Capitulo I Fo. XIII deſiderijs innumeris. ⁊ ſuccendā ani mā refocillare quideꝫ queunt. ſatiare ꝟo nunqͣꝫ. Hinc qͦꝫ oīs ppl̓s gemens dicit̉ ⁊ querens panē: quia praua ho minuꝫ multitudo affligitur. ⁊ quaſi excruciat̉: dū non ad votū p̄ſentis vt tare delitijs ac iocūditate affluēs ad impletur ¶ Tropolice vero aīa queqꝫ p̄cioſa pro cibo dat: qn̄ virtutes men tis in appetitu trāſitorie delectatōnis inclinat: ⁊ refocillare animaꝫ nititur dū ꝑuerſis ſuis deſiderijs ſatiſfacere conatur. Unde oīs populuis gemenſ ⁊ querēs panem plangitur: quia licet p̄cioſa queqꝫ virtutū ꝓ cibo dederint oēs cōcupiſcētiarū affectus nō ſatian tur viſu vel guſtu ceteriſqꝫ ſenſibus. ⁊ ideo ſi que redierint virtutes introrſus ad animā. vel ipſa dei recreata ſpi ritu: vna cū omni electoꝝ multitudīe iure plangendo clamare dicitur. Uide domine ⁊ cōſidera quia facta ſum vilis. Ac ſi dicatur. Facta ergo ſum vilis: quia manꝰ dn̄i tetigit me. Hoc qͥppe Caph hebreū ſonare dicitur. Manꝰ igitur domini cum aūt ad punienda peccata. aut ad reuelanda ſupplicia certe aūt ad inſtruendā miſeram animam. negligentēqꝫ eccleſiaꝫ attigerit bene mox ad ſe rediens voce ſua dicit Uide dn̄e(vt ſupra diximꝰ) nō meoꝝ delictoꝝ ſcelera ſed mala et ſupplicia quibꝰ patior: ⁊ conſidera tui iuris fabricā: quia facta ſum vilis. Uilis qͥppe plebs dei efficitur: quādo prauoꝝ numero creſcente infra eccleſiam non ſumma ⁊ celeſtia: ſed abiecta queqꝫ ⁊ terrena ſectantur. Anima ꝟo que prius multis deprauata oblectamentis male gloriabant̉ elata faſtu viciorum cū eam manus dn̄i tetigerit: mox vilem ſe factam recognoſcit. que fuerat prius ad imaginē condita ſui creato ris. Alioquin niſi manus dn̄i eā tangere: ad tantā humilitatē ⁊ gemitum coram ſui cōditore. nunqͣꝫ redire. Idcire nō abſurde Caph que manꝰ interpretatur licet tacite p̄notatur. Et vt intelligas que dixerim vocem clamoris audi que ſequitur. ¶ AMEt H Uos oēs qͥ tranſi tis ꝑ viā attendite ⁊ videte ſi ē dolor ſicut dolor meꝰ quo niam vindemiauit me dominus vt locutus eſt in die furoris ſui. Cui lamechante ponitur. Lamech nāqꝫ diſciplina vel cordis ſonat: ⁊ videndum ſi nō diſciplina ſit ꝓphetalis talis tantuſqꝫ peccatoꝝ vel flagitioꝝ dolor cordiſqꝫ cōuerſio. Nam primū poſt lamenta retrorſum ſupra conuer ſa legitur. Deinde paulatim iam voce ſua clamās quaſi ad ſenſum redierit ſemel ⁊ ſecundo. Uidē dn̄e(inquit) atflictionem meā. ⁊ cetera que ſequunt̉. Niſi ꝙ in vno eoꝝ metro. ludens more poetico: ita qͣꝫerectus eſt inimicus meus. in fine concludit̉. in altero vero quoniam vilis facta ſum terminatur Nūc quoqꝫ quaſi receptis viribꝰ. de arce mentis neſcio qua ſubuecta ſyon culminis altitudine vidēs. O vos(in quit) omnes qͥ tranſitis per viā. Et ſi ad litterā ꝓpriū eſſe dolentiū cognoſcitur. Tanto laborem ſuum ceteris
zum Hauptmenü