Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem citius oſtendimus: amittamus. Quia et arbuſta plātata: ſi prius in terra radicata nō fuerint: manu tacta citius areſcūt. At ſi ſemel radicē fixerint: manus tangit ⁊ tamen nil officit: venti impellūt: nec tamen impellentes ledūt. Et cōſtructi parietes ſi impellant̉ eruunt̉: niſi a ſuo prius fuerint humore ſiccati. Mens itaqꝫ quouſqꝫ ab humore prauitatis ſue: perfecte nō fuerit exſiccata: aliene lingue manū tangi nō debet: ne priuſqͣ plene percipiat: perdat ſoliditatē ſuam: ne impulſa ruat: ne velut arbuſtū ſine radicibus dn̄ pluſꝙͣ tolerare valet: concutit̉ areſcat. Ad exemplū ergo nō ſunt oſtendēda: niſi que vere firma ſūt Prius etem̄ conualeſcere debet mēs nō ſtra: atqꝫ ad vtilitatē proximoꝝ poſtmodū demonſtrari: cū iam nec per laudē eleuata corruat: nec per vituperationē ꝑcuſſa cōtabeſcat. Nam ⁊ ſi tymotheo dicit̉. Precipe hec ⁊ doce: nemo adoleſcentiā tuā contempnat.i. Timoth.4. Sciēdū eſt ꝙ in ſacro eloqͥo nōnunꝙͣ adoleſcētia iuuetꝰ vocat̉. Un̄ ſcripti eſt. Letare iuuenis in adoleſcētia tua. Eccl̓s. 11. Propheta igit̉ vt oſtendat̉ cuiꝰ auctoritatis ſit in predicatiōe: etatis ſolide eſſe deſcribitur: quatenus ei cū vita ⁊ ſpiritu oīa que ad predicandū congruūt: cōcordare vide ant̉. Nec contra hec quempiā mouere debet: quod hieremias atqꝫ daniel ꝓphecie ſpiritū pueri perceperūt. Hierem̄.1. Dan̄ 13. Quoniā miracula in exemplo operatiōis non ſunt trahēda. Om̄ipotens enideus ⁊ linguas infantiū fecit diſertas: et ex ore infantiū atqꝫ lactentiū perfecit laudem. p̄s.s. Sed aliud eſt qd̓ nos de doctrine vſu atqꝫ diſciplina dicimus: aliud quod de miraculo ſcimꝰ. Iam vero ſi que rit̉: vt in ip̄a quoqꝫ etatis illius expreſſio ne myſticuꝫ aliquid deſignet̉: abſurdum non eſt qd̓ propheta dominū quē verbis denunciat: ip̄o quoqꝫ etatis ſue tempore oſtendat. Anno triceſimo ezechielis prophete celi aperti ſunt: ⁊ vidit viſiones domini iuxta fluuiū chobar. Quia: ⁊ quaſi triceſimo etatis ſue anno: dominꝰ ad fluuiū iordanis venit. Ibi itaqꝫ aperti ſunt celi: quia ſpiritus in columba deſcendit: vox quoqꝫ de celo ſonuit dicens: Hic eſt filius meus dilectus: in quo mihi bene cō placui. Math̓.17. Sed ⁊ Sa verba hebrea multū nobis ad myſteriū interpretā dum valēt. Nam chobar interpretat̉ grauitudo vel grauitas. Ezechiel fortitudo dei. Buꝫ deſpectus vel cōtemptus: caldei captiuātes: vel quaſi demones. Uenit ergo Ezechiel iuxta fluuiū chobar: qꝛ em̄ chobar grauitudo vel grauitas dicitur: Quid per chobar fluuiū: niſi humanū genus congrue deſignat̉: quod ab ortu defluit ad mortē ⁊ graue ſibi eſt ex pec catis que ⁊ perpetrat ⁊ portat: quia ſicut ſcriptū eſt. Iniquitas in talentū plūbi ſedet. Tacha.§. Omne em̄ peccatū graue eſt: quia nō permittit animā ad ſublimia leuari. Unde ⁊ per pſalmiſtā dicit̉: Filij hoīm vſquequo graui corde. p̄s.4. Scri ptum vero de domino eſt: quia ip̄e eſt dei virtus ⁊ dei ſapientia. 1. Corinthioꝝ.1. B Uenit ergo ezechiel iuxta fluuiū chobar: quia fortitudo dei per incarnationis ſue myſteriū propinquare dignata eſt pec catoꝝ ſuoꝝ pondera portanti generi humano qd̓ ab ortu ſuo quottidie defluit ad mortē: ſicut de illo ⁊ per pſalmiſtā dicit̉: Et erit tanꝙͣ lignū quod plantatū eſt ſecꝰ decurſus aquarū. p̄s.1. Iuxta decurſus quippe aquarū plantatus eſt: qꝛ iuxta lapſus incarnatus eſt defluentiū populoꝝ. Ezechielē autē fortitudinē dei. Buꝫi ve ro deſpectū interpretari diximꝰ. Sed eze chiel filius eſt buꝫ: qꝛ ex illo populo vni genitus dei incarnari dignatus eſt: quem ꝓpter culpā perfidie dn̄s deſpexit. Forti tudo ergo dei ex contemptu vel deſpecto naſcit̉: qꝛ redemptor noſter humanitatē aſſumere ex populo perfido ⁊ ꝯtemptū dignatus eſt. Uenit ergo in terrā caldeoꝝ. Caldei interpretant̉ vt diximus captiuātes: vel quaſi demones. Iniqui etem̄ qꝛ ⁊ ip̄i iniquitates perpetrāt: ⁊ ad iniquita tē alios perſuadēdo trahūt: nimirū captiuātes ſunt: qui recte quoqꝫ ⁊ quaſi demo
zum Hauptmenü