Seite
Ser. C. lXI. Dn̄ica in octa. paſche: Ser. V. pbli. j. niat in vobis qd̓ dixit apl̓us: Gaudiū meū E ⁊ corona mea: omnes qui ſtatis in dn̄o. Fra tres: filij dulciſſimi: filij chariſſimi: imitamī bonos: cauete malos. Scio enim qꝛ venturi ſunt ad vos homines mali: ⁊ ꝑſuaſuri vobiſ vinolentiā: ⁊ dicturi ſūt vobis. Quare? Nō ne ⁊ nos ſumꝰ fideliſſimi? Scio: inde doleo: inde timeo. Iam tu ſi dixeris cōſtanter frat̓ nec te vellē facere qd̓ facis: ſed ſi te nō poſſū ducere in bonū meū: vel noli me trahere ad malū tuū. Hominibꝰ iſtis vt fieri ſolet caput dolebit. Dicturus eſt tibi vicinus tuus aut vicina: Eſt hic incantator: eſt h̓ remediator ⁊ neſcio vbi mathematicus. Tu dicis: Chri­ſtianus ſum: non licet mihi. Et ſi ille dixerit tibi: qͣre? Nōne ego chriſtianꝰ ſū? Tu dictu­tus es: Sed ego fidelis ſum. Et ille tibi: Et ego baptizatus ſum. Fiunt angeli diaboli: membra chriſti. Quia ipſum poſſidet inimi­cus: trahere quęrit ⁊ aliū. Inueniat vos pa­ratos: qui iſta vobis p̨̄ꝑauit. Ideo loquor: ideo cōteſtor: ideo nō taceo: ideo veſtimēta mea excutio: ideo in tribunali dei mei excu­ſatū me habeo. Dicā deo meo: Domine nō tacui: dn̄e talentū qd̓ mihi dediſti nō abſcō­b25. di: ſꝫ erogaui: hoc poterit mihi dicere: Ser­ue nequā: tu dares: ego exigerem. Ecce dn̄e dedi: tu exige. Et ſi forte vos vetꝰ tit illaue­rit cōſuetudo: habetis quem interpelletis. Maior eſt adiutor qͣꝫ oppugnator. Ideo ge ih. c. mitis: ideo oratis: ideo dicitis: Ne nos infe Fras in temptationē. Obſeruate illud etiam fratres mei qd̓ ſupra dicitis: Dimitte nobis debita noſtra: vt faciatis qd̓ ſequit̉: Sicut ⁊ nos dimittimꝰ debitoribus noſtris. Elemo­ſynam facis: elemoſynā accipis. Ignoſcis: ignoſcet̉ tibi. Erogas: erogabit̉ tibi. Deum audi dicentē: Dimittite: et dimittet̉ vobis: Date: ⁊ dabit̉ vobis. In mente habete pau peres. Omnibus dico: Facite elemoſynas fratres mei: facite ⁊ nō ꝑdetis. Deū credite. Non ſolū dico vobis: non ꝑditis qd̓ facitis tum pauperibus: ſed plane dico vobis: hoc ſolū nō ꝑditis: cętera ꝑditis. Ecce videamꝰ ſi exhilaratis pauperes hodie: horrea ipſo­rū vos eſtis: vt det vobis deus vnde detꝭ: ⁊ r. dimittat qd̓ forte peccatis. Includite elemo ſynā in cordibus pauperū: ⁊ ipſa pro vobis exorabit dominū: cui eſt honor ⁊ gloria ī ſę cula ſęculorū: Amen. lμ Eadem dominica: Sermo1 Etinet ſanctitas veſtra fratres ſupe A riorē tractatū: ī quo ſcripſimꝰ ſanctū Thomā apoſtolū ad cōfirmandā fi­dem omniū poſt reſurrectionē dn̄ici corꝑis membra palpaſſe: ⁊ ad repellendā ambigui tatē vniuerſorū vulnerū eius cicatrices ſcru tari voluiſſe. Non em̄ ꝓpter ſe tm̄ hoc ope­ratus eſt beatus apl̓us: ſed qd̓ ſibi geſſit: cū­ctis ꝓficit. Cū ſuā em̄ exercuit ſollicitudinē: fidē omniū cōfirmauit. Quis em̄ ex hoc du­bitet rediſſe a mortuis ſaluatorē: cuius poſt inferos p̨̄ſentiaꝫ agnoſcat oculus: attrectet manus: digitus ꝑſcrutet̉? Ꝙͣuis igit̉ modi­cę fidei homo: qͣꝫuis imbecillis ingenij chri­ſtianus: nunqͣꝫ ſollicitudinē ſuā inquiſitioni thomę ęqͥparare potuiſſet. Nunqͣꝫ em̄ poſt agnitionē ac ꝯuerſationē loquela auſus eēt petere: vt etiā tactu chriſtū ꝑſcrutaret̉ in chri ſto: ⁊ in ipſo homine quē cerneret hominis corpus inqͥreret: ⁊ reſurrectionē eius non tā mirabiliū gloria crederet qͣꝫ paſſiōis iniuria cōprobaret. Thomas ergo cum eſſet ſanct fidelis et iuſtus: hęc omnia ſollicite requiſi­uit: nō ꝙ ipſe aliquid dubitaret: ſed vt oēm ſuſpitionē incredulitatis excluderet. Nam ſuffecerat illi ad fidem ꝓpriā vidiſſe quē no­uerat: ſed nobis oꝑatus eſt: vt tangeret quē videbat: vt ſi forte diceremꝰ deluſos eē ocu los: nō poſſemus dicere manus illius fuiſſe fruſtratas. In reſurrectiōis em̄ manifeſtati­on de aſpectu ambigi poteſt: de tactu non poteſt dubitari. Cōſtat enim veritatis ipſi­ B us teſtimonio rediſſe ab inferis ſaluatorem. Quis nō ſpem ſuā in chriſto collocet? Quis nō fidem ſuā ponat in dn̄o: vt dū illū credit ab inferis: ipſe reſurgat a mortuis? Dicit be atus apl̓us: Si em̄ mortui nō reſurgūt: neqꝫ i. Corꝭ. 15. chriſtus reſurrexit. Quia ergo ſurrexit chri ſtus: ſuſcitabunt̉ et mortui: quia reſurrexit dn̄s: et ſeruuli reuiuiſcent. Ipſe em̄ eſt ſicut Col̓. i. ait apl̓us: primogenitus ex mortuis. Sicut em̄ eſt apud ſuperos idem primogenitus in multis fratribꝰ: ita ⁊ ab inferis eſt pͥmogen­tus ex defunctis. Primogenitꝰ aūt dicit̉ qͥs ex eo qd̓ ſecuturis alijs primus gignit̉. Pri­mogenitus ergo chriſtus vocat̉ ex mortuis. qd̓ primū illum ex inferni tenebris in lucem reſurrectionis partus ediderit. Partus em̄ dicendus eſt: vbi ꝑmutatione quadā anima tartari legibus morit̉: vt rediuiuo corporis vſui renaſcat̉. Natiuitas em̄ reſurrectionis apud ſuperos mors quędam inferorum eſt.