Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem do vero ex preteritis probent̉ futura. Di­xerat em̄ moyſes. In prīcipio creauit de­us celū terrā. Gen̄.i. Sed quis crede­ret quia verū de preterito diceret: ſi de fu turo etiā aliquid dixiſſet. In ip̄ius ete nim libri fine in cuiꝰ exordio illa de prete­rito dixerat: aliquid prophecie per iacobꝰ vocē de venturis permiſcuit dicēs: Non feret̉ ſceptrū de iuda: dux de femoribus eius: donec veniat qui mittēdus eſt: ip̄e erit expectatio gentiū. Gen̄. 49. Qui eti am per ſemetip̄m eundeꝫ qui mittendus erat: ei quē dicebat populo ꝓphetauit di cens: Prophetā ſuſcitabit dn̄s deus ve ſter: de fratribꝰ vr̄is tanꝙͣ meip̄m audie­tis. Erit autē quicūqꝫ non audierit ꝓphe­ illū exterminabit̉ de populo. Deutro. 18. Cur ergo p̄teritis vētura permiſcuit: niſi vt implerent̉: ea que de futuro pre­diceret: oſtenderet etiam: quia de prete­rito vera dixiſſet: Quia itaqꝫ docuimus qualiter ex futuro ꝓphecie probent̉ pre­terita: reſtat nunc vt adhuc de ſacris elo­quijs oſtendamꝰ quomodo in ip̄o ꝓphe­cie ſpiritu ex preteritis probētur futura. Certe rex babylonicus ſomniū vidiſ­ſet: miſit ad magos ariolos: om̄eſqꝫ ſa­piētes babylonie cōuocauit: nec ab eis ſo­lūmodo interpretationē ſompnij: ſed etiā ſomniū queſiuit: vt nimiꝝ ex preterito co­ligeret: ſi quid in eoꝝ reſpōſionibꝰ de turo certū teneret. Qui cum dicere nulla potuiſſent: daniel deductus ad mediū eſt qui de īterpretatiōe ſomnij de narratio ne requiſitus: ſolū hoc reſpōdit quod interrogatus eſt: ſed ip̄am ſomnij originē replicauit dicēs: Tu rex cepiſti cogitare in ſtratu tuo quid eſſet futurum poſt hec Dan̄.2. Et paulo poſt. Tu rex videbas. ecce quaſi ſtatua grandis ⁊cͣ. Cuiꝰ vide licet ſomnij mox vt ordinē dixit: quicqͥd ex eodē venturū ſequebat̉ aperuit. Pen­ſemus ergo ordinē prophecie. A cogita­tiōibus venit ad ſomniū: a ſomnio perue­nit ad futura. Qui ergo ip̄am vt ita dicā radicē ſomnij protulit: ꝓfecto ex preteri­tis probauit: ꝙͣ vera eſſent que de futuris diceret. Prophecia autē preſentis tem­poris nec preteriti atteſtatōe indiget: nec futuri: quia res occulta per prophecie verba detegit̉: veritatē illius res ip̄a que oſtendit̉ atteſtat̉. Igit̉: quia de tempori­bus ꝓphecie tractauimus: reſtat: vt de modis eius ac qualitatibꝰ aliqua diſſera mus. Spiritus quippe ꝓphecie: nec ſem per: nec eodē modo prophete animū tan­git. Aliquādo enim ſpiritus ꝓphecie ex preſenti tangit animū prophetātis: ex futuro nequaꝙͣ tangit. Aliquādo ex futu ro tangit: ex p̄ſenti tangit. Aliquā­do vero ex preſenti ex futuro tāgit. Ali quādo autē ex preterito p̄ſenti: atqꝫ ex futuro pariter animus ꝓphetantis tangi­tur. Aliquādo tangit ex p̄terito ꝓphecie ſpiritus: nec tangit ex futuro. Aliquādo autē tangit ex futuro: nec tangit ex p̄teri­to. Aliquādo vero in preſenti ex parte git ex parte tangit. Aliquādo in fu tiro ex parte tangit ex parte tangit. Sed hecip̄a ſi poſſumꝰ eo ordine quo pre miſſa ſūt: ſacre ſcripture teſtimonijs oſtē­damus. Ex preſenti em̄ ꝓphecie ſpiritus prophetātis animū tangit: atqꝫ ex futuro tangit. Sicut iohānes baptiſta veniē tem dominū videns ait: Ecce agnus dei: ecce qui tollit peccata mūdi. Iohānis.1. Sed iam moriturus eſſet: miſſis diſci­pulis requirebat dicēs: Tu es qui ventu rus es: an aliū expectamus? Mathei. II. In quibus verbis oſtendit̉: quia in terris quidē veniſſe redemptorē nouerat. Sed an per ſemetip̄m ad aperiēda inferni clau ſtra deſcēderet dubitabat. Ex p̄ſenti em̄ ꝓphecie ſpiritu tactus fuerat: qui huma­nitatē mediatoris videns diuinitatē eiꝰ intelligens: confitebat̉ agnū: qui peccatū mūdi tolleret: ſed tactus ex futuro fue rat: quia aduentū illius in infernū neſcie­bat. Aliquādo vero ꝓphecie ſpiritus ani prophetātis ex futuro tangit: atqꝫ ex preſenti tangit. Sicut aperte liber ge­neſeos hiſtoria teſtat̉. Cum Iſaac filiū ſu um Eſau ad venandū miſit: cui minorē fi liū ad benedicēdū rebecca ſuppoſuit: qui