¶ De nocturnis illuſionibus bariona. qꝛ caro ⁊ ſanguis nō reuelauit tibi. ſed pater meus qui in celis eſt. et tibi dabo claues regni celorum. et quodcūqꝫ ligaueris ſuper terrā erit ligatū et in celis. et quodcunqꝫ ſolueris ſuꝑ terrā erit ſolutum ⁊ in celis. Quid hac dn̄ica laude p̄clarius: quid hac poteſtate ac be atitudine poteſt eſſe ſublimius: et tamen poſt paululū. cum ignorās miſteriū paſ ſionis. tante vtilitati humani generꝭ inſcius obuiaret dicēs. abſit a te domine n̄ erit tibi hͦ. meret̉ audire Uade pꝰ me ſathanas. ſcādalū es mͥ. qꝛ n̄ ſapis ea q̄ dei ſunt: ſed ea q̨̄ hominū. Nūquid na cum his eum verbis ip̄a equitas increparet. aut nequaqͣꝫ cecidiſſe. aut in ſanctitate atqꝫ iuſticia nō permanſiſſe credēdus eſt. Qui illo etiā tempore nunquid ruinā manifeſte negandus ē pertuliſſe. quo īminente perſecutorū metu. ter dn̄ꝫ negare cōpulſus eſt: Sed confeſtim penitudine ſb̓ſequēte. amariſſimis lachrymis maculam tanti criminis abluēdo. ſanctitatis atqꝫ iuſticie meritū non ami ſit. De ip̄o igitur ac de eius ſil̓ibꝰ ſanctꝭ illud etiam quod a dauid canitur. debemus acciꝑe. A dn̄o greſſus hominis dirigēt̉ ⁊ viā eiꝰ volet nimis. Cū ceciderit nō collidetur. qꝛ dn̄s ſupponit manū ſuam. Cuius eī greſſus a dn̄o dirigūtur. quid aliud poteſt eſſe qͣꝫ iuſtus: Et tn̄ de hocip̄o dicitur. cum ceciderit nō collide tur. Quid eſt cū ceciderit. niſi cū lapſuꝫ peccati alicuius incurrerit. Nō collidetur inquit. id eſt. nequaqͣꝫ diu opprimet incurſione peccati. ſed licet ad pn̄s videatur eliſus. tamen diuino quod implorat erectus auxilio. celeri reſurrectione ſtabilitatem iuſticie nō amittit. vel etiaꝫ ſi ad preſens ꝑ fragilitateꝫ carnis aliqͥd admiſerit. ſuppoſitione manus dn̄ice reparabit̉. Nec enī ſanctus eſſe deſinit pruinā. qui cum ſe fiducia operū ſuorum iuſtificari nō poſſe cognoſcat. et a tantis peccatorum nexibus credat ſola domini gratia liberandum. cum apoſtolo ꝓclamare non deſinit. Infelix ego homo. qͥs me liberabit de corpore mortꝭ huiꝰ. Gratia dei. per ieſum chriſtum dn̄m nr̄m Quomodo intelligendum ſit illud apoſtoli nō enī qd̓ volo bo¶ Cap̄. xiiij. nū facio. Am cum apoſtolus paulus ineſtimabilem abyſſum puritatis. reſiſtentibus cogita tionuꝫ eſtibus penetrari ab homine non poſſe cognoſcēs. diu velut per profunda iactatus. ante dixiſſet. non enim quod volo bonum facio. ſed quod odi malum hoc ago. et rurſum. ſi autem quod nolo hoc facio. iam non ego operor illud. ſed quod habitat in me peccatū. et cōdelector legi dei ẜm interioreꝫ ho minem. video autem aliam legem in mēbris meis repugnantem legi mētis meęet captiuum me ducentem in legem peccati quę eſt in membris meis. om̄i vl̓ ſua vel nature ip̄ius fragilitate perſpecta. tā immenſe altitudinis vaſtitate perterritꝰ ad tutiſſimum portum diuini confugit auxilij. et qͣſi de nauigij ſui oneribꝰ mortalitatis oppreſſus. naturali infirmitate deſperans. ab eo cui impoſſibile nihil ē. naufragiorum depoſcit remedia. cum qͦ dam miſerabili vociferans eiulatū. Infelix ego homo. quis me liberabit de cor pore mortis huius. Statimqꝫ abſolutionem quā deſperauit d̓ imbecillitate nature. de dei benignitate preſumpſit. confi denter adiungens. gratia dei per ieſum chriſtum dominum noſtrum. ¶ Obiectio eo ꝙ ex peccatorum potius perſona hoc Apoſtolus dixiſſe credendus ſit. ¶ Cap. xv Ermanus. Multi hoc apo ſtolicū ita intelligi debere diffi niunt. vt hoc eum non ex ſua: ſed ex peccatorum perſona dixiſſe confirment. eorum ſcilicet qui volentes ſemetipſos a corporalibus illecebris ac voluptatibꝰ abſtinere. obſtricti vitijs pͥſtinis ⁊ oblectatōe carnaliū paſſionū captiua ti. ſemetip̄os cohibere n̄ pn̄t. dū īolita cō
zum Hauptmenü