remedium. aut illam ſalutariū verbo rum medelam aliquis peritiſſimus car­minū diuinorum incātator admouerit ad perpetuā anime mortem pernicies vi­rulenta non peruenit. Inuidie autem qͣi a regulo ſerpente effuſum virus. vitā ip ſam religionis ac fidei priuſqͣꝫ vulnus ī corpore ſentiatur excludit. Non eniꝫ ad uerſus hominem ſed plane aduerſus de um blaſſemus extollitur. qui nihil in fra­tre aliud niſi bonum meritū carpens. nō hominis culpam. ſed dei tantuꝫ iudicia reprehendit. Hec ergo eſt illa ſurſuꝫ ger minans amaritudinis radix. quę ſeeri gēs ad ſuperna. in contumeliam ip̄ius qui bona homini cōfert tendit auctoris Nec quemqͣꝫ moueat qd̓ deus miſſurū ſe ſerpentes regulos. qui eos quoruꝫ cri minibus offenditur mordeant. cōmina tur. Nam licet certum ſit deum auctorē inuidie eſſe nō poſſe. equū tamen ⁊ dīno dignum iudicio eſt. vt dum bona data humilibus conferuntur. et ſuperbis ac reprobis denegātur. eos qui ẜm apoſto­lum tradi in reprobū ſenſum merentur quaſi ab ipſo miſſa percutiat ⁊ ꝯſumat inuidia. ẜm illud. Ipſi me ad emulatio nem irritauerunt in non deum. ⁊ ego ad emulationem inducam eos in nō gentē­Hac beatus pyamon diſputatione deſi derium noſtrū quo de pͥmis cenobij ſco­lis ad ſcd̓m anachoreſeos gradum tēde­re ceperamus ardentius inflammauit. Nam primordia ſolitarie cōmoratiōis cuius ſcientiā poſtea ſumus ſcythie ple­nius aſſecuti. ip̄o pͥmū imbuēte ꝑcepimꝰ Explicit collatio abbatis Pya­mon de tribus antiquis generi bus monachoruꝫ et quarto nu­per exorto. Incipiunt capitula collationis abbatis iohānis d̓ fine cenobite et heremite. Ca. i. E cenobio abbatꝭ pauli ⁊ pati­entia cuiuſdam fratris. ij De humilitate abbatꝭ iohā­nis ⁊ interrogatione noſtra. iij Reſponſio abbatis iohānis cur heremū reliquiſſet. iiij De virtute predicti ſenis quā in anachoretica exercuit diſcipli­na. v De cōmodis heremi. vi De vtilitate cenobij. vij Interrogatio de cenobij vel ſoli tudinis fructu.