Seite
Ser. XVI XVII In natali dn̄i Ser. XII XIII Iob̓. 16. tendo ſpm̄ſanctū. Ipſe inquit arguet mun­dū de peccato: ⁊ de iuſticia: ⁊ de iudicio. De peccato quidē: qꝛ non crediderūt in me. De iuſticia ꝟo: qꝛ ad patrē vado: ⁊ iam nō vide­Psͣ. 84. bitis me. Hęc ē iuſticia quę de cęlo ꝓſpexit. Psͣ. 18. A ſummo em̄ cęlo egreſſio eius: et occurſus eius vſqꝫ ad ſummū eiꝰ. Ne qͥſqͣꝫ ꝯtemneret veritatē: qꝛ de terra orta eſt: cū ſicut ſpōſus ꝓceſſit de thalamo ſuo: id eſt de vtero virgi nali: vbi verbū dei creaturę hūanę quodaꝫ ineffabili cōiugio copulatū eſt. Ne hoc gͦ qͥſ­qͣꝫ cōtemneret: ⁊ qͣꝫuis mirabiliter natū: ⁊ di Ro s. ctis factiſqꝫ mirabilē: tamē ꝓpter ſil̓itudinē carnis peccati nihil ampliꝰ chriſtū qͣꝫ hoīem Psͣ. 18. crederet: cū dictū eſſet: Tanqͣꝫ ſponſus ꝓce­dens de thalamo ſuo: exultauit vt gigas ad currendā viā: cōtinuo ſubiunctū eſt: A ſum­mo cęlo egreſſio eiꝰ. Qd̓ gͦ audis: Ueritas de t̓ra orta ē: dignatio ē: nō cōditio: miſeri­cordia ē: nō miſeria. Ueritas vt de terra ori ret̉ de cęlo deſcēdit: ſponſus vt de thalamo ꝓcederet: a ſūmo cęlo egreſſio eiꝰ. Inde eſt ꝙ hodie natꝰ eſt: quo die minor dies nullus in terris: a qͦ tn̄ incremēta dies ſumūt. Qui ergo inclinatꝰ eſt ⁊ nos erexit minimū elegit diē: Sed vnde lux creſcit: ipſo ſuo tali aduē tu: nos etiā tacitꝰ tanqͣꝫ ſonitu magni clamo 2. Corꝭ. s. ris exhortās: vt qͥ pauꝑ ꝓpter nos factꝰ eſt: ī illo diuites eſſe diſcamus. Qui ꝓpter nos Phil̓..2. formā ſerui accepit: in illo libertatē accipia­mus. Qui ꝓpter nos de terra ortꝰ eſt: in illo cęlum poſſideamꝰ: Per dominū noſtrū ieſū chriſtū qui viuit et regnat per omnia ſęcula ſęculorū: Amen. In eodem feſto: Sermo XIII Atiuitatē dn̄i noſtri ieſu chriſti ẜm n carnem: ita euāgeliſta aꝑtiſſime de­mōſtrans ait: vt oſtenderet eum ex ſpūſancto ⁊ maria virgine natū ꝓpter hęre ticorū aſtutiā: qui negant deū hominē ſuſce piſſe. Sed ideo dn̄s nr̄ virgineū ſibi requiſi uit hoſpitiū habitādi: vt nobis oſtēderet in caſto corpore deum portare debere. Ad hoc em̄ deus hominē ſuſcepit in ſe: vt ⁊ nos deū Ioh̓..15. ſuſcipiamꝰ in nobis: ſicut ipſe dic̄: Manete in me: ⁊ ego ī vobis. O ſacrū ⁊ cęleſte myſte riū in natiuitate dn̄i. Cōcepit virgo anteqͣꝫ ſponſum haberet: parit anteqͣꝫ nubat: et qd̓ ad laudē ꝑtinet nominis dn̄i: ⁊ mater ⁊ vir­go cępit eſſe poſt partū. Uirgo em̄ cōcepit: virgo peperit: virgo poſt partū illibata per­māſit. Quē cum portaret timuit: cū pareret adorauit: quē cū peperiſſet: minor erat mal̓ qͣꝫ filius. Grāde nobis myſteriū: diuina ma­ B ieſtas in adę figura p̨̄miſit. Sicut em̄ deꝰ nr̄ cū primū adā facere vellet: nō ex cōiunctiōe viri aut mulieris hominē vt eſſet effecit: ſed accipiens terrā: inde hominē diuina quadā arte formauit: ita ſine viri cōiunctione deū ī ꝟginali aluo incorporari diſpēſauit. Ergo ſi tūc licuit hominē ſine homīe naſci: cur nō licuit homnē ſine homīe ꝑ mariā virginē ꝓ­creari? Quoniā ſicut adā ex terra virgine fi­guratus eſt: ita ⁊ chriſtus ex virgine natus agnoſcit̉. Ibi tūc flatus dei de terra viuum hominē furgere fecit ad vitā: hic mundū ſpi rituſſanctꝰ de maria virgine chriſtū hominē figurauit: in quo deus ad reparationē homi nis habitaret. Adā enim ibi tūc naſcit̉: hic renouat̉ ⁊ reſuſcitat̉ in chriſto. Fuit ſimilis reparatio: quomō fuit ⁊ homīs creatio. De­niqꝫ ſicut tunc in aluo terrę ſaluator adę mē bra cōpoſuit: ſic etiā nunc in virginis aluo chriſtus ſua mēbra cōpoſuit. O grandis pa C tientia ſaluatoris: expectat naſci ſua mēbra qui fecit. Sed ideo ille voluit naſci: vt nos iterū viueremus. Deus latebat in homine: humiliata eſt virtꝰ vt pietas augeret̉: et qd̓ ad laudem nominis eius ꝑtinet: viſa eſt po­teſtas minus velle qͣꝫ poſſit. Hūiliauit ſe vt homo: nec horruit deꝰ hominē induere quē ad ſuā patriſqꝫ imaginē figurauit: vnde li­bens dei filius voluit hoc eſſe qd̓ fecit. Naꝫ ideo deus noſter filiū ſuū miſit ad hominē liberanduꝫ: vt cui dixerat: Faciamꝰ hoīem: ipſe etiā liberator eſſet qui fuerat ⁊ creator. Sed quare deus noſter naſcendo ꝑ virginē D nos ſic voluit reformare ad vitaꝫ: vt quiaꝑ mulierē in hunc mundū mors intrauit: ſal ꝑ virginē redderet̉. Deniqꝫ ⁊ quādo chriſtꝰ Matth̓. 28. tertia die ab inferis reſurrexit: primū mulie res ꝑ angelū adorātes occurrūt: quibꝰ ideo iubet̉ reſurrectionē apl̓is nūciare: vt homi­ni oſtenderet̉: Ecce ꝑ quā cecidiſtis in mor­tē: ꝑ ipſam vobis reſurrectio mortuorū nun ciat̉. Mulier enim qꝛ prior guſtauerat: prior etiā reſurrectionē vidiſſe monſtrat̉: vt ne ꝑ­petui reatus apud viros opprobriū ſuſtine ret: qꝛ quę culpā nobis tranſfuderat trāſfu­dit ⁊ gratiā. Deniqꝫ dn̄s noſter ideo ꝑ caſta virginis membra venit ad terras: vt oſtēde ret deum caſtitatis eſſe auctorē. Ergo ſicuti E deus noſter nos ſuſcepit in ſe: ita ⁊ deū nos ſuſcipiamus in nobis. Portemꝰ ergo ⁊ nos c 2