Danielis riā: a greco neſcio diceret cōfictā illud opponere: qd̓ origeni qͦꝫ aphricanꝰ oppoſuit: ethymolo gias has apothoy chy noy chyſe: et apothoy prynoypryſe de gre­co ẜmone d̓ſcēdere. Cuiꝰᵍ rei nos ītelligentiā noſtrisʰ hāc poſſumꝰ dare: vt ꝟbi gr̄a dicamꝰ ab arbore ilice dixiſſe ilicoᵏ percasⁱ a len­tiſco inᵐ lentē te ꝯminuat angelus velⁿ lente pereas: aut lētꝰ.i. fle­xibilis ducaris ad morteꝫ ſiueᵖ alid̓ ꝗd adq arboris nomē: cōueniensⁱ: deinde tm̄ fuiſſe ocij tribꝰˢ pueris: cauillabat̉ᵗ ut in camino eſtuātis in cendij metro luderēt: ordinem ad laudē dei oīa elemēta ꝓuocarēt aūt qd̓ miraculū diuineqͣꝫ aſpiratō nis iudiciū uel draconē interfectuꝫ offaᵘ picis vel ſacerdotuꝫ belis ma­chinasᶜ dep̄hēſas: magis prudē tia ſolcrtis viri qͣꝫ ꝓphetali eſſent ſpiritu ꝑpetrata. Cūʸ ꝟo abacuc hat ab aliqͦ greco eſſe cōpoſitā: tales ethimologie nullā hēant cōuenientia hebraico. Eſt aūt ethymologia expoſitio vniꝰ vo cabuli aliud vocabulū: vnū ſiue plura magis notū vel magis nota: in eadē lingna vel in diuerſis ẜm rerū ꝓprietatē lr̄arū ſi­militudinē. vt deus dans eternā vitā ſuis: lapis ledens pedē: pꝰ ger pedibꝰ eger. dicit̉ ab etymo grece qd̓ eſt verū latine: logos qd̓ eſt ẜmo vel qͣſi veriloquiū. quia etymologiꝫ ando vocabulū veram ipſiꝰ originē loc̓ mur. itaqꝫ dr̄ apothoy chinoꝝ chiſe: apothoy prynoy pryſe: gre­ca eſt etymologi ſatio: ſonat ap̄ nos acino ſcīde­re: aprino ſeca re vn̄ Dan̄. xiij. Poſtqͣꝫ alter ſe­ rn̄dit. Sub ci no qd̓ nomen ar­boris apud gre­cos ſciſſioneꝫ no tat: fit alluſio per verbū ſequēs dr̄. Scīdet te me diū. Alluſio dici tur cōſonātia ab alludo dis. qd̓ ē iuxta ludere con­cordare: cōcurre­re. vn̄ qn̄ qͣſi qͣn ꝯſonantiā ex vno v̓o cabuloliud elicit̉ alluſio dr̄. Itē alter rn̄diſſet. Sub prino qd̓ nomen arboris ſonat ſectionē. alludit ei verbū ſequēs dr̄. Vt ſecet te mediū. Alij exponūt ſic. Sub cino.i. ſub ilice. dicunt forte hebraice nomē huiꝰ arboris ſciſſionē ſonat: fit alluſio verbi ad nomē p̄cedēs ſubdit̉. Scindet te. Itē exponūt. Sub prino. i. ſub lentiſco. Eſt autē lentiſcꝰ arbor humilis: cuiꝰ ſuccus ſciſſuras labioꝝ manuū conſolidat. dr̄ a lenta ſectione. vn̄ vt fiat allu­ſio verbi ad nomē arboris: ſubdit̉. Vt ſecet te mediū. lꝫ aūt expo ſitio iſta ꝑte extrahat̉ ex glo. credo hmōi verboꝝ alluſio ẜm grecā lingua: ẜm hebraicā hēat̉. vn̄ in eadē glo. ſcribit̉: ſi p̄t horū etymologia apd̓ eos īueniri: cogimur hebreis cōſenti re hāc pericopen.i. ꝑticulā grecā eſſe ꝯtendūt. g Cuius rei nos intelligentiā ⁊c̄. Hic on̄dit Hieronymꝰ ſil̓em ꝟborū etymo logizationē alluſionē vt manifeſtet iudei oppoſitionē. vn̄ dicit g Cuiꝰ rei intelligētiā.i. ſil̓itudinē quā pn̄t intelligere oppoſi­tionē iſtā. h Noſtris. latinis. i Poſſumꝰ ⁊c̄. dixiſſe euꝫ iudeū vel quēlibet aliū quandā alluſionē. k Ilico.i. ſtatī. Pereas a lentiſco. qͣndā alluſionē. m In lentē te com minuat angelꝰ. lens lentꝭ legumē quoddā minutū eſt. dr̄ a lentꝰ lenta lētū: qꝛ lenta humida eſt. ꝟſus. Lens lendis capitilens tis cōuenit ori. o Uel lente pereas. aut lentꝰ.i. flexibilis vicia. Ducaris ad mortē. Lentꝰ multa ſignificat. habēt̉ hos verſus. Flexibilis lentꝰ ſit mollis bn̄ ſiccꝰ. Sit piger tardꝰ fortis deſidioſus. p Siue aliud qͥd. a p̄dictꝭ. q Ad ar­boris nomē. ilicis vel lentiſci. r Conueniens. quandā allu ſionē vel ꝯſonantiā. s Tribꝰ pueris. Dan̄. iij. t Cauil­labat̉.i. calūniabat̉ vel deridebat hebreꝰ ille de ſupͣ diximus. Nota cauillo cauillas: qd̓ cauillor laris inuenit̉ calūniari deridere: cōtendere: vicio iocari: aliqͣntulū deciꝑe. ſicut faciunt ſophiſte ſcienter verū negāt: vel falſum affirmant vt alios deci­piant. v Offa picis. Dan̄. xiiij. Offaꝓprie dr̄ fruſtuꝫ panis humectatū. cōponitur ab ob fans. qͣſi contra fantē.i. loquen­tem. qꝛ implet os impedit loquelā. Hic aūt accipitur pro maſſa veniret: de iudea in chaldeam ra ptū diſcophorū lectitaret: q̄rebatꝰ exēplū ubi legiſſemꝰ in toto veteri teſtō quēqͣꝫ ſanctorū graui uolaſſe corꝑe: et in puncto hore tāta terra­ ſpacia trāſiſſe. Cui quidā eſt nr̄is ſatis ad loquēdū ꝓmptulusª ezechielēᵇ adduxiſſet in mediū di ceret de chaldea in iudeā fuiſſe tranſlatū deriſit hoīem ex ip̄o vo lumine demōſtrauit ezechielem in ſpū ſe vidiſſe trāſpoſitū. Deniqꝫ apl̓m nr̄m uidelicꝫ ut eruditū virū legē ab hebreis didiciſſet non fuiſſe auſum affirmare ſe raptuꝫ in corꝑe ſꝫ dixiſſe: ſiue in corpore ſiue extra corpꝰ neſcio: deꝰ ſcit. his ta libus argumētis apocryphasᵈ ī li­bro eccleſie fabulas arguebat. Su qua re lectoris arbitrio iudicium derelinquēs illudᵉ admoneo ha beri danielē apud hebreos inter phetas: ſꝫ inter eoſ agiographa pilorū in pice adipe decoctoꝝ. x Machinas.i. artificioſas ſtru­cturas qͣs ſub menſa belis parauerat vt latenter poſſent intrare exire. machina dicitur fabrica vel quelibet artificioſa ſtructura. y Cum vero abacūc. Dan̄. vltimo. z Diſcophoꝝ.i. dapiferū.ſ. ab acuc: fe rebat cibū meſſoribꝰ. Diſcus dicit̉ vas eſcariū: ſicut ē ſcutella. dicitur diſcus qͣſi dans eſcas cōponit̉ foros qd̓ eſt ferre. dr̄ diſcopho­rus qͣſi ferens diſcuꝫ ipſe portabat panes in alueolo. Diſcus multa ſignificat poteris in­uenire ī opuſculo voca­buloꝝ biblie. Querebat exēplum ⁊c̄. potuit adduci illud Gen̄. v. vbi dr̄ enoch Ambulauit deo: apparuit. qꝛ tulit de us. Itē illud. iij. Reguꝫ xviij. ca. b. qd̓ dicebat abdias ad helyā. Cuꝫ receſſero a te: ſpūs dn̄i aſportabit te in locum quē ego ignoro. Item illud. iiij. Regꝭ. ij. qd̓ di­xerūt filij ꝓphetarū ad heliſeuꝫ. Ecce ſerui tui ſunt qͥnqͣginta viri for­tes pn̄t ire et querere dn̄m tuū ne forte tulerit ſpūs dn̄i: ꝓiecerit in vnū montiū aut ī vnā valliū: qd̓ dixiſ­ſent filij ꝓphetarū qui prius de eius receſſu phetauerāt niſi poſſibi le eſſet gr̄e ſpūs erat in helya. a Promptulꝰ.i. aliquantulū ꝓmptus ꝑatus expeditus. b Ezechielē. xl. a. c Non fuiſſe auſum affirmare. ij. Coꝝ. xij. d Apocry. fabulas.i. hyſtorias qͣrū auctor vel veritas ignorat̉.. in logo ſuꝑ Ioſue in principio īuenies quid ſit apocryphuꝫ vn̄ dicat̉: quot modis accipit̉. Fabula dicit̉ a fando. qn̄qꝫ dr̄ locutio qn̄qꝫ res nec vera eſt nec veriſil̓is. vn̄ dicit Iſido. ety. i. Fabulas a fando poete noīauerūt. qꝛ ſunt res facte ſꝫ loquēdo ficte. Iteꝫ fabula dr̄ hyſtoria ſicut hic. e Illud admoneo haberi da. apud he. inter ꝓphetas occaſione huiꝰ verbi quidā male intelligentes ſicut fuit rufinꝰ: credide­runt Hiero. ſenſiſſe danielē non eſſe ꝓph̓am. quibus rn̄det in ſcd̓o libro ꝯͣ rufinū dicēs. De daniele breuiter rn̄debo me negaſſe ꝓphetaꝫ quē ſtatim in fronte ꝓlogi ꝓph̓am eſſe cōfeſſus ſum. ſed qͥd hebrei dice­rent quibꝰ argumentꝭ niterent̉ ſuā probare ſnīam voluiſſe monſtrare docuiſſe lectorē eccleſias criſti hunc ꝓphetam iuxta theodotionē legere non iuxta. lxx. tranſlatores. quoꝝ.ſ. in iſto libro editionē dixi multū a veritate diſtare: recto eccleſiarū xp̄i iudicio reprobatā eſt mee culpe que dixi: ſꝫ eorū qui legunt. In ꝓmptu ſunt quatuor editiones. aquile ſymmachi.. lxx. theodotionis eccleſie iuxta theodotionē legunt danie lem. Ego qͥd peccaui ſi eccleſiarū iudiciū ſecutus ſum. Qd̓ auteꝫ refero quid aduerſuꝫ ſuſanne hyſtoriā hymnū triū puerorū belis draconiſ qꝫ fabulas: in volumine hebreo non habent̉. hebrei ſolent dicere. qui id in me criminatur ſtultū ſe fycophantā ꝓbat. Non enim quid ipſe ſen tirem: ſed qͥd contra vos dicere ſoleant explicaui. Quorum opinioni ſi non reſpondi in ꝓlogo breuitati ſtudens ne prefationē: ſed librum ſcri­bere viderer. puto ſtatim ſubiecerim de quo eſt huiꝰ tꝑis diſſerere. alioquin ex eo aſſerui porphyriū contra hūc ꝓphetam multa dixiſ­ſe: vocauitqꝫ huius teſtes methodiū: euſebiuꝫ: apolinareꝫ et multis verſuū milibus illius veſanie reſpōderūt. me accuſare poterit: quare in prefaciuncula contra libros porphyrij ſcripſerim. Qui iſtiuſmodi ve nias conſectat̉ ſcripture hebraice vult recipere veritatē: audiat li­bere ꝓclamantē. nemo em̄ cogit̉ legere qd̓ non vult. Ego petentibꝰ ſcri­pſi: faſtidioſis: gratis: inuidis ſtudioſis: ſciſcitātibus. tn̄ mi ror theodotionē hereticuꝫ iudaizantē legit qͣntūcūqꝫ peccatoris y iiij.